Pinokkio

Nu weet ik het zeker, Inca is onze Pinokkio (of eigenlijk Pinokkia). Ze wil dolgraag een echt meisje zijn. De wimpers heeft ze al...

Uiteraard zouden we dat ook willen, een echt meisje. Maar met behoud van Inca uiteraard! We zijn gek met haar. Vooralsnog is ze ons surrogaat-'kind' en rollen over de grond als we met haar spelen, verwennen haar met lekker eten en liggen knuffelend op de bank tv te kijken.

Alleen de toilet-training wil niet zo lukken. We moeten nog steeds naar buiten. Ook als het waait en regent...

Genieten

Even de negatieve teneur van de laatste berichtjes ombuigen: Het weekend staat voor de deur! En ik heb er zin in. Lekker met een stel uitgelaten figuren in een hutje op de hei zitten, stevige wandelingen voor de boeg en een hoop lol maken. Gezellig hoor. (alleen moet het nu maar eens ophouden met regenen...)

Ook op het werk gaat het lekker, volle dagen aan de arbeid, interessante factuurtjes de deur uit, vol hoge verwachtingen voor 2011. Alles toppie.

Uiteraard zit je wel eens niet lekker in je vel, maar dat is (bij mij althans) vaak voor niet al te lange duur. Het hoort er nu eenmaal bij. Tegen eenieder: maak plezier en geniet van het leven!

De meeste dromen zijn bedrog...

Werd vanochtend wakker met een droom nog vers in mijn geheugen. Macky van de adoptiestichting belde me met een voorstel: één meisje van 1,5 en 6 jaar (het blijft een droom he!). Ik werd echter wakker met een heel teleurgesteld gevoel. Ik kan niet zeggen of die teleurstelling komt door het feit dat het maar 1 kind betrof, of doordat dat het allemaal slechts een droom was.

We volgen een blog van een stel dat nu in Bolivia is om hun dochter op te halen. Daarnaast hebben we laatst een bericht gekregen van een ander stel dat een voorstel heeft gekregen voor twee meisjes en begin februari afreizen. Allemaal verschillende verhalen die ik in mijn droom schijnbaar heb gecombineerd.

Omdat onze verwachtingen hoog gespannen zijn, merken we dat we zelf ook gespannen zijn. En omdat absoluut nog niet duidelijk is wanneer een en ander plaats gaat vinden, hebben we wat druk van de ketel moeten halen. Een prominent in het zicht hangende To Do List met allemaal zaken die nog voor de grote reis geregeld zouden moeten worden hebben we even weggestopt. Ook de deur van de kinderkamer hebben we maar even dicht gedaan. Even proberen het hele thema 'adoptie' uit ons hoofd te zetten en te genieten van de dag. Carpe diem. Het zal niet meevallen, maar zo hopen we wat innerlijke rust terug te krijgen. Die telefoon gaat vroeg of laat toch wel rinkelen, ongeacht hoe hard we er aan denken...

AAAAAAAAARGH

Niet altijd houden we onze schouders recht en zien we de toekomst glimlachend tegemoet. Nu zitten we eventjes in een dip. Dat mag ook best eens een keer. Want het jaren wachten en de onzekere vooruitzichten zijn soms een ware marteling.


In een eerdere blog heb ik uitgebreid en in detail onze voorgeschiedenis vertelt. Hier nog even een paar sleutel-momenten:


Maart 2003 - gestopt met anticonceptie
April 2004 -medische hulp ingeroepen
Mei 2005 - inschrijving voor adoptie
Maart 2007 - start ICSI behandeling
November 2007 - miskraam
November 2009 - adoptiedossier arriveert in Bolivia


Het rare is dat het soms lijkt alsof de kinderwens heeft plaatsgemaakt voor de drang om de procedure af te ronden. Dat voorstel krijgen, die reis maken, de bureaucratische en juridische handelingen daar doorstaan, dát is nu het doel. Dat we daarna met (hopelijk) twee kinderen zitten, lijkt een bijkomstigheid te worden. Sterker nog, het kost soms moeite een voorstelling te maken van hoe het zal zijn als de kids hier uiteindelijk zijn. Het voelt allemaal toch nog heel ver weg. Terwijl we weten dat het binnenkort toch allemaal gaat gebeuren. Maar hoe binnenkort....?

Het gebeurt in 2011! Toch?

Een nieuw jaar, een lege agenda, alle tijd en ruimte in het verschiet. Tijd dat we maar eens gebeld moeten worden door de adoptiestichting met heel heugelijk nieuws... Het voelt alsof dit het jaar wordt, het jaar dat we naar Bolivia kunnen afreizen.

Maar uiteraard niet zonder hobbels en obstakels. Want onze 'beginseltoestemming' (zeg maar de vergunning dat we mogen adopteren) verloopt in mei. Die moeten we dus tegen die tijd verlengen. Die toestemming is overigens voor 1 kind. Dus als er een voorstel voor twee kinderen komt, wat onze voorkeur heeft, zal de Raad van de Kinderbescherming wel eerst een aanvullend gezinsonderzoek moeten doen om te kijken of we wel geschikt zijn voor opname van twee adoptiekinderen. En als dat onderzoekt positief uitvalt, hebben we dus weer een andere beginseltoestemming nodig, eentje die twee kids toestaat.

Gelukkig blijft ons straks in Bolivia ook geen bureaucratische ellende gespaard, daar draait de ambtelijke molen ook op volle toeren. Maar ja, dat weten we van te voren. Ook de notoire vertragingen bij afspraken, zo lezen we in de blog van een ander stel dat nu in Bolivia hun tweede kind aan het ophalen is. Spreek je bijvoorbeeld om 9.00 uur af, sta dan op z'n vroegst om 9.30 uur klaar. Op z'n vroegst! Het kan gerust 10.00 uur worden zonder dat er iemand met z'n ogen knippert. We zullen behoorlijk wat frustraties moeten wegbijten. Hopelijk kan ik dan het geduld opbrengen...