Blogplaag van een blogblaag

Normaal gesproken zit ik niet op allerlei semi-interessante verhalen te wachten van wildvreemde mensen. En al zeker niet als het om een of andere ongenuanceerde mening gaat. Ook heb ik het niet zo op mensen die o-zo nodig gehoord moeten worden. Toch schrijft de gemiddelde blogger, inclusief ondergetekende, niet louter voor zichzelf, integendeel. Met deze blog maak ik me dan ook schuldig aan gedrag dat ik in bovenstaande regels verafschuw.

Honderden miljoenen mensen van over de hele wereld hebben via internet toegang tot mijn gedachten en hersenspinsels die ik mijn 'dagboek' toevertrouw. Zelfs de taalbarriere speelt daarbij geen rol, dankzij allerlei on-line vertaalmogelijkheden. Gelukkig weet niet iedereen zomaar deze blog-pagina te vinden. In eerste instantie heb ik alleen vrienden en familie een link gestuurd, maar inmiddels begin ik het bloggen wel zo leuk te vinden, dat ik overweeg het adres van deze pagina ook te verkondigen op facebook.

Het risico dat ik daarmee loop is dat Jan en alleman mee kan lezen en ik dus bestempeld kan worden als een persoon wiens semi-interessante verhalen o-zo nodig gehoord moet worden...