Om te mogen adopteren in Nederland, heb je een vergunning nodig, een zogenaamd Beginsel Toestemming (BT). Voordat je dat document in handen hebt, wordt je in een jaren durende procedure door de mangel gehaald, ondersteboven gekeerd, doorgelicht, uitgewrongen en wat al niet meer.
Op 17 juli 2008 is ons de BT verstrekt, een vergunning om één kind te mogen adopteren. Vanaf dat moment hebben we contact gezocht met de NAS (Nederlandse Adoptie Stichting, één van de adoptie-bemiddelaars in Nederland) en zijn we een hele hoop andere documenten gereed gaan maken voor verzending naar Bolivia. Sinds medio 2009 ligt ons dossier aldaar ter behandeling. De BT is drie jaar geldig, normaal een periode waarin je zou kunnen verwachten dat er wel het een en ander geregeld zou zijn. Maar nee.
Op het prikbord naast onze administratie thuis, hing een notitie met heel groot de verloopdatum van de BT, zodat we niet zouden vergeten de verlenging tijdig aan te vragen. Die notitie hing er al zo lang dat het een onderdeel van de decoratie werd, maar gelukkig zijn we ons altijd zeer bewust van die datum geweest: 17 juli 2011.
Het advies omtrend de verlenging is om 3 maanden voor de verloopdatum contact met het Ministerie van Justitie (belast met adoptiezaken) te zoeken om voor verlenging in aanmerking te komen. Dus dat advies hebben we ter harte genomen en in januari (6 maanden voor het verlopen!) een briefje gestuurd. Je kunt maar op tijd zijn... Bovendien gaven we aan dat de huidige BT geldt voor opname van één kind, terwijl onze voorkeur uit gaat naar twee. Het gezinsrapport, zeg maar het psychologisch verslag, geeft ook aan dat we daartoe geschikt zijn. Het zou immers jammer zijn dat vlak na de verlenging van de BT voor één kind, er een voorstel voor twee kinderen zou komen en de BT weer aangepast zou moeten worden.
Ons bereikte het bericht van het ministerie dat de Raad van de Kinderbescherming contact zou zoeken om een afspraak te maken voor een 'aanvullend gezinsonderzoek', zoals dat zo mooi heet. Dat onderzoek bestaat uit een gesprek waaruit zou moeten blijken dat we nog steeds geschikt zijn voor het opvoeden van kinderen. Een medische keuring en een psychologische doorlichting, ofwel: je kunt bukken en je bent niet gek.
Op 14 juni hadden we dan het gesprek bij de Raad van de Kinderbescherming in Rotterdam. Een vriendelijk gesprek, maar de dame gaf aan dat er geen sprake kan zijn van een BT voor twee kinderen. Dat is namelijk niet de procedure. Grrr.... Toevallig de zaterdag die volgde hadden we een reünie van (aspirant) adoptie-ouders met kinderen uit Bolivia. Ik sprak een van de mensen van de NAS en vroeg naar hun ervaringen hiermee. Hij zij met volle overtuiging dat het zeker wel mogelijk is om bij de verlenging van de BT gelijk de toestemming voor adoptie van twee kinderen te krijgen.
Inmiddels kruipen we richting de verloopdatum van de originele BT. Steeds maar geen bericht. Geen bericht is goed bericht, zou je zeggen, maar als de BT verloopt en je hebt geen verlenging, moet je de HELE procedure van begin af aan weer volgen... Niet iets waar we op zitten te wachten.
Op de dag dat ik contact wil zoeken, 13 juli (4 dagen voor de verloopdatum!) word ik gebeld door de Raad van de Kinderbescherming. De rapporteringswijze is veranderd en ze hebben meer tijd nodig voor het maken van het rapport. Prima, maar heeft het ook invloed op de verloopdatum van de 17e, vraag ik. Het is even stil aan de andere kant van de lijn. Dan zegt de met stress doorspekte stem dat ze me zo terugbelt. Tien minuten later belt ze terug, hoorbaar gekalmeerd, en wordt er een afspraak gemaakt voor de volgende ochtend om half 8, nog vóór het kantoor eigenlijk opent.
Die donderdagochtend lezen we het rapport (nog op de oude rapporteringswijze, maar wat kan ons dat schelen) en zien tot onze grote verassing dat er advies gegeven gaat worden om de BT te verlengen voor opname van één of twee kinderen! Wauw, dus het kan wél!
We vinden verder geen fouten in het rapport, dus we keren huiswaarts. Dat dachten we. Bij het verlaten van Rotterdam zien we, nog voor we de ring bereiken, dat de temperatuurmeter op het dashboard van de auto wel erg hoog staat. Dat wordt nog eens bevestigd door een geluidsignaal. Wegenwacht erbij. Blijkt er geen koelvloeistof in het systeem te zitten. Met een lapmiddel bereiken we ons werk en gaat de auto naar de garage waar die dag wordt geconcludeerd dat de radiator is gescheurd. Fijn.
Maar goed, een heel avontuur, maar nog steeds geen officieel document in handen. Dat wordt spannend. Zaterdag 16 juli, de dag voor het verlopen van de originele BT, kleppert de brievenbus. En ja hoor, daar is-tie dan. De nieuwe BT, geldig tot 16 juli 2015 (als we tegen die tijd maar niet weer hoeven te verlengen) met de fantastische slotbepaling: "... aan O. Grobben en C. Rodriguez Lozano verleende toestemming tot opneming ter adoptie van één of twee buitenlandse kinderen..."
Nu het de BT en het aanvullend gezinsrapport laten vertalen, dan weer legaliseren (weet je nog, al die stempeltjes) en snel op de post naar Bolivia. Dan kunnen we weer legaal verder wachten.
