Al enige tijd zijn we het wachten op 'het telefoontje' beu. We weten dat het bericht met een voorstel voor (een) kind(eren) ongetwijfeld zal komen, maar het wanneer blijft lastig inschatten. Toen onze documenten in juli 2009 naar Bolivia zijn verstuurd en in november 2009 aan het district van Santa Cruz zijn toegewezen, wisten we dat vanaf dat moment het 1 tot 2,5 jaar zou kunnen gaan duren. Theoretisch zou het dus letterlijk elk moment kunnen gebeuren. Maar dat zeggen we al jaren...
De allergrootste frustratie van een onvervulbare kinderwens, van Het Grote Wachten, is dat je leven helemaal stil staat. Het advies van de adoptiestichting is om in afwachting van de verdere procedure 'gewoon' verder te gaan met je leven. Maar dat doe je niet. Je gaat niet verhuizen, je maakt geen carriére-switch en je gaat ook geen studie volgen. Je begint kortom aan geen enkel groot project, omdat je 'elk moment' gebeld kan worden. Alle overwegingen en handelingen in je leven staan in het kader van de te komen kinderen. Dat bouwt een enorme druk op. En als je dan ook nog al je vakantiedagen opspaart omdat je dadelijk 8 tot 12 weken in Bolivia moet verblijven, kom je ook niet eens aan vakantie toe. En juist dat is waar je op een gegeven moment enorm naar smacht. Even een paar weken helemaal niets hoeven of moeten.
Omdat er steeds geen specifiek uitzicht is een volgende grote stap, blijf je dus achter jezelf aanrennen. Je energiereserves raken dan echt eens op. Die worst aan een hengel voor je neus kan je op een gegeven moment gestolen worden. Je komt op een punt dat je je afvraagt waar je nou weer de energie vandaan moet halen om toch door te zetten. In je achterhoofd ga je je stiekem afvragen of opgeven een optie is.
Als je het opgeeft, beslis je dus om je leven verder in te richten zonder kinderen. Cristi en ik hebben onszelf altijd voorgehouden dat dat op enig moment bespreekbaar moet zijn. Je kunt niet kosten wat het kost doorgaan met jezelf afmatten, jezelf draineren van alle energie en levensvreugde om maar dat ene te bereiken.
Tegelijkertijd weten we dat we zo enorm dichtbij zijn. En als je dan weer de verhalen hoort van andere adoptiestellen over hoe het allemaal dubbel en dwars waard is en je ook van vrienden hoort dat een kinderloze Cristi & Olaf absoluut ondenkbaar is, put je daar toch weer energie uit. Voldoende energie om ook te beseffen dat die jarenlange stilstand in ons leven maar eens afgelopen moet zijn. We willen zoveel, dus waarom doen we het niet gewoon?
Zoals ons huis bijvoorbeeld. Er zijn nog steeds dingetjes die eens aangepakt moeten worden. Maar er zijn ook grotere zaken, zoals een keuken of een dakkapel. Dan kom je toch met de overweging of verhuizen niet gunstiger is. Bovendien willen we het hoofdstuk 'Wachten' maar eens afsluiten, en hoe kun je dat beter doen dan de plek waar je zo lang hebt gewacht, lief en vooral leed hebt gedeeld, achter je te laten. Zo zagen we op een zaterdagochtend een huis hier in Nootdorp te koop staan waarvan we allebei dachten: Dat is het! Een zeer ruim hoekhuis in een autoluwe straat met veel groen en speelplaatsen in de buurt. Prachtig! Nog diezelfde middag hebben we het huis kunnen bezichtigen. En we waren er zo van ondersteboven dat we vrij snel de knoop hebben doorgehakt: dit wordt het. We doen een bod.
Als je na een paar dagen weer in contact komt met de werkelijkheid, blijken we iets te hard van stapel te zijn gelopen. De makelaar die we inschakelde voor de verkoop van ons huidige huis waarschuwde dat er momenteel sommige huizen wel twee jaar te koop staan. De huizenmarkt zit wat dat betreft flink op slot. En omdat er van ons huis 13 in een dozijn passen en we wat licht achterstallig onderhoud hebben, zal het knap lastig worden het huis kwijt te raken. Kun je je wel zo lang dubbele lasten permitteren? Dan de financiële man die op zijn beurt ook een flinke dosis realisme naar binnen gooide. Als zelfstandig ondernemer moet je aan de hypotheek verstrekkende instantie je resultaten van de afgelopen 3 jaar laten zien. Dat wordt moeilijk, want ik ben nog geen jaar bezig. Geen basis voor een bank om eens wat geld beschikbaar te stellen.
Dus de plannen moesten even wat bijgesteld worden. Eerst maar eens het huidige huis opknappen. Dan het huis in de verkoop zetten. En als we het hebben kunnen verkopen gaan we pas kijken of we iets anders kunnen kopen, althans, als we tegen die tijd de bank zo ver weten te krijgen of een financiering te verstrekken. Het grote nadeel van dit stappenplan is dat we na de verkoop van de huidige woning een keuze moeten maken uit de op dat moment beschikbare huizen.
Maar ondertussen heeft deze oefening ons wel aan de slag gekregen. We zijn enorm aan het opruimen: dingen weggooien of naar de kringloop. De kwast zal binnenkort ter hand genomen moeten worden en de (kleinschalige) klussen worden ook steeds duidelijker. En als we dan over een poosje nog steeds hier wonen, hebben we in elk geval al die kleine ergerpuntjes weggenomen.
Het mooiste is natuurlijk dat dit huis, of nog fraaier: een ander (groter) huis, helemaal spic en span is als de kinderen komen. Maar een gezonde dosis realisme zegt mij dat we voorlopig niet gaan verhuizen. Niet zolang de huizenmarkt op slot zit en zolang we het huis nog niet verkocht hebben. Bovendien zitten we midden in een adoptieprocedure, weet je nog? We kunnen nog steeds elk moment gebeld worden
