Terwijl de storm over ons dak raast en de regen tegen de ramen klettert, denk ik met plezier terug aan de zomer van dit jaar: 2 en 3 september... Wat een fantastische twee dagen waren dat... Nu, 6 september, is het alweer volop herfst en lopen de gedachten al vooruit naar de wintermaanden. Weer een Sinterklaasfeest zonder kinderen, nog een Kerst zonder gezin...
Het is zo tweeslachtig, iedereen die ik spreek/mail over de adoptie vindt het zo sterk en moedig van ons dat we al zo lang bezig zijn en toch maar blijven wachten, terwijl alle adoptie-ouders die we spreken zeggen dat het het wachten meer dan waard is. En tussen die meningen dwarrelen je eigen gedachten over doorzetten, ermee kappen, nog langer wachten, afleiding zoeken, volhouden, etc.
Het is zo moeilijk onder woorden te brengen wat je drijfveer is. Ja, die kinderwens uiteraard. Maar zoals ik wel eens heb verteld in een eerdere blog, is die kinderwens op de achtergrond geraakt en ben je inmiddels heel hard bezig die procedure te doorlopen en af te ronden. Je wilt die eindstreep halen, die reis maken, dát is het streven. Maar wat is de prijs ook alweer?
Gelukkig heb ik nog precies voor ogen waar we het allemaal voor doen. De behoefte wordt alleen maar sterker als je weer een reportage ziet of leest over kansarme kinderen in weeshuizen over de hele wereld. Dat je straks de eer hebt er 1 of 2 te voorzien van een kansrijke toekomst is heel bijzonder. Dat je daarnaast je kinderwens ook vervult ziet, is natuurlijk alleen maar geweldig.
Wat bijzonder frusterend is, is het wachten in het luchtledige. In juli hebben we de BT verlengd, dus waren we er weer een beetje mee bezig. Maar normaal gesproken heb je nadat de documenten verstuurd zijn naar het adoptieland (in ons geval november 2009) helemaal geen idee hoe je in de procedure staat. Het dossier ligt op het buro van een kinderrechter ergens in Bolivia en er wordt geen informatie verstrekt hoe diep je in de stapel ligt. Misschien is die kinderrechter wel langdurig ziek en er is niemand die zijn/haar werk kan overnemen. Of staat je pasfoto ze niet aan zodat je steeds weer onderop de stapel komt te liggen.
Het enige houvast is die genoemde 1 tot 2,5 jaar dat het kan duren, vanaf het moment dat je dossier in Bolivia aankomt. Nou, dan moet het maar eens gauw gaan gebeuren, wat mij betreft! Als het maar niet weer een gemiddelde blijkt te zijn, waardoor het gerust ook 3 jaar of langer kan duren. Of dat er daar een politieke verschuiving plaatsvindt, waardoor internationale adoptie ineens van de baan is.
Je ziet, er spookt van alles door m'n hoofd. Die allesomvattende en overheersende onwetendheid is vreselijk. Ik zou zo graag als bij zo'n telefonische klantenservice willen horen: "Er zijn nog 2 wachtenden voor u." Je weet dan eigenlijk nog steeds niets, maar je hebt tenminste de illusie dat je bijna aan de beurt bent. Nu weten we helemaal niets. We moeten nog steeds wachten.
Inmiddels beginnen de bladeren weer van de bomen te vallen...
