Vooruit met de geit

Het is alweer even geleden dat ik hier wat geschreven heb. Maar er is dan ook niet zo heel veel te melden over de adoptie. We wachten nog steeds en het duurt nog steeds erg lang.

Ik denk dat veel van jullie dit wel zullen herkennen: op een gegeven moment ben jezelf en is ook je relatie 'klaar voor kinderen'. Al even terug hebben wij dat moment ook beleefd, maar het resultaat is bekend (getuige deze blog). Ondertussen zijn we wat jaartjes verder en bekruipt ons soms het gevoel dat we 'klaar met kinderen' zijn. Dat wil niet zeggen dat onze kinderwens is verdwenen, integendeel. We kijken nog steeds halsreikend uit naar hét telefoontje. Het geeft meer aan dat we niet meer gefixeerd zijn op het hebben van kinderen. Er zijn in ons leven en in onze relatie voldoende andere leuken dingen waarmee we een zinnige invulling kunnen geven aan het bestaan. Het draait niet uitsluitend om kinderen. Hoewel dat in de afgelopen tijd wel steeds het centrale thema was. Alles draaide daarom, elke stap werd getoetst aan de 'kind-waardigheid'. De keuze voor het huis, de inrichting, het werk, de auto, bij alles stond het gezinsplaatje centraal. Hierdoor heeft ons leven wat stilgestaan, want we konden of durfden geen stap te zetten. Want wat als we moeten afreizen naar Bolivia? Dan moet alles toch helemaal gereed zijn?

We hebben onszelf aan deze emotionele houdgreep ontworsteld en staan veel meer ontspannen tegenover het thema adoptie. Tuurlijk, we willen het nog steeds heel erg graag. Maar de balans verschuift van 'wij willen graag kinderen' naar 'wij willen graag kinderen een kans geven in een andere (betere?) omgeving op te groeien'. Het lijkt een klein verschil, maar het eerste is gericht op ons eigen gevoel, onze eigen behoeftes. Bij de tweede staat het belang van het kind volledig centraal. Uiteraard is dat het algemeen verkondigde doel van adoptie, maar een onvervulbare kinderwens voert bij veel stellen toch de boventoon.

Eén van de eerste tekenen van deze verschuiving is de behoefte te breken met de elementen die ons herinneren aan een vervelende tijd. Bijvoorbeeld ons huis. De constant leegstaande kinderkamers geven het geheel een negatieve emotionele lading. Dus wat doen we daarmee? We zetten een Te Koop-bord neer.

Om het huis verkoopbaar te maken moesten er nog wel de beruchte laatste dingetjes worden gedaan: witten, plintjes, afdeklatjes, plamuren. We hebben nog nooit zoveel en enthousiast geklust! En dan de foto's voor het internet. Strakke foto's waar al het leven uit het huis wordt gehaald. Decoratie of persoonlijke zaken zijn not-done. Maar toen we de foto's achteraf zagen, waren we verbaasd over hoe aanlokkelijk alles er uit zag. Is dat ons huis? Wow…

Hoewel de huizenmarkt momenteel erg lastig is, gedicteerd wordt door kopers en nagenoeg op slot zit, hadden we in de tweede week toch twee kijkers. Sterker nog, de tweede kijker wilde nog een keer komen kijken en nam toen een aankoopmakelaar mee. Nog geen week later, binnen drie (!) weken nadat het huis te koop werd gezet, was het verkocht. Ook onze makelaar was onder de indruk, dat had hij al een tijdje niet meer meegemaakt…

En dan nu, zelf iets zoeken… Omdat we al wat huizen hadden bekeken ver voordat we ons eigen huis gingen verkopen, hadden we al een wat duidelijker beeld van de criteria. En zowaar stonden er enkele huizen in de regio te koop die daar aan voldeden. Dus bezichtigen, fantaseren en beslissen. We hebben al een keuze gemaakt en een tweede bezoek met onze eigen makelaar staat ook al gepland, dan kan het biedingspel beginnen… Spannend!

Wordt vervolgd.