Nee, we gaan niet weer inpakken, weer behangen en schilderen. We gaan zeker niet sjouwen met zware dingen. Wel wil ik jouw hulp voor deze verhuizing. Ja jij, de lezer van deze blog...
Deze blog is vrij toegankelijk. Iedereen kan er op mee kijken. Dat vind ik ook best leuk, zo kan ik met veel mensen tegelijk onze ervaringen delen. Maar tot nu toe waren het mijn persoonlijke belevingen, mijn ervaringen en mijn gedachten. Dat gaat veranderen, want straks draait het niet meer om mij, maar om die drie dochters van ons. Dus alles wat ik in mijn blog kwijt wil, gaat over onze dochters, over alle leuke, maar misschien ook minder leuke dingen.
Daarom heb ik besloten de blog te verhuizen naar een blog-omgeving waar ik de verhalen 'achter een wachtwoord' kan zetten. Zo heb ik overzicht over wie mee leest en kan niet zomaar iedereen meegluren.
Maar de de trouwe blog-lezer kan gerust meeverhuizen hoor! Ken ik je persoonlijk? Stuur me dan een mailtje dat je wilt blijven meelezen, dan zet ik je uiteraard op de mailinglijst. Ik zal je het adres en het wachtwoord van de nieuwe blog sturen.
Ken ik je niet persoonlijk, maar wil je wel graag meelezen, dan kan dat zeker ook. Stuur dan een berichtje naar bloglezen3@gmail.com met wie je bent en waarom je graag meeleest. Dan kan ik je ook op de mailinglijst zetten. Ik zal je het adres en het wachtwoord van de nieuwe blog-adres sturen.
Sta je eenmaal op de mailinglijst, dan krijg je vanzelf een bericht in je e-mail als ik weer een nieuw stukje heb geschreven. Zo mis je niets. Dat is dan wel weer het grote voordeel van die nieuwe blog-omgeving.
Voor de goede orde wil ik benadrukken dat ik niet zomaar mensen wil uitsluiten van ons adoptie-avontuur. Maar omdat het dadelijk steeds meer over de meiden gaat, en er misschien meer details en foto's beschikbaar komen, moet ik steeds voorzichtiger zijn hier op het grote boze internet... Dus stuur me een mailtje, dan zet ik je op de mailinglijst!
zondag 10 februari 2013
zondag 3 februari 2013
Hoor jezelf nou
In de laatste dagen heb ik regelmatig de laatste ontwikkeleingen verteld aan vrienden en bekenden. Over hoe de procedure tot nu toe ging en over hoe we de komende tijd gaan doorbrengen, maar vooral over onze reis naar Bolivia. Soms vertel ik het in vogelvlucht, soms is er gelegenheid (en behoefte) aan een uitgebreidere versie. Maar iedere keer hoor ik mezelf drie woorden gebruiken, waarvan ik ga glimlachen en me helemaal warm voel worden. Het gaat dan om de woorden: "onze drie dochters". Laten we dat even ontleden.
"Onze", tja, ze zijn nog niet van ons. Daarvoor moeten we in Bolivia nog een hele procedure doorlopen. Nu weten we eigenlijk alleen een naam, een geboortedatum en wat medische gegevens en sociale achtergrond. Maar desondanks zitten ze al helemaal in ons systeem, we houden van ze, doen alles voor ze en we cijferen onszelf weg, alles in het belang van, ja daar komt-ie weer, onze drie dochters.
"Drie". Ongelooflijk dat het er drie zijn. Boem, ineens de volle mep. Niks, eerst maar rustig wennen aan één. Niets voorzichtig opbouwen, nee. Gelijk drie stuks. Het zal druk worden, moeilijk soms, een hoop georganiseer, vermoeiend en zwaar, maar tegelijkertijd onwijs leuk, gezellig, lachen, knus en supertof!
"Dochters". Meiden, grietjes, chicas. Lekker lang tutten in de badkamer. Staartjes en vlechtjes. Met poppen spelen (of toch ook met Lego? Ik hoop het stiekum een beetje). Kleding kiezen. Tassen en schoenen. Roze, veel roze. Vriendjes. K3 en MegaMindy. Nog meer roze. Praten en kletsen. Misschien heb ik ooit op een jongetje gehoopt, maar ik kan me nu echt geen ander scenario meer voorstellen dan meisjes. Helemaal top.
We kijken allebei zo enorm uit naar dat ene moment dat we echt aan elkaar worden voorgesteld, aan onze drie dochters. En dat we daarna, eenmaal klaar met de procedure en misschien al een beetje aan elkaar gewend, kunnen beginnen aan ons nieuwe leven, samen met ONZE DRIE DOCHTERS!
"Onze", tja, ze zijn nog niet van ons. Daarvoor moeten we in Bolivia nog een hele procedure doorlopen. Nu weten we eigenlijk alleen een naam, een geboortedatum en wat medische gegevens en sociale achtergrond. Maar desondanks zitten ze al helemaal in ons systeem, we houden van ze, doen alles voor ze en we cijferen onszelf weg, alles in het belang van, ja daar komt-ie weer, onze drie dochters.
"Drie". Ongelooflijk dat het er drie zijn. Boem, ineens de volle mep. Niks, eerst maar rustig wennen aan één. Niets voorzichtig opbouwen, nee. Gelijk drie stuks. Het zal druk worden, moeilijk soms, een hoop georganiseer, vermoeiend en zwaar, maar tegelijkertijd onwijs leuk, gezellig, lachen, knus en supertof!
"Dochters". Meiden, grietjes, chicas. Lekker lang tutten in de badkamer. Staartjes en vlechtjes. Met poppen spelen (of toch ook met Lego? Ik hoop het stiekum een beetje). Kleding kiezen. Tassen en schoenen. Roze, veel roze. Vriendjes. K3 en MegaMindy. Nog meer roze. Praten en kletsen. Misschien heb ik ooit op een jongetje gehoopt, maar ik kan me nu echt geen ander scenario meer voorstellen dan meisjes. Helemaal top.
We kijken allebei zo enorm uit naar dat ene moment dat we echt aan elkaar worden voorgesteld, aan onze drie dochters. En dat we daarna, eenmaal klaar met de procedure en misschien al een beetje aan elkaar gewend, kunnen beginnen aan ons nieuwe leven, samen met ONZE DRIE DOCHTERS!
dinsdag 29 januari 2013
Stel je eens voor...
Nee echt, stel je eens voor. Toe dan, niet zo verlegen. Gewoon je naam zeggen. De oudste eerst, dan de tweede, daarna de jongste. Ja het mag, het kan. Het kan nu echt, want we hebben vanavond het officiële voorstel gekregen! Yes!
Andrea Nayla, geboren 6-6-2004
Diana Juno, geboren 3-4-2007
Pura Yara, geboren 25-10-2009
De eerste naam is de naam die op de geboorte-akte staat. Geheel tegen onze verwachting in hebben ze maar 1 naam. We hadden ook een tweede naam verwacht, maar die kunnen we dus zelfs geven. En misschien vinden ze hun tweede naam wel zó mooi, dat ze die liever gebruiken.
Een heel uitgebreid scala aan documenten moeten we nog grondig doorspitten; medische verslagen, psychologische rapporten, sociaal-maatschappelijke verslagen. Veel informatie dus. Met de belangrijkste conclusie dat ze gezond zij en en dat het ONZE DOCHTERS gaan worden. Of wat zeg ik, 'worden'? Emotioneel zijn ze dat al!
Fantastisch nieuws dus. Verwachting is nog steeds dat we medio maart kunnen afreizen. En dan pas komen we erachter hoe ze eruit zien, want we hebben geen foto's gekregen (dat gebeurt nooit vanuit Bolivia).
We gaan dus definitief een drukke tijd tegemoet, met het tot in de puntjes voorbereiden van onze reis en vooral hun thuiskomst. En daarna houdt de drukte aan in huis, want met drie van die geitenbreiers erbij verandert ons leven definitief. En daar hebben we al die jaren op gewacht, en nu gaat het dan écht gebeuren. Eindelijk
Andrea Nayla, geboren 6-6-2004
Diana Juno, geboren 3-4-2007
Pura Yara, geboren 25-10-2009
De eerste naam is de naam die op de geboorte-akte staat. Geheel tegen onze verwachting in hebben ze maar 1 naam. We hadden ook een tweede naam verwacht, maar die kunnen we dus zelfs geven. En misschien vinden ze hun tweede naam wel zó mooi, dat ze die liever gebruiken.
Een heel uitgebreid scala aan documenten moeten we nog grondig doorspitten; medische verslagen, psychologische rapporten, sociaal-maatschappelijke verslagen. Veel informatie dus. Met de belangrijkste conclusie dat ze gezond zij en en dat het ONZE DOCHTERS gaan worden. Of wat zeg ik, 'worden'? Emotioneel zijn ze dat al!
Fantastisch nieuws dus. Verwachting is nog steeds dat we medio maart kunnen afreizen. En dan pas komen we erachter hoe ze eruit zien, want we hebben geen foto's gekregen (dat gebeurt nooit vanuit Bolivia).
We gaan dus definitief een drukke tijd tegemoet, met het tot in de puntjes voorbereiden van onze reis en vooral hun thuiskomst. En daarna houdt de drukte aan in huis, want met drie van die geitenbreiers erbij verandert ons leven definitief. En daar hebben we al die jaren op gewacht, en nu gaat het dan écht gebeuren. Eindelijk
zondag 27 januari 2013
In afwachting
Afgelopen vrijdag zijn we bij de Raad van de Kinderbescherming uitgenodigd om het verslag van het aanvullend gezinsonderzoek na te lezen op onvolkomenheden. Deze 'naleessessie' vond anderhalve week na het gesprek plaats. De verwachting werd uitgesproken dat de Centrale Autoriteit het in de komende week zou gaan beoordelen. Op basis van de inhoud van het verslag verwachten wij dat zij geen andere mogelijkheid hebben dan een approval af te geven, maar ja, je weet nooit...
Als we deze voortgang eens goed bekijken, realiseren we ons dat kans voor een spoedig vertrek vorige week minimaal was. Ach, het was toen het proberen waard.
Inmiddels lezen we van een ander stel dat al wel een voorstel heeft gekregen voor een zoontje. Ook zij verwachten eind maart de eerste rechtszitting in Bolivia te hebben, in hetzelfde district en dezelfde stad als waar wij heen gaan. Leuk! We zullen ongetwijfeld deze mensen vaker tegenkomen.
Zo lijkt het jarenlang stil te zijn, zo lijkt het weer vreselijk snel te gaan. Wat een achtbaan is het toch.
Als we deze voortgang eens goed bekijken, realiseren we ons dat kans voor een spoedig vertrek vorige week minimaal was. Ach, het was toen het proberen waard.
Inmiddels lezen we van een ander stel dat al wel een voorstel heeft gekregen voor een zoontje. Ook zij verwachten eind maart de eerste rechtszitting in Bolivia te hebben, in hetzelfde district en dezelfde stad als waar wij heen gaan. Leuk! We zullen ongetwijfeld deze mensen vaker tegenkomen.
Zo lijkt het jarenlang stil te zijn, zo lijkt het weer vreselijk snel te gaan. Wat een achtbaan is het toch.
vrijdag 18 januari 2013
Slapen
Met z'n drieën samen in één slaapkamer. Dat is het beginscenario. Als ze wat ouder worden gaan ze vanzelf wel behoefte krijgen aan een eigen slaapkamer. Dat is een zorg voor later...
Officieel
Officieel weten we nog niet of het jongens of meisjes zijn. Maar als officiële instanties zich per ongeluk verspreken...
donderdag 17 januari 2013
Mooie poging
Het was een mooie poging alle betrokken partijen te mobiliseren om woensdag al de eerste rechtszitting te hebben. Woensdag is slechts over 6 dagen, waarin allerlei bureaucratie nog moest plaatsvinden en wij zelf ook nog helemaal naar Bolivia moesten reizen. Maar het blijkt te optimistisch. Misschien wel terecht, want er moest echt nog heel veel geregeld worden in zo'n korte tijd.
Maar goed, mooie poging. Nu gaan we weer realistisch denken. Alle pijlen staan gericht op maart. Dan is de zomervakantie daar voorbij en kunnen weer rekenen op de bijstand van de advocaat en alle andere betrokkenen.
Nu hebben we ook voldoende tijd (en rust) om alles in detail voor te bereiden. Misschien maar beter ook. Want zoals gezegd is is er nog plenty te doen!
Maar goed, mooie poging. Nu gaan we weer realistisch denken. Alle pijlen staan gericht op maart. Dan is de zomervakantie daar voorbij en kunnen weer rekenen op de bijstand van de advocaat en alle andere betrokkenen.
Nu hebben we ook voldoende tijd (en rust) om alles in detail voor te bereiden. Misschien maar beter ook. Want zoals gezegd is is er nog plenty te doen!
woensdag 16 januari 2013
Spannend
Nou, het wordt spannend. Het is 'morgen', of maart...
Morgen horen we of we kunnen gaan proberen woensdag de eerste rechtszitting te hebben. In Bolivia. Daar. Anderhalve dag reizen. Van alles nog te regelen... Morgen horen we of Bolivia daarmee akkoord gaat, vrijdag gaan we ontdekken of de autoriteiten hier ermee alkoord gaan. Zo ja, en er is een vlucht daarheen mogelijk, hebben we woensdag dus de eerste rechtszitting.
Zoniet, dan moet alles ná de zomervakantie. Let wel: hún zomervakantie. Dus dan kunnen we in maart afreizen. Dus het is morgen of maart...
Morgen horen we of we kunnen gaan proberen woensdag de eerste rechtszitting te hebben. In Bolivia. Daar. Anderhalve dag reizen. Van alles nog te regelen... Morgen horen we of Bolivia daarmee akkoord gaat, vrijdag gaan we ontdekken of de autoriteiten hier ermee alkoord gaan. Zo ja, en er is een vlucht daarheen mogelijk, hebben we woensdag dus de eerste rechtszitting.
Zoniet, dan moet alles ná de zomervakantie. Let wel: hún zomervakantie. Dus dan kunnen we in maart afreizen. Dus het is morgen of maart...
dinsdag 15 januari 2013
En dan nu...
Vandaag een (volgens ons) positief gesprek gehad met de Raad van de Kinderbescherming. Zij gaan rapport uitbrengen aan de Centrale Adoptie Autoriteit van het Ministerie van Justitie. Dus, Centrale Autoriteit, wat is hierop uw antwoord...?
Spannend!
Spannend!
zaterdag 12 januari 2013
De anderen...
Momenteel is een ander stel in Bolivia om hun dochter op te halen en we lezen met grote interesse hun blog. Gisteren hebben ze de eerste ontmoeting gehad met hun prachtige meid. Mooie foto's, maar ook erg indringend. Natuurlijk zie je de blijdschap van deze ontmoeting, maar ook een beetje het ongemakkelijke van de situatie. Als kind wordt je naar voren geduwd richting twee vreemde mensen, waarvan je alleen maar een foto hebt gezien en het verhaal hebt gehoord dat dát je nieuwe ouders zijn... Als adoptieouders ontmoet je dan eindelijk het kind waar je jaren op hebt gewacht. In eerste instantie, zo kan ik me voorstellen, is de 'klik' er misschien niet gelijk. Je ziet alleen een nieuw kind waar je pas later gevoel voor gaat ontwikkelen. Maar tegelijkertijd ben je vol van het moment, vol van emotie. Dit is het kind waar je naar hebt gesmacht, op hebt gewacht.
Pff, wat een verhaal. En dat na slechts enkele foto's die ik heb gezien. Ik praat niet eens uit eigen ervaring. Nog niet althans. Maar ik kan het me al levendig voorstellen. Mogelijk mag ik, mogen wij, het over slechts enkele weken in levende lijve ervaren.
Hoe we dat moment ook mogen ervaren op dat specifieke moment, het is in elk geval de start van ons nieuwe leven, ons leven als ouders. Papa en mama, van drie. Een prachtig moment om vast te leggen en te onthouden.
Maar toch nog even wachten...
Pff, wat een verhaal. En dat na slechts enkele foto's die ik heb gezien. Ik praat niet eens uit eigen ervaring. Nog niet althans. Maar ik kan het me al levendig voorstellen. Mogelijk mag ik, mogen wij, het over slechts enkele weken in levende lijve ervaren.
Hoe we dat moment ook mogen ervaren op dat specifieke moment, het is in elk geval de start van ons nieuwe leven, ons leven als ouders. Papa en mama, van drie. Een prachtig moment om vast te leggen en te onthouden.
Maar toch nog even wachten...
donderdag 10 januari 2013
Voortgang
Oef, zenuwslopend. De Centrale Adoptie Autoriteit (Ministerie van Justitie) moet het adoptiedossier goedkeuren. Omdat onze huidige BT (zeg maar de 'vergunning' om te adopteren) geldig is voor twee kinderen, schakelt de Centrale Adoptie Autoriteit de Raad van de Kinderbescherming in voor nader gezinsonderzoek. Zijn we wel geschikt voor drie kids? Op basis van het rapport dat de Raad uitbrengt zal, denk ik/hoop ik, de toestemming worden verleend. En dan kunnen we (eindelijk) afreizen...
Maar eerst dus dat gesprek met de Raad. Vanmiddag ben ik gebeld om een afspraak te maken. Medio volgende week hebben we dat gesprek... We zullen ons beste beentje voorzetten! En dan daarna? Hopen dat ze snel rapport uitbrengen en dat de Centrale Autoriteit ook snel beslist. Zenuwslopend...
Maar eerst dus dat gesprek met de Raad. Vanmiddag ben ik gebeld om een afspraak te maken. Medio volgende week hebben we dat gesprek... We zullen ons beste beentje voorzetten! En dan daarna? Hopen dat ze snel rapport uitbrengen en dat de Centrale Autoriteit ook snel beslist. Zenuwslopend...
maandag 7 januari 2013
What's in a name?
Het bedenken van een naam voor je kinderen is hartstikke leuk. Elke (aanstaande) ouder hoor je erover. Tijdens de zwangerschap van de tweeling een paar jaar terug zaten we regelmatig voorkeurslijstjes bij te houden. Omdat we toen het geslacht nog niet wilde weten, moesten we dus twee jongens- en twee meisjesnamen paraat hebben. Helaas heeft niemand de toen bedachte namen toebedeeld gekregen.
Het is eigenlijk wel grappig hoe zwangere ouders de toekomstige naam/namen verborgen houden. Alsof het het laatste geheim is. Vaak is de naam nog meer geheim dan het geslacht. Alsof de naam alle eigenschappen van het kind in zich houdt. Alsof de naam de identiteit bepaalt.
Behalve de voornaam is ook de familienaam van groot belang. Ook deze naam schijnt iets te zeggen over het karakter en de eigenschappen van het kind. Volgens de Nederlandse wet kun je bij het eerstgeboren kind bepalen of de achternaam van de vader of de moeder gebruikt gaat worden. Alle volgende broertjes of zusjes krijgen dan diezelfde naam. Je draagt als kind dus eigenlijk de naam van slechts één van je ouders.
In Spanje heeft iedereen een dubbele achternaam, zo is in één oogopslag duidelijk wie de vader én de moeder is. Volgens Spaans familierecht krijgen kinderen de eerste achternaam van de vader en de eerste achternaam van de moeder. Zo wijkt de achternaam van het kind dus weliswaar af van de achternamen van de ouders, maar ze dragen wel een stukje van allebei bij zich.
De Boliviaanse situatie is gelijk aan de Spaanse. De huidige achternaam van onze toekomstige kids is een dubbele. Deze naam zal echter in de loop van de adoptieprocedure vervallen. In eerste instantie krijgen de kinderen een combinatie van onze achternamen, geheel in lijn met de plaatselijke wet. Pas bij inschrijving in Nederland moeten we 1 achternaam voor de kinderen kiezen. Jammer, want ik vind die dubbele achternaam wel wat. Misschien is het nog wel mogelijk de dubbele naam te houden?
En dan de voornamen, die hebben ze al. Die kennen ze al. Het zou een beetje raar zijn die aan te passen. Maar misschien willen we ze toch nog wel een naam geven. Dat zou dan de tweede naam kunnen zijn. We jongleren nog met die gedachte. Maar we kunnen er pas echt wat over zeggen als we de kids kennen, dus gaan de namen die we in gedachten hebben weer in het beruchte geheime doosje...
Het is eigenlijk wel grappig hoe zwangere ouders de toekomstige naam/namen verborgen houden. Alsof het het laatste geheim is. Vaak is de naam nog meer geheim dan het geslacht. Alsof de naam alle eigenschappen van het kind in zich houdt. Alsof de naam de identiteit bepaalt.
Behalve de voornaam is ook de familienaam van groot belang. Ook deze naam schijnt iets te zeggen over het karakter en de eigenschappen van het kind. Volgens de Nederlandse wet kun je bij het eerstgeboren kind bepalen of de achternaam van de vader of de moeder gebruikt gaat worden. Alle volgende broertjes of zusjes krijgen dan diezelfde naam. Je draagt als kind dus eigenlijk de naam van slechts één van je ouders.
In Spanje heeft iedereen een dubbele achternaam, zo is in één oogopslag duidelijk wie de vader én de moeder is. Volgens Spaans familierecht krijgen kinderen de eerste achternaam van de vader en de eerste achternaam van de moeder. Zo wijkt de achternaam van het kind dus weliswaar af van de achternamen van de ouders, maar ze dragen wel een stukje van allebei bij zich.
De Boliviaanse situatie is gelijk aan de Spaanse. De huidige achternaam van onze toekomstige kids is een dubbele. Deze naam zal echter in de loop van de adoptieprocedure vervallen. In eerste instantie krijgen de kinderen een combinatie van onze achternamen, geheel in lijn met de plaatselijke wet. Pas bij inschrijving in Nederland moeten we 1 achternaam voor de kinderen kiezen. Jammer, want ik vind die dubbele achternaam wel wat. Misschien is het nog wel mogelijk de dubbele naam te houden?
En dan de voornamen, die hebben ze al. Die kennen ze al. Het zou een beetje raar zijn die aan te passen. Maar misschien willen we ze toch nog wel een naam geven. Dat zou dan de tweede naam kunnen zijn. We jongleren nog met die gedachte. Maar we kunnen er pas echt wat over zeggen als we de kids kennen, dus gaan de namen die we in gedachten hebben weer in het beruchte geheime doosje...
Abonneren op:
Posts (Atom)