Weer verhuizen

Nee, we gaan niet weer inpakken, weer behangen en schilderen. We gaan zeker niet sjouwen met zware dingen. Wel wil ik jouw hulp voor deze verhuizing. Ja jij, de lezer van deze blog...

Deze blog is vrij toegankelijk. Iedereen kan er op mee kijken. Dat vind ik ook best leuk, zo kan ik met veel mensen tegelijk onze ervaringen delen. Maar tot nu toe waren het mijn persoonlijke belevingen, mijn ervaringen en mijn gedachten. Dat gaat veranderen, want straks draait het niet meer om mij, maar om die drie dochters van ons. Dus alles wat ik in mijn blog kwijt wil, gaat over onze dochters, over alle leuke, maar misschien ook minder leuke dingen.

Daarom heb ik besloten de blog te verhuizen naar een blog-omgeving waar ik de verhalen 'achter een wachtwoord' kan zetten. Zo heb ik overzicht over wie mee leest en kan niet zomaar iedereen meegluren.

Maar de de trouwe blog-lezer kan gerust meeverhuizen hoor! Ken ik je persoonlijk? Stuur me dan een mailtje dat je wilt blijven meelezen, dan zet ik je uiteraard op de mailinglijst. Ik zal je het adres en het wachtwoord van de nieuwe blog sturen.

Ken ik je niet persoonlijk, maar wil je wel graag meelezen, dan kan dat zeker ook. Stuur dan een berichtje naar bloglezen3@gmail.com met wie je bent en waarom je graag meeleest. Dan kan ik je ook op de mailinglijst zetten. Ik zal je het adres en het wachtwoord van de nieuwe blog-adres sturen.

Sta je eenmaal op de mailinglijst, dan krijg je vanzelf een bericht in je e-mail als ik weer een nieuw stukje heb geschreven. Zo mis je niets. Dat is dan wel weer het grote voordeel van die nieuwe blog-omgeving.

Voor de goede orde wil ik benadrukken dat ik niet zomaar mensen wil uitsluiten van ons adoptie-avontuur. Maar omdat het dadelijk steeds meer over de meiden gaat, en er misschien meer details en foto's beschikbaar komen, moet ik steeds voorzichtiger zijn hier op het grote boze internet... Dus stuur me een mailtje, dan zet ik je op de mailinglijst!

Hoor jezelf nou

In de laatste dagen heb ik regelmatig de laatste ontwikkeleingen verteld aan vrienden en bekenden. Over hoe de procedure tot nu toe ging en over hoe we de komende tijd gaan doorbrengen, maar vooral over onze reis naar Bolivia. Soms vertel ik het in vogelvlucht, soms is er gelegenheid (en behoefte) aan een uitgebreidere versie. Maar iedere keer hoor ik mezelf drie woorden gebruiken, waarvan ik ga glimlachen en me helemaal warm voel worden. Het gaat dan om de woorden: "onze drie dochters". Laten we dat even ontleden.

"Onze", tja, ze zijn nog niet van ons. Daarvoor moeten we in Bolivia nog een hele procedure doorlopen. Nu weten we eigenlijk alleen een naam, een geboortedatum en wat medische gegevens en sociale achtergrond. Maar desondanks zitten ze al helemaal in ons systeem, we houden van ze, doen alles voor ze en we cijferen onszelf weg, alles in het belang van, ja daar komt-ie weer, onze drie dochters.

"Drie". Ongelooflijk dat het er drie zijn. Boem, ineens de volle mep. Niks, eerst maar rustig wennen aan één. Niets voorzichtig opbouwen, nee. Gelijk drie stuks. Het zal druk worden, moeilijk soms, een hoop georganiseer, vermoeiend en zwaar, maar tegelijkertijd onwijs leuk, gezellig, lachen, knus en supertof!

"Dochters". Meiden, grietjes, chicas. Lekker lang tutten in de badkamer. Staartjes en vlechtjes. Met poppen spelen (of toch ook met Lego? Ik hoop het stiekum een beetje). Kleding kiezen. Tassen en schoenen. Roze, veel roze. Vriendjes. K3 en MegaMindy. Nog meer roze. Praten en kletsen. Misschien heb ik ooit op een jongetje gehoopt, maar ik kan me nu echt geen ander scenario meer voorstellen dan meisjes. Helemaal top.

We kijken allebei zo enorm uit naar dat ene moment dat we echt aan elkaar worden voorgesteld, aan onze drie dochters. En dat we daarna, eenmaal klaar met de procedure en misschien al een beetje aan elkaar gewend, kunnen beginnen aan ons nieuwe leven, samen met ONZE DRIE DOCHTERS!