De laatste tijd hoor ik van diverse kanten dat mijn blog wat achterblijft. Er is niet zoveel nieuws te lezen. Nu is er op het gebied van de adoptie ook niet zoveel te melden. Maar dat betekent niet dat er weinig gebeurd in ons leven. Er is juist heel veel gebeurd!
Om te beginnen zijn binnen anderhalf jaar tijd twee van mijn werkgevers failliet gegaan. Na het eerste faillisement (juli 2009) zijn de nog wel renderende onderdelen overgenomen door een grote speler in het grafische veld. Deze club heeft zich echter verslikt in de vele overnames, de economische crisis en de kwakkelende drukkerswereld, want na een stevige reorganisatie in februari bleek de spanning toch nog te groot. Met een faillisement voor de gehele groep (ca. 900 medewerkers) in oktober 2010 als gevolg.
Echt rouwig ben ik niet om dit laatste faillisement, want al die tijd heb ik mij geërgerd aan de logge organisatie, het gebrek aan flexibiliteit en een achtergebleven vakkennis. Een collega van mij bleek op dezelfde golflengte te zitten. Niet zo gek, want we delen al zo'n 12 jaar de zelfde werkmentaliteit met een gelijke werkgeversgeschiedenis. Naarmate de ergernissen groeide, groeide ook ons beider behoefte om daar los van te komen. En dat hebben we uiteindelijk kunnen verwezenlijken in de vorm van ons eigen bedrijf!
Nota bene 2 dagen voordat de boel failliet ging, hebben we onze ontslagbrief ingediend. Strakkere timing is je haast niet voor te stellen. En nu, sinds begin oktober, runnen we onze eigen tent! En we zijn trots als een pauw.
Voor de adoptie heeft het echter nogal wat consequenties. Niet zozeer voor de procedure, maar wel voor de verlofregelingen. Als werknemer heb je recht op een maand adoptieverlof en uiteraard bestaat ook het ouderschapsverlof nog. Maar als zelfstandige mag je het zelf oplossen. En eigenlijk is dat geen beperking, maar vooral een zee aan mogelijkheden. Nu kan ik helemaal zelf bepalen hoe lang we onze tijd aan de kinderen wijden en hoeveel ik straks per week ga werken... heerlijk.
maandag 15 november 2010
zondag 24 oktober 2010
Wauw...
Een van de adopterende stellen die we op internet volgen, zijn een tijd geleden opnieuw een procedure gestart voor een brusje (broer of zusje) voor hun eveneens uit Bolivia geaopteerde zoontje. Vandaag lezen we dat ze twee weken terug een voorstel hebben gekregen voor een dochtertje van 3 jaar oud.
Fantastisch nieuws, niet alleen voor hun, maar ook voor ons en alle andere wachtende aspirant adoptie-ouders. Het lijkt erop dat er een langzame, maar constante ontwikkeling is. Toen ik een tijdje terug contact had met de NAS wisten ze te melden dat zaken 'volgens verwachting' liepen. Wat zoveel betekent als 'geen noemenswaardige vertraging'. Voor ons zou het kunnen betekenen dat het moment van de waarheid steeds dichterbij komt. Praktisch gezien zitten we al in de periode dat we dat fel begeerde telefoontje kunnen verwachten, maar met dit nieuws gaat ons hart alleen maar sneller kloppen...
Hopelijk binnenkort meer nieuws.
donderdag 23 september 2010
Prik!
Vanochtend zijn we naar de huisarts gegaan om onze reisvaccinaties op peil te houden. De vaccinaties ten behoeve van Hepatitus A en DTP zijn nog jaren goed, maar de injecties tegen Hepatitus B en de buiktyfus ontbraken of waren bijna verlopen. Daarom dus een prik in de linkerbovenarm en eentje in de rechter. Over een maand en dan weer 5 maanden daarna moet de Hepatitus B-prik herhaald worden, zodat we voor het leven antistoffen hebben opgebouwd.
Dit doktersbezoekje doet me denken aan de kinderen. Bij aankomst in Nederland zullen ze medisch grondig nagekeken moeten worden. In Zuid-Amerika zijn nou eenmaal andere ziektes gangbaar dan hier in Europa. Darmparasieten bijvoorbeeld zijn niet ongebruikelijk. Bovendien is de kans klein dat ze de voor ons gebruikelijke kindervaccinaties gehad hebben. Maar geen nood, veelal zijn parasieten bij een goede behandeling in een paar maanden al verdwenen en de rode hond, mazzelen of de bof overleef je ook wel. Ook is de kans groot dat het gebit als gevolg van tekortschietende voeding een achterstand heeft. Maar ook dat weet zo'n kinderlijfje al snel in te halen.
Wat dat betreft is de komst van de kinderen naar West Europa in medische zin een enorme stap vooruit!
Dit doktersbezoekje doet me denken aan de kinderen. Bij aankomst in Nederland zullen ze medisch grondig nagekeken moeten worden. In Zuid-Amerika zijn nou eenmaal andere ziektes gangbaar dan hier in Europa. Darmparasieten bijvoorbeeld zijn niet ongebruikelijk. Bovendien is de kans klein dat ze de voor ons gebruikelijke kindervaccinaties gehad hebben. Maar geen nood, veelal zijn parasieten bij een goede behandeling in een paar maanden al verdwenen en de rode hond, mazzelen of de bof overleef je ook wel. Ook is de kans groot dat het gebit als gevolg van tekortschietende voeding een achterstand heeft. Maar ook dat weet zo'n kinderlijfje al snel in te halen.
Wat dat betreft is de komst van de kinderen naar West Europa in medische zin een enorme stap vooruit!
vrijdag 17 september 2010
Bedreven wachters
Een van de paspoorten is verlopen en er is dus een nieuwe aangevraagd bij het gemeentehuis. Een nieuw paspoort betekent ook een nieuw paspoortnummer en dus moet dat document ook weer gelegaliseerd worden en opgestuurd naar Bolivia. Zo blijft het dossier altijd up-to-date.
Voor de lezers die het weer even vergeten zijn, legaliseren betekent het verzamelen van stempeltjes en handtekeningen bij de rechtbank, het ministerie van justitie, het ministerie van buitenlandse zaken en tot slot de Boliviaanse ambassade.
In ieder geval, om hier achter te komen heb ik even contact gehad met de NAS (adoptie stichting) en zij konden melden dat de procedures volgens verwachting lopen. Eigenlijk is dat geen bijzonder verrassend of bemoedigend bericht. Het geeft alleen weer dat er geen politieke of andere factoren de procedures in Bolivia dwarsbomen.
Voor ons betekent het dat, geheel volgens verwachting, in de komende 10-12 maanden een bericht moet doorkomen.... het blijft superspannend.
Ondertussen blijven we geduldig wachten. En daar zijn we inmiddels heel bedreven in geworden!
woensdag 14 juli 2010
Oefenen met een vol huis
Deze zomer staat in het teken van logeerpartijtjes en dan met name van kinderen. Het laatste weekend van juni kwam Lucas logeren. Hij wilde dat zo graag dat hij er zelf om heeft gevraagd. Erg leuk natuurlijk!
Met een pap uit Maastricht en een mam uit Madrid, is het ventje tweetalig opgevoed (Oké, oké, 3-talig als je Limburgs meetelt). Dat gaf Cristi en mij de gelegenheid steeds in onze eigen taal tegen Lucas te praten. Voor onszelf soms verwarrend, voor hem geen enkel probleem. Hij schakelt moeiteloos van de ene taal naar de andere. Wij moeten daar dus nog duidelijk aan wennen, temeer omdat we gewend zijn Engels tegen elkaar te praten.
Het is een erg leuk weekend geworden. Hoewel ik zondag nog voor 8 uur 's ochtends al in de speeltuin bij ons achter stond...
Half juli kwamen Simon, Floris en Juul logeren. Dat hebben we zelf geregeld want we hebben de ouders (Daniël en Florien) als cadeau naar de sauna gestuurd zodat we op de kinderen konden passen. Waar we met Lucas een rustig weekend hadden en alle aandacht konden geven, kwamen we met de drie geitenbreiers van dit weekend handen, ogen en oren tekort. Met uiteenlopende karakters, varierend van meegaand tot stug eigenwijs, ben je soms meer politie-agent aan het spelen dan een speelmaatje. Alleen de 'electronische vertroetelaar' biedt soms wat rust. En inderdaad, zoals Florien al voorspelde, zitten de drie catatonisch naar de tv te staren. Misschien niet helemaal pedagogisch verantwoord, maar wel erg aangenaam, zeker na een druk bezoek aan de kinderboerderij, een moddertoren bouwen in de waterspeeltuin, een watergevecht in de achtertuin, meerdere keren naar het speeltuinte bij ons achter (met kabelbaan!).
Met rondslingerend speelgoed, een hoop herrie, een stapel schoenen vol zand achter de voordeur, chaotische slaapkamers, handdoeken in de tuin (want zwembadje), omvallende bekers limonade, 'Niet doen!' zeggen, lachen, plezier maken, alles mogelijk maken: al met al een heerlijk weekendje!
Binnenkort komen onze nichtjes, Jotte en Pip, logeren. En zo mogen we achtereenvolgend de ervaring van 1, 2 en 3 kinderen in huis proeven. Want de volle kamers en de aangename hectiek is toch echt wat het huis doet leven!
Met een pap uit Maastricht en een mam uit Madrid, is het ventje tweetalig opgevoed (Oké, oké, 3-talig als je Limburgs meetelt). Dat gaf Cristi en mij de gelegenheid steeds in onze eigen taal tegen Lucas te praten. Voor onszelf soms verwarrend, voor hem geen enkel probleem. Hij schakelt moeiteloos van de ene taal naar de andere. Wij moeten daar dus nog duidelijk aan wennen, temeer omdat we gewend zijn Engels tegen elkaar te praten.
Het is een erg leuk weekend geworden. Hoewel ik zondag nog voor 8 uur 's ochtends al in de speeltuin bij ons achter stond...
Half juli kwamen Simon, Floris en Juul logeren. Dat hebben we zelf geregeld want we hebben de ouders (Daniël en Florien) als cadeau naar de sauna gestuurd zodat we op de kinderen konden passen. Waar we met Lucas een rustig weekend hadden en alle aandacht konden geven, kwamen we met de drie geitenbreiers van dit weekend handen, ogen en oren tekort. Met uiteenlopende karakters, varierend van meegaand tot stug eigenwijs, ben je soms meer politie-agent aan het spelen dan een speelmaatje. Alleen de 'electronische vertroetelaar' biedt soms wat rust. En inderdaad, zoals Florien al voorspelde, zitten de drie catatonisch naar de tv te staren. Misschien niet helemaal pedagogisch verantwoord, maar wel erg aangenaam, zeker na een druk bezoek aan de kinderboerderij, een moddertoren bouwen in de waterspeeltuin, een watergevecht in de achtertuin, meerdere keren naar het speeltuinte bij ons achter (met kabelbaan!).
Met rondslingerend speelgoed, een hoop herrie, een stapel schoenen vol zand achter de voordeur, chaotische slaapkamers, handdoeken in de tuin (want zwembadje), omvallende bekers limonade, 'Niet doen!' zeggen, lachen, plezier maken, alles mogelijk maken: al met al een heerlijk weekendje!
Binnenkort komen onze nichtjes, Jotte en Pip, logeren. En zo mogen we achtereenvolgend de ervaring van 1, 2 en 3 kinderen in huis proeven. Want de volle kamers en de aangename hectiek is toch echt wat het huis doet leven!
Lege kamers
We wonen in een gangbare eengezinswoning met 4 slaapkamers. Onze slaapkamer was eerst op zolder, tijdens de zwangerschap was dat de kleine voorkamer, en uiteindelijk de 'master bedroom' aan de achterzijde van het huis. Zo hebben de diverse kamers verschillende functies gehad. Maar zo vast omlijnd als nu zijn de functies van de kamers nog nooit geweest.
Met in het achterhoofd de mogelijkheid (en wens) van twee kinderen, willen we 1 kamer als kinderslaapkamer bombarderen, zodat een andere (iets grotere) kamer als speelruimte kan dienen. Tegen de tijd dat de kids wat ouder worden en behoefte hebben aan een eigen kamer, heffen we de speelkamer op en zetten we er een bed in.
Al in april of zo hebben we de beoogde kinderslaapkamer behangen en aangekleed. Alleen de meubeltjes ontbreken nog, maar die willen we kopen zodra we meer weten over 1 of 2 jongens of meisjes.
Eigenlijk is de deur naar deze kamer altijd dicht. Gereserveerd voor de toekomst. Maar af en toe hebben we logees die niet in de logeerkamer kunnen. Zo is de primeur van dit slaapvertrek al vergeven, maar dat deert ons niet. Wat voor ons telt is dat deze kamer onmiskenbaar dé kinderkamer is.
Met in het achterhoofd de mogelijkheid (en wens) van twee kinderen, willen we 1 kamer als kinderslaapkamer bombarderen, zodat een andere (iets grotere) kamer als speelruimte kan dienen. Tegen de tijd dat de kids wat ouder worden en behoefte hebben aan een eigen kamer, heffen we de speelkamer op en zetten we er een bed in.
Al in april of zo hebben we de beoogde kinderslaapkamer behangen en aangekleed. Alleen de meubeltjes ontbreken nog, maar die willen we kopen zodra we meer weten over 1 of 2 jongens of meisjes.
Eigenlijk is de deur naar deze kamer altijd dicht. Gereserveerd voor de toekomst. Maar af en toe hebben we logees die niet in de logeerkamer kunnen. Zo is de primeur van dit slaapvertrek al vergeven, maar dat deert ons niet. Wat voor ons telt is dat deze kamer onmiskenbaar dé kinderkamer is.
dinsdag 29 juni 2010
Interessante link
Even een link naar een andere blog waarin wordt ingegaan op adoptie. Ook de comments zijn interessant om te lezen.
http://crisp.tweakblogs.net/blog/3207/adoptie-is-het-echt-zo-erg.html
http://crisp.tweakblogs.net/blog/3207/adoptie-is-het-echt-zo-erg.html
maandag 28 juni 2010
Mooi citaat
De dochter van de actrice Ingrid Bergman, Isabella Rosselini, heeft een biologisch en een geadopteerd kind. Ze zegt daarover:
"Bij een biologisch kind heb je het romantische idee dat je je familielijn voortzet. Bij een geadopteerd kind heb je niet het gevoel dat je je familie niet voortzet, maar het fantastische idee dat je de mensheid voortzet."
woensdag 16 juni 2010
Langs de lijn...?
Badend in het zweet werd ik vanochtend wakker. Wat als de kids later lid willen worden van een voetbalvereniging? Moet ik ze dan langs de lijn gaan aanmoedigen? Ik stelde mezelf gerust met de gedachte dat dat eigenlijk wel een mooie taak voor Cristi zou kunnen zijn.
Voor degene die het niet weten: ik heb helemaal niets met voetbal. Sterker nog, de massahysterie er omheen, de oranjegekte, ik wordt er een beetje kriebelig van. Zeker met internationale kampioenschappen ontkom je er niet aan. In supermarkten, in restaurants, op straat, overal wordt je ermee geconfronteerd.
Als iets mij niet bevalt en je kunt er niets aan doen om het te veranderen, is normaal gesproken mijn motto: dan kijk je maar de andere kant op. Nu heeft dat geen enkele zin. Links, rechts, boven, onder en achter, het levert allemaal het zelfde plaatje op. En als je dan maar de ogen sluit, is er alsnog geen ontsnappen aan. Vuvuzela's (of hoe heten die dingen) en ander getoeter doen mijn trommelvliezen rammelen.
Het is raar. Geen Olympische Spelen, geen Eurovisie Songfestival of welk ander internationaal evenement dan ook levert zoveel oranjekoorts op. Bedrijven sluiten 'wegens landsbelang', straten zijn angstvallig leeg en restaurants serveren magnetron-maaltijden. Gaat het dan eigenlijk wel om het Nationale Gevoel, of toch gewoon om dat voetballen? Ik weet het niet, maar gek wordt ik er in ieder geval wel van.
Dus ik bijt nog even op mijn tong tot het afgelopen is. Op het gevaar af niet meer aangekeken te worden durf ik zelfs hardop te hopen dat het Nederlandse team in de komende wedstrijd genadeloos aan de kant wordt gezet. Dan zijn we er maar klaar mee. Kunnen we weer gewoon doen.
Voor degene die het niet weten: ik heb helemaal niets met voetbal. Sterker nog, de massahysterie er omheen, de oranjegekte, ik wordt er een beetje kriebelig van. Zeker met internationale kampioenschappen ontkom je er niet aan. In supermarkten, in restaurants, op straat, overal wordt je ermee geconfronteerd.
Als iets mij niet bevalt en je kunt er niets aan doen om het te veranderen, is normaal gesproken mijn motto: dan kijk je maar de andere kant op. Nu heeft dat geen enkele zin. Links, rechts, boven, onder en achter, het levert allemaal het zelfde plaatje op. En als je dan maar de ogen sluit, is er alsnog geen ontsnappen aan. Vuvuzela's (of hoe heten die dingen) en ander getoeter doen mijn trommelvliezen rammelen.
Het is raar. Geen Olympische Spelen, geen Eurovisie Songfestival of welk ander internationaal evenement dan ook levert zoveel oranjekoorts op. Bedrijven sluiten 'wegens landsbelang', straten zijn angstvallig leeg en restaurants serveren magnetron-maaltijden. Gaat het dan eigenlijk wel om het Nationale Gevoel, of toch gewoon om dat voetballen? Ik weet het niet, maar gek wordt ik er in ieder geval wel van.
Dus ik bijt nog even op mijn tong tot het afgelopen is. Op het gevaar af niet meer aangekeken te worden durf ik zelfs hardop te hopen dat het Nederlandse team in de komende wedstrijd genadeloos aan de kant wordt gezet. Dan zijn we er maar klaar mee. Kunnen we weer gewoon doen.
zaterdag 12 juni 2010
Zwemles
Vanochtend zijn we gaan zwemmen. De helft van het diepe bad was in gebruik voor diploma-zwemmen. Hartstikke leuk om te zien hoe alle ouders aan de kant van het bad hun kind aanmoedigden bij het zwemmen met kleren aan.
Een kind viel op doordat ze bijna twee keer zo groot was als de andere kinderen. Samen met haar donkere huid deed me dat denken aan de mogelijkheid dat ze misschien wel op een latere leeftijd naar Nederland is gekomen en een inhaalrace heeft te maken met zwemmen, maar waarschijnlijk ook met bijvoorbeeld fietsen en in de winter wellicht ook met schaatsen.
Onze toekomstige kinderen hebben misschien nog nooit de kans gehad een zwembad van dichtbij te zien en zullen de vaardigheid van het drijven ongetwijfeld missen. We zullen eerst hun onvoorwaardelijke vertrouwen moeten winnen voor we ze kunnen leren fietsen of zwemmen. Want stel je het maar eens voor hoe het is als een 'onbekende' je vasthoud en je probeert uit te leggen wat je moet doen, terwijl je het gevoel hebt te verzuipen.
Maar kinderen zijn flexibel en hebben over het algemeen weinig idee van risico's, dus ik verwacht dat het maar eventjes duurt voor ze over hun voorzichtigheid heen zijn. Voor je het weet springen ze al lachend van de hoge duikplank...
Een kind viel op doordat ze bijna twee keer zo groot was als de andere kinderen. Samen met haar donkere huid deed me dat denken aan de mogelijkheid dat ze misschien wel op een latere leeftijd naar Nederland is gekomen en een inhaalrace heeft te maken met zwemmen, maar waarschijnlijk ook met bijvoorbeeld fietsen en in de winter wellicht ook met schaatsen.
Onze toekomstige kinderen hebben misschien nog nooit de kans gehad een zwembad van dichtbij te zien en zullen de vaardigheid van het drijven ongetwijfeld missen. We zullen eerst hun onvoorwaardelijke vertrouwen moeten winnen voor we ze kunnen leren fietsen of zwemmen. Want stel je het maar eens voor hoe het is als een 'onbekende' je vasthoud en je probeert uit te leggen wat je moet doen, terwijl je het gevoel hebt te verzuipen.
Maar kinderen zijn flexibel en hebben over het algemeen weinig idee van risico's, dus ik verwacht dat het maar eventjes duurt voor ze over hun voorzichtigheid heen zijn. Voor je het weet springen ze al lachend van de hoge duikplank...
vrijdag 11 juni 2010
Procedures, procedures
Nou goed dan, omdat je erom vraagt. Hier een beknopt overzicht van wat vooraf ging.
MAART 2003
Ja hoor, het is zeker: we willen een gezinnetje. We wonen nu al 1,5 jaar in een eengezinswoning, we hebben de ruimte, de moed en vooral de behoefte ons te vermenigvuldigen. Dus de pil gaat de deur uit.
APRIL 2004
Het lijkt wel even te duren. Toch maar bij de dokter aankloppen. En dan begint het circus van temperaturen, kalenders bijhouden, zaadmonsters inleveren, gynecologie, andrologie, laboratoria, etc...
1 MEI 2005
Omdat onze kinderwens ook bestaat uit adopteren, schrijven we ons in bij het Ministerie van Justitie.
4 MEI 2005
We ontvangen het zgn. BKA-nummer. Het nummer van ons adoptie-dossier.
OKTOBER 2005
Temidden van de magische ruïnes van Machu Picchu in Peru kijken we elkaar diep in de ogen en besluiten onze relatie te bestendigen. We gaan trouwen.
10 MAART 2006
We krijgen bericht dat we zijn ingedeeld voor deelname aan de (verplichte) adoptie-voorlichting. We moeten echter 6 maanden uitstel vragen omdat je niet in de adoptieprocedure kan verkeren als je nog vruchtbaarheidsbehandelingen ondergaat of zwanger bent.
31 MAART 2006
Leve het bruidspaar!
26 NOVEMBER 2006
We zijn opnieuw ingedeeld, maar dan op ons verzoek in de Engelstalige adoptie-voorlichtingsbijeenkomsten. We houden nu ons mond maar wijselijk dicht over de vruchtbaarheidsbehandelingen.
JANUARI 2007
Olaf ondergaat een operatie waarbij gepoogd wordt verdwaalde zaadleiders aan elkaar te knopen. Twee weken met een blauwe en bijzonder pijnlijke zak. (Sorry voor deze botte bewoording, maar het is nu eenmaal zo).
FEBRUARI-APRIL 2007
De voorlichtingsbijeenkomsten. Verschillende thema's zoals de procedure, hechtingsproblemen, kinderen met special needs en veel meer worden besproken en middels video's getoont. Zeer leerzaam. Eigenlijk zou elke aspirant ouder (ook biologische) zo'n cursus moeten volgen.
APRIL 2007
Nadat Cristi enkele weken een hormoonbehandeling heeft ondergaan, wordt de eerste ICSI-poging gedaan met het zaad dat tijdens de operatie in januari is ingevroren. Er wordt 1 bevruchte eicel teruggeplaatst. (ICSI leg ik nog wel een keer uit, of kijk maar op wikipedia.nl). Helaas slaagt deze poging niet, zo blijkt al na een paar weken.
26 APRIL 2007
Raad van de Kinderbescherming: vragenlijsten, persoonsonderzoeken, psychologische testen.
MEI 2007
Tweede ICSI-poging. Nu laten we toch maar twee bevruchte eitjes terugplaatsen. Er zijn meer risico's, maar ook meer kansen. De poging lijkt te slagen.
JUNI 2007
Met een echo wordt het bevestigd. De poging is geslaagd! Er is een embryo in ontwikkeling. Wauw!
Pas bij een tweede echo, enkele weken later, blijken beide bevruchte eitjes zich te ontwikkelen. Het is een tweeling!
8 JULI 2007
We ontvangen een lijst van documenten die we voor de adoptie moeten verzamelen. Op basis van een veelheid aan informatie zal een beslissing worden genomen of we wel in aanmerking komen voor adoptie. Behalve je financiële, mentale en fysieke conditie, wordt ook je relatie tegen het licht gehouden. We moeten elk onze eigen geschiedenis schrijven, onze motivatie op papier zetten en enkele afspraken maken voor gesprekken. Ook een huisbezoek door de Raad van de Kinderbescherming moet gaan plaatsvinden.
EIND SEPTEMBER 2007
In de 19e week van een zware en pijnlijke zwangerschap, besluiten we als gevolg van lekkend vruchtwater toch naar de EHBO van het ziekenhuis te gaan. Teveel waterverlies is immers zeer gevaarlijk voor de foetussen. Cristi moet direct in het ziekenhuis blijven.
BEGIN NOVEMBER 2007
Na 6 weken plat liggen in het ziekenhuis, raken we (halverwege de 25e week van de zwangerschap) de tweeling kwijt.
28 DECEMBER 2007
We hebben het gesprek met de Raad van de Kinderbescherming. Ze oordelen de miskraam te recent om met de procedure door te gaan. Normaal wordt er een pauze van een jaar ingelast om te bekomen van het verlies. Door de in hun ogen bijzondere situatie wordt besloten tot een pauze van slechts 6 maanden.
MEI 2008
We hervatten de gesprekken met de Raad van de Kinderbescherming. Waar normaal 4 gesprekken nodig zijn, is het voor onze psychologe al na 3 gesprekken duidelijk.
17 JULI 2008
We hebben officieel toestemming om te adopteren!
Met deze toestemming in de hand, kunnen we verder. Maar er is een probleem. Bijna alle wachtlijsten voor de verschillende adoptielanden zijn gesloten. Tenminste, vooral in Zuid-Amerika, waar we omwille van het taalvoordeel sterk aan denken. We verdiepen ons hierdoor in het 'zelfdoen'. Een vriendin van ons die toendertijd in Mexico City woonde kende iemand in de Mexicaanse adoptiewereld. Dus een keuze was snel gemaakt. Als 'zelfdoener' moet je alles wel zelf organiseren: contacten ontwikkelen, juridische zaken regelen en het beoogde weeshuis voordragen aan een Nederlandse adoptie organisatie.
We legden contact met de Nederlandse Adoptie Stichting (NAS) en vroegen ze ons daar in te schrijven.
23 JULI 2008
Onze aanmelding wordt door de NAS geaccepteerd. Dit bericht komt tegelijkertijd met de mededeling dat hun wachlijst voor Bolivia weer opengaat. We kunnen ons daarvoor aanmelden terwijl we ondertussen ook kijken naar het zelfdoe-traject in Mexico.
4 FEBRUARI 2009
Intake gesprek bij de NAS. We worden gewaarschuwd voor alle mogelijke issues en moeizame procedures die bij het zelfdoen kunnen optreden. We raken ervan overtuigd toch de normale procedure te ondergaan. Vanaf dat moment prijkt onze naam op de wachtijst voor Bolivia.
APRIL 2009
We krijgen een lijst toegestuurd van documenten die we moeten verzamelen: geboorte-aktes, bewijzen van goed gedrag, huwelijksakte, werkgeversverklaringen, medische verklaringen, psychologisch rapport et cetera, et cetera.
JULI 2009
Hehe, de documenten zijn verzameld, vertaald en gelegaliseerd. Legalisatie is een proces waarbij de achtereenvolgens: de rechtbank moet zeggen dat de vertaler inderdaad officieel is; het Ministerie van Justitie moet zeggen dat de rechtbank officieel gehandeld heeft over het officieel verklaren van de vertaler; het Ministerie van Buitenlandse Zaken moet zeggen dat het Ministerie van Justitie officieel gehandeld heeft; en tot slot de ambassade van Bolivia in Nederland, die moet zeggen dat het Ministerie van Buitenlandse Zaken zegt de documenten juist en officieel zijn. Allemaal stempeltjes. Allemaal bureaucratie.
En dat precies het zelfde met de overeenkomstige Spaanse instanties voor dat ene document: Cristi d'r geboorte-akte. Een bureaucratische hel. De Wet van Murphy lijkt van toepassing, want alles wat mis kan gaan lijkt mis te gaan. Cristi d'r ouders (wonend te Barcelona) moeten tot twee keer toe naar Madrid (dikke 600 km), slapende ambtenaren, verkeerde stempels, etc. Grrrrrrrr........
De documenten worden eindelijk dan halverwege juli naar Bolivia gestuurd.
1 NOVEMBER 2009
Bericht van de NAS. Ons dossier is door de Centrale Autoriteit overgedragen aan de lokale adoptie-autoriteiten in het district van Santa Cruz, in het zuidoosten van Bolivia. Onze toekomstige kinderen komen dus daar vandaan... ze bestaan hoogstwaarschijnlijk al, ze hebben een naam en ze wonen ergens in een van de weeshuizen daar.
17 NOVEMBER 2009
Vanuit Bolivia komt het verzoek om aanvullende documenten te leveren. Een aanvullend psychologisch onderzoek en opnieuw de officiele Nederlandse toestemming tot adoptie. En weer: vertalen en jawel: legaliseren. Weer langs de rechtbank, Ministeries van Justitie en vervolgens Buitenlandse Zaken en weer naar de ambassade. Nog meer stempeltjes.
(We zijn overigens blij dat we vlak naast Den Haag wonen waar al die instanties zitten. Stel je voor dat je iedere keer vanuit Groningen of Maastricht moet komen).
7 APRIL 2010
Zucht. Het is gelukt: de aanvullende documenten worden per FedEx naar Bolivia verstuurd. Eindelijk.
Zijn ze dan echt eindelijk onderweg naar Bolivia? Nee, natuurijk niet. Eerst moet een of andere IJslandse vulkaan een week lang het Europese luchtruim dwarszitten...
HEDEN
Het grote lange wachten op een telefoontje.
Theoretisch kunnen we elk moment gebeld worden met een voorstel. Dan krijgen we geslacht, leeftijd en medisch profiel te horen. En als dat allemaal binnen onze eerder aangegeven 'wensen en grenzen' valt, kunnen we ze gaan halen!
Meer waarschijnlijk is het dat we vanaf nu over een half jaar tot anderhalf jaar op weg naar Bolivia kunnen. Voorlopig dus nog even wachten. Maar daar zijn we inmiddels heel erg bedreven in geraakt...
Cristi blogt ook
Ook Cristi is aan het bloggen geslagen. Ook zij zet haar gedachtes op 'papier' en vertelt het een en ander over kinderloosheid, vruchtbaarheidsbehandelingen, adoptieprocedures en wat al niet meer. Dus heb je geen moeite met Spaans, ga dan naar:
http://bolitasbolivianas.web-log.nl/blog/
Spreek je geen Spaans, link haar site dan eens aan Google Translate, misschien snap je het dan wel.
http://bolitasbolivianas.web-log.nl/blog/
Spreek je geen Spaans, link haar site dan eens aan Google Translate, misschien snap je het dan wel.
maandag 31 mei 2010
Sweet dreams
Vaak delen Cristi en ik in het kort wat we gedroomd hebben. Bijvoorbeeld: "Vannacht stond ik met een 3-jarig ventje en een 5-jarig meisje op de bus te wachten." Allebei weten we dat dit grote onzin is, want ik neem nooit de bus.
Niemand hoef ik uit te leggen wat voor fantastische waanbeelden men in een droom kan meemaken. Helaas lukt het zelden om dat nachtelijke beeld de volgende ochtend na te vertellen of in detail uit te leggen. Eén specifiek beeld dat in mijn dromen terug komt, kan ik tot in detail omschrijven, of sterker nog, ik kan het je tonen. Want het is een foto die ik gemaakt heb tijdens onze reis in Peru, nota bene het buurland van Bolivia.
Niemand hoef ik uit te leggen wat voor fantastische waanbeelden men in een droom kan meemaken. Helaas lukt het zelden om dat nachtelijke beeld de volgende ochtend na te vertellen of in detail uit te leggen. Eén specifiek beeld dat in mijn dromen terug komt, kan ik tot in detail omschrijven, of sterker nog, ik kan het je tonen. Want het is een foto die ik gemaakt heb tijdens onze reis in Peru, nota bene het buurland van Bolivia.
woensdag 26 mei 2010
Nakko
En zo gaan er dagen voorbij zonder dat ik iets zinnig te melden heb. Lekker genieten van het leven.... want ook dat moet je zeker niet vergeten!
woensdag 19 mei 2010
Hoe is het? Alles goed?
Laatst was ik op een feestje en raakte ik in gesprek met iemand die al heel lang probeert een kinderwens te vervullen. Helaas zonder succes. Een belangrijk onderwerp was de verwerking van het gemis, de onvervulbaarheid van je behoefte. En hoe je daar dan weer mee omgaat, en vooral ook hoe je omgeving ermee omgaat.
Tot mijn grote verrassing bleek ze zich te hebben laten interviewen voor een artikel over ongewenste kinderloosheid in Vrouw, de bijlage van De Telegraaf. Ze liet me het artikel lezen en ik kan niet anders zeggen dat ik het erg dapper vond hoe ze die openheid heeft durven opzoeken. Niet lang daarna ben ik deze blog gestart.
Zo ontving ik vandaag een reactie van iemand die ook ongewenst kinderloos is en moeite heeft met het ogenschijnlijke taboe dat op het onderwerp rust. Ze noemde het er openlijk over spreken inspirerend.
Het is inderdaad zo dat veel mensen liever niet vragen naar emotioneel beladen zaken. De vriendelijke vraag "Hoe is het?' wordt bijna steevast door nagenoeg iedereen afgedaan met een overtuigend 'Goed!' Alleen tegen familie of goede vrienden durft men vaak wel te vertellen hoe het echt gaat. Het gevolg: hoe minder goed je iemand kent, hoe beter het met je gaat.
Maar waarom mijden we toch die gevoelige onderwerpen als de pest? Juist er over praten en je gevoelens delen lucht enorm op. Je draagt de last niet meer alleen. Je hebt de last letterlijk gedeeld. En via een blog als deze kun je je verhaal delen met miljoenen mensen! (Oke, oke... waarschijnlijk zijn er niet meer dan enkele tientallen lezers. Maar toch.)
Ik ben blij dat ik in de gelegenheid ben ons verhaal kenbaar te maken. Het is een leuke bezigheid, hoewel het met enige zekerheid vast staat dat het geen levenslange hobby gaat worden. Tegen de tijd dat er via deze blog niets meer zinnigs over de adoptieprocedure te melden valt kan ik met een gerust hart de 'Hoe is het?'-vraag beantwoorden met een volmondig en gemeend 'Goed!'
Tot mijn grote verrassing bleek ze zich te hebben laten interviewen voor een artikel over ongewenste kinderloosheid in Vrouw, de bijlage van De Telegraaf. Ze liet me het artikel lezen en ik kan niet anders zeggen dat ik het erg dapper vond hoe ze die openheid heeft durven opzoeken. Niet lang daarna ben ik deze blog gestart.
Zo ontving ik vandaag een reactie van iemand die ook ongewenst kinderloos is en moeite heeft met het ogenschijnlijke taboe dat op het onderwerp rust. Ze noemde het er openlijk over spreken inspirerend.
Het is inderdaad zo dat veel mensen liever niet vragen naar emotioneel beladen zaken. De vriendelijke vraag "Hoe is het?' wordt bijna steevast door nagenoeg iedereen afgedaan met een overtuigend 'Goed!' Alleen tegen familie of goede vrienden durft men vaak wel te vertellen hoe het echt gaat. Het gevolg: hoe minder goed je iemand kent, hoe beter het met je gaat.
Maar waarom mijden we toch die gevoelige onderwerpen als de pest? Juist er over praten en je gevoelens delen lucht enorm op. Je draagt de last niet meer alleen. Je hebt de last letterlijk gedeeld. En via een blog als deze kun je je verhaal delen met miljoenen mensen! (Oke, oke... waarschijnlijk zijn er niet meer dan enkele tientallen lezers. Maar toch.)
Ik ben blij dat ik in de gelegenheid ben ons verhaal kenbaar te maken. Het is een leuke bezigheid, hoewel het met enige zekerheid vast staat dat het geen levenslange hobby gaat worden. Tegen de tijd dat er via deze blog niets meer zinnigs over de adoptieprocedure te melden valt kan ik met een gerust hart de 'Hoe is het?'-vraag beantwoorden met een volmondig en gemeend 'Goed!'
maandag 10 mei 2010
Leuke reacties
We vinden het erg leuk om de diverse reacties te lezen! Niet alleen hier bij de blogs, maar ook via de mail blijkt maar weer eens de enorme betrokkenheid van familie, vrienden, collega's, bekenden en andere geïnteresseerden. We stellen dat enorm op prijs!
"Als het maar gezond is"
In Nederland is de afgelopen 5-6 jaar is het aantal adopties van een buitenlands kind bijna gehalveerd. Belangrijkste reden daarvoor is de toegenomen welvaart in de van oudsher grootste 'leverancier' van adoptiekinderen, China. Samen met verbeterde adoptiewetgeving in dat land, komen steeds minder kinderen in aanmerking voor nieuwe ouders in een ander land. Ook in andere adoptielanden neemt de welvaart toe, wordt vaker nationaal geadopteerd en wordt het dus in landen als Nederland steeds lastiger om de kinderen die het zo hard nodig hebben een betere toekomst te bieden.
Veruit de meeste adoptie-ouders handelen vanuit een (onvervulbare) kinderwens. En natuurlijk is een veelgehoorde kreet: "als het maar gezond is". Maar met een geringer 'aanbod' en en groeiende 'vraag' wordt de kans op een gezond kind steeds kleiner. De gezonde kinderen komen eerst beschikbaar voor nationale adoptie en dan pas voor internationale adoptie. De rest, de kinderen met een zogenaamde 'special need', blijven over voor internationale adoptie.
Maar wat is nou zo'n 'special need'? Alles waar speciale aandacht moet worden gegeven. Dat kan zijn een hazenlip of een fysieke handicap, zoals een gebrekkig/ontbrekend ledemaat. Soms betreft het een operabele aangelegenheid, zoals de genoemde hazenlip, soms ligt een leven in een rolstoel in het verschiet. Vaak is er ook sprake van een niet-fysieke handicap, zoals sociale achterstand of verminderde verstandelijke vermogens. Allemaal hele indrukwekkende zaken.
Tijdens de procedure komt er een moment waarop je je 'wensen en grenzen' moet aangeven. Je wensen zijn vaak eenvoudig gedefinieerd: een jongetje of een meisje, 1 of meer kinderen, leeftijd. Een voor de hand liggende veelgehoorde wens is "zo jong en zo gezond mogelijk".
De grenzen zijn vaak lastiger te geven. Want tot welke handicap ben je bereid te gaan? Doof, blind, rolstoelgebonden, geestelijk gehandicapt of met een hiv-besmetting? Ben je bereid een kind op te nemen waarvan de moeder (zover bekend) tijdens de zwangerschap alcohol en/of drugs gebruikte? Genoeg pittige zaken om lange tijd grondig over na te denken...
Ons 'wensen en grenzen'-profiel klinkt als volgt:
We willen bij voorkeur twee kinderen. Een kind is uiteraard ook goed, drie is zelfs mogelijk bespreekbaar. Het geslacht is onbelangrijk, jongetje, meisje, maakt ons niet uit. Qua leeftijd zou zo jong mogelijk fijn zijn, maar we beseffen de realiteit van adoptiekinderen van een jaar of 4 a 5.
We zijn bereid kinderen op te nemen met een enkelvoudige (operabele) fysieke handicap, zoals bijvoorbeeld een hazenlip of andersoortige cosmetische chirurgie. Daarnaast is gedeeltelijk blind of doof geen punt. (Olaf leeft immers ook al zijn hele leven met slechts een werkend oor). Een missend vingertje ofzo vinden we geen bezwaar. Ook een beenprothese is geen punt. Wel hebben we problemen met rolstoelen, mentale handicaps, hiv-besmetting of alcohol/drugs-gebruik tijdens zwangerschap.
Voor ons staat voor op de mogelijkheden voor het kind om zich te kunnen ontwikkelen tot een zelfstandig, onafhankelijk persoon. Bovendien is het niet gezegd dat het kind/de kinderen alle handicaps die wij als grens hebben aangegeven zullen hebben, integendeel. Het zijn uitersten.
Ook moeten we niet vergeten dat sommige (mentale) handicaps zich pas op latere leeftijd zullen aandienen. Wat dat betreft is er geen verschil met biologische kinderen. Veelal kan daarbij vooraf iets worden gezegd over de gezondheid van de baby. Maar wat zich jaren daarna gaat afspelen is ook niet bekend.
Lees meer op:
http://www.nu.nl/binnenland/2243279/adoptiekind-altijd-met-handicap.html
http://www.nu.nl/binnenland/2223823/aantal-adopties-sterk-gedaald.html
Veruit de meeste adoptie-ouders handelen vanuit een (onvervulbare) kinderwens. En natuurlijk is een veelgehoorde kreet: "als het maar gezond is". Maar met een geringer 'aanbod' en en groeiende 'vraag' wordt de kans op een gezond kind steeds kleiner. De gezonde kinderen komen eerst beschikbaar voor nationale adoptie en dan pas voor internationale adoptie. De rest, de kinderen met een zogenaamde 'special need', blijven over voor internationale adoptie.
Maar wat is nou zo'n 'special need'? Alles waar speciale aandacht moet worden gegeven. Dat kan zijn een hazenlip of een fysieke handicap, zoals een gebrekkig/ontbrekend ledemaat. Soms betreft het een operabele aangelegenheid, zoals de genoemde hazenlip, soms ligt een leven in een rolstoel in het verschiet. Vaak is er ook sprake van een niet-fysieke handicap, zoals sociale achterstand of verminderde verstandelijke vermogens. Allemaal hele indrukwekkende zaken.
Tijdens de procedure komt er een moment waarop je je 'wensen en grenzen' moet aangeven. Je wensen zijn vaak eenvoudig gedefinieerd: een jongetje of een meisje, 1 of meer kinderen, leeftijd. Een voor de hand liggende veelgehoorde wens is "zo jong en zo gezond mogelijk".
De grenzen zijn vaak lastiger te geven. Want tot welke handicap ben je bereid te gaan? Doof, blind, rolstoelgebonden, geestelijk gehandicapt of met een hiv-besmetting? Ben je bereid een kind op te nemen waarvan de moeder (zover bekend) tijdens de zwangerschap alcohol en/of drugs gebruikte? Genoeg pittige zaken om lange tijd grondig over na te denken...
Ons 'wensen en grenzen'-profiel klinkt als volgt:
We willen bij voorkeur twee kinderen. Een kind is uiteraard ook goed, drie is zelfs mogelijk bespreekbaar. Het geslacht is onbelangrijk, jongetje, meisje, maakt ons niet uit. Qua leeftijd zou zo jong mogelijk fijn zijn, maar we beseffen de realiteit van adoptiekinderen van een jaar of 4 a 5.
We zijn bereid kinderen op te nemen met een enkelvoudige (operabele) fysieke handicap, zoals bijvoorbeeld een hazenlip of andersoortige cosmetische chirurgie. Daarnaast is gedeeltelijk blind of doof geen punt. (Olaf leeft immers ook al zijn hele leven met slechts een werkend oor). Een missend vingertje ofzo vinden we geen bezwaar. Ook een beenprothese is geen punt. Wel hebben we problemen met rolstoelen, mentale handicaps, hiv-besmetting of alcohol/drugs-gebruik tijdens zwangerschap.
Voor ons staat voor op de mogelijkheden voor het kind om zich te kunnen ontwikkelen tot een zelfstandig, onafhankelijk persoon. Bovendien is het niet gezegd dat het kind/de kinderen alle handicaps die wij als grens hebben aangegeven zullen hebben, integendeel. Het zijn uitersten.
Ook moeten we niet vergeten dat sommige (mentale) handicaps zich pas op latere leeftijd zullen aandienen. Wat dat betreft is er geen verschil met biologische kinderen. Veelal kan daarbij vooraf iets worden gezegd over de gezondheid van de baby. Maar wat zich jaren daarna gaat afspelen is ook niet bekend.
Lees meer op:
http://www.nu.nl/binnenland/2243279/adoptiekind-altijd-met-handicap.html
http://www.nu.nl/binnenland/2223823/aantal-adopties-sterk-gedaald.html
donderdag 6 mei 2010
Druk druk druk
M'n boodschappen nog doen
En straks de vuile was
M'n haar dat wil ik groen
Maar dat kan morgen pas
De huur nog overmaken
En de tandarts zometeen
Naar Valkenburg of Aaken
Waar moet ik dit jaar nou weer heen...
De meesten hebben deze tekst wel herkend. Toontje Lager zong in de jaren '80 al over de overvolle agenda's die ons allen in de weg lijken te zitten. Afspraken met vrienden over een week of vijf pas, administratie bijhouden en allerlei dingen regelen... Even een heel weekend languit op de bank zonder enige verplichting is er niet meer bij.
Cristi en ik hebben een 'to do'-lijst gemaakt aangaande de adoptie. Orienteren op scholen, werkgevers voorbereiden op langdurig verlof en misschien een dag minder werken, familie en vrienden op de hoogte brengen van allerlei do's en don'ts bij terugkeer met de kinderen (jawel, bereid je maar vast voor op een waslijst, mensen!), en ga zo maar door. Genoeg te regelen nog. Zolang we ons nog wanen in zeeën van tijd, is er geen haast of stress. Maar de (ideale) realiteit is dat we elk moment gebeld kunnen worden. Al zou dat moment gerust nog maanden op zich kunnen laten wachten.
Een van de te regelen dingen wil ik wel even uitlichten, namelijk het zoeken naar een school. Of misschien kinderdagopvang (voor enkele dagen per week). Wat moeten we die mensen vertellen? "We willen graag een, of twee, plaatsen op je school. Wanneer weten we niet, voor welke klas weten we ook niet. Leeftijd, geslacht, naam, allemaal nog onbekend. Oh ja, ze spreken ook geen Nederlands. Maar we willen wel alvast een plek...."
Hoewel heel spannend, is die onzekerheid natuurlijk helemaal niet handig. Denk ook maar aan de aan te schaffen meubels of autostoeltjes. Wat gaat het in vredesnaam toch worden... We weten het antwoord op die vraag eigenlijk wel: Het gaat heel leuk worden!
En straks de vuile was
M'n haar dat wil ik groen
Maar dat kan morgen pas
De huur nog overmaken
En de tandarts zometeen
Naar Valkenburg of Aaken
Waar moet ik dit jaar nou weer heen...
De meesten hebben deze tekst wel herkend. Toontje Lager zong in de jaren '80 al over de overvolle agenda's die ons allen in de weg lijken te zitten. Afspraken met vrienden over een week of vijf pas, administratie bijhouden en allerlei dingen regelen... Even een heel weekend languit op de bank zonder enige verplichting is er niet meer bij.
Cristi en ik hebben een 'to do'-lijst gemaakt aangaande de adoptie. Orienteren op scholen, werkgevers voorbereiden op langdurig verlof en misschien een dag minder werken, familie en vrienden op de hoogte brengen van allerlei do's en don'ts bij terugkeer met de kinderen (jawel, bereid je maar vast voor op een waslijst, mensen!), en ga zo maar door. Genoeg te regelen nog. Zolang we ons nog wanen in zeeën van tijd, is er geen haast of stress. Maar de (ideale) realiteit is dat we elk moment gebeld kunnen worden. Al zou dat moment gerust nog maanden op zich kunnen laten wachten.
Een van de te regelen dingen wil ik wel even uitlichten, namelijk het zoeken naar een school. Of misschien kinderdagopvang (voor enkele dagen per week). Wat moeten we die mensen vertellen? "We willen graag een, of twee, plaatsen op je school. Wanneer weten we niet, voor welke klas weten we ook niet. Leeftijd, geslacht, naam, allemaal nog onbekend. Oh ja, ze spreken ook geen Nederlands. Maar we willen wel alvast een plek...."
Hoewel heel spannend, is die onzekerheid natuurlijk helemaal niet handig. Denk ook maar aan de aan te schaffen meubels of autostoeltjes. Wat gaat het in vredesnaam toch worden... We weten het antwoord op die vraag eigenlijk wel: Het gaat heel leuk worden!
zondag 2 mei 2010
Dubbele tong
We zijn aan het babysitten dit weekend. Vrienden van ons hadden een etentje/feest zaterdagavond en hun dochtertje van 3 jaar kwam bij ons eten en slapen. Ze trekt sterk naar Cristi want elke keer als ik iets tegen haar zeg of iets doe, schuilt ze verlegen achter Cristi (hoewel dat zondagochtend met ontbijt wel meeviel, gelukkig). Ook Inca vindt ze nogal spannend.
Dus Cristi is de aangewezen persoon om uitgebreid met haar te communiceren. Een hele uitdaging voor haar want ze vindt dat met kinderen praten uit het hart komt en dat is lastig in een andere taal. Zeker als de kleine er op los kwebbelt! Van volzinnen is nog geen sprake, maar het zijn wel complete dialogen. Maar het moet gezegd, Cristi doet het geweldig en zo liggen de dames zondagochtend languit op de grond tussen het speelgoed uitgebreid te kletsen. Ook Inca komt snuffelen wat er allemaal gebeurd en de kleine spruit vindt dat inmiddels wel best.
Erg leuk allemaal, het is eigenlijk een soort vingeroefening voor later. Maar ook een voorbeeld voor mij. Omdat ik straks degene ben die in eerste instantie in een andere taal moet communiceren met de kids. En aan mij ook de schone taak om ze snel in contact te brengen met het Nederlands.
Ik droom wel eens over hoe dat gaat en dan zie ik mezelf met twee donkerharige knaapjes van een jaar of vier-vijf, eerst iets in het Spaans zeggen, gevolgd door de Nederlandse vertaling. Eigenlijk kom ik nooit verder in die droom en dat vind ik niet eens zo jammer. Want over niet al te lange tijd gaat die droom uitkomen...
Dus Cristi is de aangewezen persoon om uitgebreid met haar te communiceren. Een hele uitdaging voor haar want ze vindt dat met kinderen praten uit het hart komt en dat is lastig in een andere taal. Zeker als de kleine er op los kwebbelt! Van volzinnen is nog geen sprake, maar het zijn wel complete dialogen. Maar het moet gezegd, Cristi doet het geweldig en zo liggen de dames zondagochtend languit op de grond tussen het speelgoed uitgebreid te kletsen. Ook Inca komt snuffelen wat er allemaal gebeurd en de kleine spruit vindt dat inmiddels wel best.
Erg leuk allemaal, het is eigenlijk een soort vingeroefening voor later. Maar ook een voorbeeld voor mij. Omdat ik straks degene ben die in eerste instantie in een andere taal moet communiceren met de kids. En aan mij ook de schone taak om ze snel in contact te brengen met het Nederlands.
Ik droom wel eens over hoe dat gaat en dan zie ik mezelf met twee donkerharige knaapjes van een jaar of vier-vijf, eerst iets in het Spaans zeggen, gevolgd door de Nederlandse vertaling. Eigenlijk kom ik nooit verder in die droom en dat vind ik niet eens zo jammer. Want over niet al te lange tijd gaat die droom uitkomen...
donderdag 29 april 2010
Blogplaag van een blogblaag
Normaal gesproken zit ik niet op allerlei semi-interessante verhalen te wachten van wildvreemde mensen. En al zeker niet als het om een of andere ongenuanceerde mening gaat. Ook heb ik het niet zo op mensen die o-zo nodig gehoord moeten worden. Toch schrijft de gemiddelde blogger, inclusief ondergetekende, niet louter voor zichzelf, integendeel. Met deze blog maak ik me dan ook schuldig aan gedrag dat ik in bovenstaande regels verafschuw.
Honderden miljoenen mensen van over de hele wereld hebben via internet toegang tot mijn gedachten en hersenspinsels die ik mijn 'dagboek' toevertrouw. Zelfs de taalbarriere speelt daarbij geen rol, dankzij allerlei on-line vertaalmogelijkheden. Gelukkig weet niet iedereen zomaar deze blog-pagina te vinden. In eerste instantie heb ik alleen vrienden en familie een link gestuurd, maar inmiddels begin ik het bloggen wel zo leuk te vinden, dat ik overweeg het adres van deze pagina ook te verkondigen op facebook.
Het risico dat ik daarmee loop is dat Jan en alleman mee kan lezen en ik dus bestempeld kan worden als een persoon wiens semi-interessante verhalen o-zo nodig gehoord moet worden...
dinsdag 27 april 2010
Inca gesteriliseerd
De nadelen zijn:
-Risico op incontinentie;
-Risico op dominanter gedrag;
-Minder glanzende vacht.
Voordelen:
-Veel minder kans op baarmoeder(hals)kanker;
-Minder kans op andere ziektes dus mogelijk langere levensverwachting;
-Geen loopsheid meer.
Ons belangrijkste twijfelpunt zat in onze eigen kinderloosheid. Van nature lukt het ons niet om kinderen te krijgen. Waarom zou je een ander levend wezen dan moedwillig de kans of zelfs recht ontnemen op nageslacht.
Deze oneerlijkheid heeft lang in ons hoofd rondgespookt. Maar een pragmatische afweging had de overhand. In geval van een nest puppies is toch een flinke tijd uitgebreide zorg vereist. Die zorg kunnen we in de komende tijd niet garanderen. Zeker niet als we een tijdje weg moeten naar Bolivia. We willen anderen niet met die zorgplicht opschepen. Net zoals we anderen niet willen opschepen met een loopse hond. En onszelf eigenlijk ook niet, want je bent dan toch drie weken heel onhandig de hond aan het uitlaten.
Dus Inca is vandaag geholpen, zoals dat dan heet. Een beetje ontdaan ligt ze erbij, licht grommend als je haar aait. Natuurlijk zit de narcose nog in d'r lijfje, dus zullen we de komende dagen pas echt goed zien hoe ze herstelt.
We gaan ervan uit dat ze weer snel die geweldige stuiterbal is die de afgelopen jaren ons zoveel heeft gegeven.
maandag 26 april 2010
Lief dagboek
Het bijhouden van een blog is een soort van dagboek. Behalve dan dat ik niet elke dag wat te melden heb. Toch voel ik die verplichting, naar mezelf, maar zeker naar de lezers.
Om te voorkomen dat ik elke scheet beschrijf, zal ik niet dagelijks een toevoeging doen, of misschien zelfs niet elke week. Wel wil ik alle relevante ontwikkelingen, gedachten en andere aangelegenheden met betrekking tot de adoptie hier kwijt.
Voorlopig zal er niet veel anders te melden zijn dan: 'We wachten nog', maar er komt een moment dat we het van de daken gaan schreeuwen. Juist dan wordt dit vervolgverhaal spannend. Tot die tijd kan ik alvast gewend raken aan het bloggen en alle bijkomende zaken.
En vrees niet, ik zal niet steeds weer met 'Lief Dagboek' beginnen...
Om te voorkomen dat ik elke scheet beschrijf, zal ik niet dagelijks een toevoeging doen, of misschien zelfs niet elke week. Wel wil ik alle relevante ontwikkelingen, gedachten en andere aangelegenheden met betrekking tot de adoptie hier kwijt.
Voorlopig zal er niet veel anders te melden zijn dan: 'We wachten nog', maar er komt een moment dat we het van de daken gaan schreeuwen. Juist dan wordt dit vervolgverhaal spannend. Tot die tijd kan ik alvast gewend raken aan het bloggen en alle bijkomende zaken.
En vrees niet, ik zal niet steeds weer met 'Lief Dagboek' beginnen...
donderdag 22 april 2010
Wat vooraf ging
Dit is een lang verhaal, maar ik zal het kort houden.
We willen kinderen, een gezinnetje. Omdat Cristi d'r vader in een weeshuis is opgegroeid heeft zij altijd al adoptie voor ogen gehad, naast eigen (biologische) kinderen. In het begin van onze relatie heeft ze die wens al geopperd en ik ben snel aan dat idee gewend.
Toen duidelijk werd dat kinderen via biologische weg en later ook via medische weg niet ging lukken, is het adoptieverhaal in een stroomversnelling geraakt. Op enig moment werd de wachtlijst voor Bolivia geopend en daar hebben we ons direct op ingeschreven. Uitgangspunt van deze keuze is het taalvoordeel dat we kunnen hebben bij Spaanstalige kinderen.
Inmiddels hebben we alle documenten geregeld en zijn we wachtende. Wachtende op een voorstel van de NAS, het adoptiebureau in Nederland. Een voorstel waarin geslacht, leeftijd en medisch profiel van het kind/de kinderen naar voren wordt gebracht. Ja, je leest het goed, kinderen (meervoud). Onze voorkeur gaat namelijk uit naar twee kinderen!
NB. dit klinkt allemaal lekker beknopt en overzichtelijk, maar zoals je kon verwachten is er de nodige bureaucratie en vooral tijd en het bijbehorende geduld mee gemoeid. Misschien leg ik dat allemaal nog een keer in detail uit. Als ik zin heb.
We willen kinderen, een gezinnetje. Omdat Cristi d'r vader in een weeshuis is opgegroeid heeft zij altijd al adoptie voor ogen gehad, naast eigen (biologische) kinderen. In het begin van onze relatie heeft ze die wens al geopperd en ik ben snel aan dat idee gewend.
Toen duidelijk werd dat kinderen via biologische weg en later ook via medische weg niet ging lukken, is het adoptieverhaal in een stroomversnelling geraakt. Op enig moment werd de wachtlijst voor Bolivia geopend en daar hebben we ons direct op ingeschreven. Uitgangspunt van deze keuze is het taalvoordeel dat we kunnen hebben bij Spaanstalige kinderen.
Inmiddels hebben we alle documenten geregeld en zijn we wachtende. Wachtende op een voorstel van de NAS, het adoptiebureau in Nederland. Een voorstel waarin geslacht, leeftijd en medisch profiel van het kind/de kinderen naar voren wordt gebracht. Ja, je leest het goed, kinderen (meervoud). Onze voorkeur gaat namelijk uit naar twee kinderen!
NB. dit klinkt allemaal lekker beknopt en overzichtelijk, maar zoals je kon verwachten is er de nodige bureaucratie en vooral tijd en het bijbehorende geduld mee gemoeid. Misschien leg ik dat allemaal nog een keer in detail uit. Als ik zin heb.
De eerste lettertjes...
Zo. Een blog.
Een blog over Het Grote Adoptie Avontuur.
En dat terwijl ik helemaal geen dagboek-schrijver ben. Toch wil ik de finish van onze lange weg naar adoptie graag met iedereen delen. Zodat iedereen die interesse heeft mee kan gluren met ons avontuur.
Abonneren op:
Posts (Atom)