Werd vanochtend wakker met een droom nog vers in mijn geheugen. Macky van de adoptiestichting belde me met een voorstel: één meisje van 1,5 en 6 jaar (het blijft een droom he!). Ik werd echter wakker met een heel teleurgesteld gevoel. Ik kan niet zeggen of die teleurstelling komt door het feit dat het maar 1 kind betrof, of doordat dat het allemaal slechts een droom was.
We volgen een blog van een stel dat nu in Bolivia is om hun dochter op te halen. Daarnaast hebben we laatst een bericht gekregen van een ander stel dat een voorstel heeft gekregen voor twee meisjes en begin februari afreizen. Allemaal verschillende verhalen die ik in mijn droom schijnbaar heb gecombineerd.
Omdat onze verwachtingen hoog gespannen zijn, merken we dat we zelf ook gespannen zijn. En omdat absoluut nog niet duidelijk is wanneer een en ander plaats gaat vinden, hebben we wat druk van de ketel moeten halen. Een prominent in het zicht hangende To Do List met allemaal zaken die nog voor de grote reis geregeld zouden moeten worden hebben we even weggestopt. Ook de deur van de kinderkamer hebben we maar even dicht gedaan. Even proberen het hele thema 'adoptie' uit ons hoofd te zetten en te genieten van de dag. Carpe diem. Het zal niet meevallen, maar zo hopen we wat innerlijke rust terug te krijgen. Die telefoon gaat vroeg of laat toch wel rinkelen, ongeacht hoe hard we er aan denken...
Hallo Christi en Olaf,
BeantwoordenVerwijderenKom toevallig op jullie blog terecht en vind mezelf terug in een droom. haha, we gaan graag voor het echte werk!
sterkte met wachten,
groetjes,
Macky
Olaf,
BeantwoordenVerwijderenik vind het een geweldige, om niet te zeggen de geweldigste Blog die ik er heb gelezen. Geweldig in die zin hoe je schrijft over dit thema, ik lees jou blog “heelaas” niet te vaak, want ik moet bijnaar elke keer huilen. “Vroeger” toen ik nog in NL woonde was het nog niet “het” thema voor mij – er zijn veel stellen die willen adopteren – en ik dacht vroeger of later zouden deze jullie kinderen bij jullie in het huis stappen. Maar dat het zo lang ging duren, dat had ik nooit verwacht.
Verder doet het mij nu nog meer pijn, niet alleen voor het feit dat jullie zo lang moeten wachten, maar het feit dat je hier volgens mij ontzettend veel kinderen hebt, die of geen ouders / moeder hebben. Maar het ergste is, dat je blijkbaar vrij veel moeders hebt, die of hun kinderen niet willen of helemaal niets mee kunnen doen. Zij hebben dus ook geen moeder-kind relatie, als zij überhaupt een relatie zouden hebben. Ik heb het zelfs een keer van heel dicht bij gezien: er was een vrouw, die ik al langer kende, die op deze avond naast een jongetje zat, wie ik niet kende. Ik dacht het was bezoek van ver weg of zo, want zij spraken niet, zij raakten elkaar niet … tot ik aan mijn tafelburen vroeg wie dit jongetje is.
Ongelofelijk, het was haar eigen zoontje! Ik ben er bijnaar geëxplodeerd - en moest heel erg aan jullie en mensen met het zelfde verhaal als jullie denken. Wat triest, zoiets heb ik nooit eerder gezien.
Maar de blijkbaar goede kant hier dan is, dat als je wilt adopteren, dan gaat het vrij snel. Ik ken een stel (twee mannen), die bijnaar binnen een jaar een jongetje van 2 en een meisje van 8 jaar oud hebben geadopteerd. Het zijn twee heel leuke kinderen, die ook al op mijn Shakira hebben gereden. Zij zijn gek op al de beesten hier en ik hoop dat zij mij ooit weer komen bezoeken. Zoals jullie natuurlijk! Uiteindelijk zal het moeten lukken – ik ga nu elke nacht aan jullie denken en hopen, dat jullie sterren er heel snel in hun bedden in Nootdorp kunnen slapen!
Olaf en Cristi, ik wens jullie alle sterkte die jullie nodig hebben!
Besos,
Martina