Niet altijd houden we onze schouders recht en zien we de toekomst glimlachend tegemoet. Nu zitten we eventjes in een dip. Dat mag ook best eens een keer. Want het jaren wachten en de onzekere vooruitzichten zijn soms een ware marteling.
In een eerdere blog heb ik uitgebreid en in detail onze voorgeschiedenis vertelt. Hier nog even een paar sleutel-momenten:
Maart 2003 - gestopt met anticonceptie
April 2004 -medische hulp ingeroepen
Mei 2005 - inschrijving voor adoptie
Maart 2007 - start ICSI behandeling
November 2007 - miskraam
November 2009 - adoptiedossier arriveert in Bolivia
Het rare is dat het soms lijkt alsof de kinderwens heeft plaatsgemaakt voor de drang om de procedure af te ronden. Dat voorstel krijgen, die reis maken, de bureaucratische en juridische handelingen daar doorstaan, dát is nu het doel. Dat we daarna met (hopelijk) twee kinderen zitten, lijkt een bijkomstigheid te worden. Sterker nog, het kost soms moeite een voorstelling te maken van hoe het zal zijn als de kids hier uiteindelijk zijn. Het voelt allemaal toch nog heel ver weg. Terwijl we weten dat het binnenkort toch allemaal gaat gebeuren. Maar hoe binnenkort....?
0 uitgebreide reacties:
Een reactie plaatsen