Reünie

Op zaterdag 18 juni heeft de NAS een reünie georganiseerd voor de adoptie-ouders en -kinderen om Inés weer te ontmoeten. Inés is het contactpersoon in Bolivia dat de zaken aldaar regelt en coördineert. Ook de aspirant adoptie-ouders waren van harte welkom.

In een schoolgebouwtje in Oudewater werden we ontvangen. In één oogopslag was duidelijk wie Inés is: de kleinste vrouw met donker haar. Ze was druk doende om met verschillende kinderen te praten en ondanks de taalbarriére ook een conversatie te voeren met de ouders. Aspirant-adoptieouders kende ze voornamelijk van achternaam. De ouders die eenmaal in Bolivia zijn geweest wist ze bij voornaam te noemen. En uiteraard alle kinderen kende ze bij naam.

Toen Inés Cristi in het vizier kreeg, stapte ze op haar af en vroeg direct in het Spaans of zij 'die Spaanse' was. De dames raakte enthousiast aan de praat, dus ik ging nog maar een koffie halen. Ik zag van een afstandje dat Cristi werd ingezet om te tolken bij gesprekken met andere mensen. Haar spaanstaligheid zal ons straks daar in Bolivia zeker behoorlijk helpen.

Ook aanwezig op deze reünie was het Helmondse gezin dat we een maand geleden op Schiphol hebben verwelkomt. En het gaat ze goed. De meiden beginnen al langzaam een beetje Nederlands te praten en snuffelen voorzichtig aan school. Van de ouders begrijpen we dat ze hun nieuwe gezinssamenstelling al als 'normaal' ervaren. Ik kan me dat prima voorstellen. Als je weer in je eigen omgeving bent en je de draad van je leven weer weet op te pakken, is dat de nieuwe werkelijkheid. Als dat natuurlijk en vanzelfsprekend aanvoelt, is dat dus de nieuwe norm.

Ook hebben we met een ander Brabants stel gesproken dat qua dossier-geschiedenis redelijk parallel loopt met het onze. En we waren zeer gelijkgestemd over het lange wachten en de frustratie die dat oplevert.  Wat mij opviel is dat er best wat stellen zijn waarvan het dossier in de tweede helft van 2009 naar Bolivia is verstuurd. En ze gaan allemaal voor twee kinderen. We hebben dus best wel wat concurrentie te dulden... Toen ik wat later met iemand van de NAS in gesprek raakte, begreep ik waarom. In 2009 verliep de accreditatie van Nederland voor adoptie in Bolivia. Sterker nog, alle landen die uit Bolivia adopteren moeten opnieuw geaccrediteerd worden. En dat proces is bureaucratisch en traag. Bijna net zo traag als gewoon adopteren...

Ook viel me de stevige vertegenwoordiging van 'zachte g-sprekend' Nederland op. Ik heb heel veel Brabants of Gelders gehoord. Misschien is het een toevalligheid dat ik net met die mensen in gesprek ben geraakt, maar het viel me gewoon op. Niets mis mee uiteraard!

Al met al een leuke middag waar we weer overladen zijn met verhalen, wachttijden, verwachtingen en wat al niet meer. Het gevoel dat je al bij die 'club' hoort is best leuk. Nu nog het echte werk!