Het wiel

Wat fijn dat we zoveel leuke reacties krijgen op het geweldige nieuws dat we over niet al te lange tijd onze drie kids mogen halen. Wat vooral bijzonder indrukwekkend is, is dat zoveel 'ervaringsdeskundigen' (mensen die in Bolivia zijn geweest om hún kindjes te halen) hun telefoonnummer mailen om ons te dienen met tips en adviezen. Dat geeft zo'n aangenaam gevoel van steun, dat is onbeschrijvelijk. Zo hoef je zelf tenminste niet het wiel uit te vinden, iets dat we lange tijd wel steeds hebben geprobeerd.

Dezelfde ervaringsdeskundigen zullen dit misschien herkennen. Toen wij aan 'kinderen krijgen' dachten en de anticonceptie de deur uit deden, vertelden we dat aan niemand. Want wat is mooier dan op enig moment aan de wereld kunnen verkondigen dat je zwanger bent. Toen dat vervolgens wat langer op zich liet wachten, zijn we stilzwijgend gestart met de vruchtbaarheidsbehandelingen. Ook toen hadden we heel sterk het gevoel dat dit iets van 'ons' was, wat we zelf moesten oplossen en verwerken. Terwijl de tijd verstreek en de last op onze schouders zwaarder werd, werd het ook steeds moeilijker het onderwerp aan te snijden. Het was immers emotioneel zwaar beladen en de hele geschiedenis bleven we voor ons zelf houden.

Op een gegeven ogenblik hebben we het naar buiten gebracht, in eerste instantie naar onze ouders. Dat bleek flink verlichtend te werken. Daarna hebben we onze situatie ook in de vriendenkring kenbaar gemaakt, gevolgd door de werkomgeving. Door de situatie te delen, voelde het alsof we het leed ook deelde. Al snel volgde het ene vergelijkbare verhaal op het andere. Zelfs nabije vrienden bleken een soortgelijke geschiedenis doorgemaakt te hebben. Maar omdat zij ervoor gekozen hadden het voor hunzelf te houden, had niemand daar weet van. Veel vergelijkbare verhalen wisten ons te bereiken en we raakte doordrongen van het feit dat ongewenste kinderloosheid niet iets is "wat ons nou weer moet overkomen", maar iets veelvoorkomends. Een indrukwekkende statistiek is nog steeds dat 1 op de 6 stellen op welke wijze dan ook moeite hebben met het krijgen van kinderen.

Door zaken voor ons zelf te houden, hadden we steeds het gevoel dat we het wiel moesten uitvinden. Ook nu we beland zijn in de adoptie-wereld, leek dat gevoel te overheersen. Maar door het bespreekbaar te houden en op zoek te gaan naar gelijkgestemden, komen we best vaak in contact met mensen die exact hetzelfde doormaken. Of het juist doorgemaakt hebben. En precies die laatste groep is zeer gul met informatie. Zij willen dolgraag hun vaak indrukwekkende verhaal delen en hun ervaringen vertellen. Alleen zo kun je als 'nieuwkomer' enigzins beslagen ten ijs komen. Want wat als een paal boven water staat is dat die grote reis naar dat verre land om je toekomstige kinderen te halen een levensveranderende ervaring is. En wat is het toch geweldig dat je dat kan delen met anderen!

Kerst

De boom staat, cadeautjes eronder. Kerstsfeer in huis, jingle bells.

En op de vooravond van 'het einde van de wereld' worden we gebeld door de NAS. Ze hebben het kind-dossier ontvangen! Dik pak papier, want het gaat over 3 kids. We krijgen niet zoveel nieuws te horen over de kinderen want het is nog niet het officiele voorstel. Maar wat wel duidelijk is, is dat de Boliviaanse autoriteiten toestemming geven! Nu nog de Nederlandse... Dat betekent nog wel wat bureaucratische hindernissen, maar waarschijnlijk ziet het er naar uit dat we ergens in Februari reizen... Wauw! Het gaat gebeuren!!!

Update:
Het nieuws is een beetje ingedaald. Het blijft 'wauw'. In juni hoorde van het idee ons dossier te laten verhuizen naar een ander district om in aanmerking te komen voor een sibling van 3. Een half jaar horen we niets en dan op donderdag 20 december (de vooravond van de door de Maya's voorspelde 'einde der tijden') worden we weer gebeld. Met goed nieuws: ons dossier is verhuisd en we zijn gematcht met de 3 kids!

De NAS had eerder die dag het (Spaanstalige) kind-dossier ontvangen met alle details. Maar omdat de Nederlandse autoriteiten nog niet akkoord zijn met de match, horen we nog geen geslacht, namen of medisch profiel. Wel krijgen we een korte karakteromschrijving te horen en belangrijke informatie over de sociale omstandigheden. Omstandigheden die de kinderen hebben gevormd en waarmee we ongetwijfeld rekening moeten houden.
Verrassend is dat geheel tegen de gebruiken in bij het kind-dossier ook de toestemming van de Boliviaanse centrale adoptie-autoriteit zit. Dit betekent dat het alléén nog maar afhangt van de Nederlandse bureaucratie.

Omdat het dossier in het Spaans is, wil de NAS het eerst laten vertalen zodat alle details volledig duidelijk worden. Daarna moet het Ministerie van Justitie onze BT nog 'upgraden' naar een geldigheid voor 3 kinderen. Misschien (waarschijnlijk) moeten we daarvoor nog enkele gesprekken voeren met de Raad van de Kinderbescherming. En als dan uiteindelijk de NL adoptie-autoriteit ook met alles akkoord gaat, kunnen we reizen. Naar verwachting kan dat al ergens eind januari of februari plaatsvinden. Dan zullen we zo'n 3 maanden in Bolivia verblijven en de kinderen leren kennen.

Dus als een speer de laatste dingen in het huis op orde brengen, onszelf opladen voor eventuele gesprekken met de Raad, koffers pakken en bedenken wat alllemaal meemoet voor de kinderen. Zaken als school, verlof van werk, etc etc. Nog een hoop te doen.... Spannend!