Procedures, procedures

Nou goed dan, omdat je erom vraagt. Hier een beknopt overzicht van wat vooraf ging. 

MAART 2003

Ja hoor, het is zeker: we willen een gezinnetje. We wonen nu al 1,5 jaar in een eengezinswoning, we hebben de ruimte, de moed en vooral de behoefte ons te vermenigvuldigen. Dus de pil gaat de deur uit.

APRIL 2004

Het lijkt wel even te duren. Toch maar bij de dokter aankloppen. En dan begint het circus van temperaturen, kalenders bijhouden, zaadmonsters inleveren, gynecologie, andrologie, laboratoria, etc...

1 MEI 2005

Omdat onze kinderwens ook bestaat uit adopteren, schrijven we ons in bij het Ministerie van Justitie.

4 MEI 2005

We ontvangen het zgn. BKA-nummer. Het nummer van ons adoptie-dossier.

OKTOBER 2005

Temidden van de magische ruïnes van Machu Picchu in Peru kijken we elkaar diep in de ogen en besluiten onze relatie te bestendigen. We gaan trouwen.

10 MAART 2006

We krijgen bericht dat we zijn ingedeeld voor deelname aan de (verplichte) adoptie-voorlichting. We moeten echter 6 maanden uitstel vragen omdat je niet in de adoptieprocedure kan verkeren als je nog vruchtbaarheidsbehandelingen ondergaat of zwanger bent.

31 MAART 2006

Leve het bruidspaar!

26 NOVEMBER 2006

We zijn opnieuw ingedeeld, maar dan op ons verzoek in de Engelstalige adoptie-voorlichtingsbijeenkomsten. We houden nu ons mond maar wijselijk dicht over de vruchtbaarheidsbehandelingen.

JANUARI 2007

Olaf ondergaat een operatie waarbij gepoogd wordt verdwaalde zaadleiders aan elkaar te knopen. Twee weken met een blauwe en bijzonder pijnlijke zak. (Sorry voor deze botte bewoording, maar het is nu eenmaal zo).

FEBRUARI-APRIL 2007

De voorlichtingsbijeenkomsten. Verschillende thema's zoals de procedure, hechtingsproblemen, kinderen met special needs en veel meer worden besproken en middels video's getoont. Zeer leerzaam. Eigenlijk zou elke aspirant ouder (ook biologische) zo'n cursus moeten volgen.

APRIL 2007

Nadat Cristi enkele weken een hormoonbehandeling heeft ondergaan, wordt de eerste ICSI-poging gedaan met het zaad dat tijdens de operatie in januari is ingevroren. Er wordt 1 bevruchte eicel teruggeplaatst. (ICSI leg ik nog wel een keer uit, of kijk maar op wikipedia.nl). Helaas slaagt deze poging niet, zo blijkt al na een paar weken.

26 APRIL 2007

Raad van de Kinderbescherming: vragenlijsten, persoonsonderzoeken, psychologische testen. 

MEI 2007

Tweede ICSI-poging. Nu laten we toch maar twee bevruchte eitjes terugplaatsen. Er zijn meer risico's, maar ook meer kansen. De poging lijkt te slagen.

JUNI 2007

Met een echo wordt het bevestigd. De poging is geslaagd! Er is een embryo in ontwikkeling. Wauw!

Pas bij een tweede echo, enkele weken later, blijken beide bevruchte eitjes zich te ontwikkelen. Het is een tweeling!

8 JULI 2007

We ontvangen een lijst van documenten die we voor de adoptie moeten verzamelen. Op basis van een veelheid aan informatie zal een beslissing worden genomen of we wel in aanmerking komen voor adoptie. Behalve je financiële, mentale en fysieke conditie, wordt ook je relatie tegen het licht gehouden. We moeten elk onze eigen geschiedenis schrijven, onze motivatie op papier zetten en enkele afspraken maken voor gesprekken. Ook een huisbezoek door de Raad van de Kinderbescherming moet gaan plaatsvinden.

EIND SEPTEMBER 2007

In de 19e week van een zware en pijnlijke zwangerschap, besluiten we als gevolg van lekkend vruchtwater toch naar de EHBO van het ziekenhuis te gaan. Teveel waterverlies is immers zeer gevaarlijk voor de foetussen. Cristi moet direct in het ziekenhuis blijven.

BEGIN NOVEMBER 2007

Na 6 weken plat liggen in het ziekenhuis, raken we (halverwege de 25e week van de zwangerschap) de tweeling kwijt. 

28 DECEMBER 2007

We hebben het gesprek met de Raad van de Kinderbescherming. Ze oordelen de miskraam te recent om met de procedure door te gaan. Normaal wordt er een pauze van een jaar ingelast om te bekomen van het verlies. Door de in hun ogen bijzondere situatie wordt besloten tot een pauze van slechts 6 maanden.

MEI 2008

We hervatten de gesprekken met de Raad van de Kinderbescherming. Waar normaal 4 gesprekken nodig zijn, is het voor onze psychologe al na 3 gesprekken duidelijk.

17 JULI 2008

We hebben officieel toestemming om te adopteren!

Met deze toestemming in de hand, kunnen we verder. Maar er is een probleem. Bijna alle wachtlijsten voor de verschillende adoptielanden zijn gesloten. Tenminste, vooral in Zuid-Amerika, waar we omwille van het taalvoordeel sterk aan denken. We verdiepen ons hierdoor in het 'zelfdoen'. Een vriendin van ons die toendertijd in Mexico City woonde kende iemand in de Mexicaanse adoptiewereld. Dus een keuze was snel gemaakt. Als 'zelfdoener' moet je alles wel zelf organiseren: contacten ontwikkelen, juridische zaken regelen en het beoogde weeshuis voordragen aan een Nederlandse adoptie organisatie. 

We legden contact met de Nederlandse Adoptie Stichting (NAS) en vroegen ze ons daar in te schrijven.

23 JULI 2008

Onze aanmelding wordt door de NAS geaccepteerd. Dit bericht komt tegelijkertijd met de mededeling dat hun wachlijst voor Bolivia weer opengaat. We kunnen ons daarvoor aanmelden terwijl we ondertussen ook kijken naar het zelfdoe-traject in Mexico.

4 FEBRUARI 2009

Intake gesprek bij de NAS. We worden gewaarschuwd voor alle mogelijke issues en moeizame procedures die bij het zelfdoen kunnen optreden. We raken ervan overtuigd toch de normale procedure te ondergaan. Vanaf dat moment prijkt onze naam op de wachtijst voor Bolivia. 

APRIL 2009

We krijgen een lijst toegestuurd van documenten die we moeten verzamelen: geboorte-aktes, bewijzen van goed gedrag, huwelijksakte, werkgeversverklaringen, medische verklaringen, psychologisch rapport et cetera, et cetera.  

JULI 2009

Hehe, de documenten zijn verzameld, vertaald en gelegaliseerd. Legalisatie is een proces waarbij de achtereenvolgens: de rechtbank moet zeggen dat de vertaler inderdaad officieel is; het Ministerie van Justitie moet zeggen dat de rechtbank officieel gehandeld heeft over het officieel verklaren van de vertaler; het Ministerie van Buitenlandse Zaken moet zeggen dat het Ministerie van Justitie officieel gehandeld heeft; en tot slot de ambassade van Bolivia in Nederland, die moet zeggen dat het Ministerie van Buitenlandse Zaken zegt de documenten juist en officieel zijn. Allemaal stempeltjes. Allemaal bureaucratie.

En dat precies het zelfde met de overeenkomstige Spaanse instanties voor dat ene document: Cristi d'r geboorte-akte. Een bureaucratische hel. De Wet van Murphy lijkt van toepassing, want alles wat mis kan gaan lijkt mis te gaan. Cristi d'r ouders (wonend te Barcelona) moeten tot twee keer toe naar Madrid (dikke 600 km), slapende ambtenaren, verkeerde stempels, etc. Grrrrrrrr........

De documenten worden eindelijk dan halverwege juli naar Bolivia gestuurd.

1 NOVEMBER 2009

Bericht van de NAS. Ons dossier is door de Centrale Autoriteit overgedragen aan de lokale adoptie-autoriteiten in het district van Santa Cruz, in het zuidoosten van Bolivia. Onze toekomstige kinderen komen dus daar vandaan... ze bestaan hoogstwaarschijnlijk al, ze hebben een naam en ze wonen ergens in een van de weeshuizen daar.

17 NOVEMBER 2009

Vanuit Bolivia komt het verzoek om aanvullende documenten te leveren. Een aanvullend psychologisch onderzoek en opnieuw de officiele Nederlandse toestemming tot adoptie. En weer: vertalen en jawel: legaliseren. Weer langs de rechtbank, Ministeries van Justitie en vervolgens Buitenlandse Zaken en weer naar de ambassade. Nog meer stempeltjes.

(We zijn overigens blij dat we vlak naast Den Haag wonen waar al die instanties zitten. Stel je voor dat je iedere keer vanuit Groningen of Maastricht moet komen).

7 APRIL 2010

Zucht. Het is gelukt: de aanvullende documenten worden per FedEx naar Bolivia verstuurd. Eindelijk.

Zijn ze dan echt eindelijk onderweg naar Bolivia? Nee, natuurijk niet. Eerst moet een of andere IJslandse vulkaan een week lang het Europese luchtruim dwarszitten...

HEDEN

Het grote lange wachten op een telefoontje.

Theoretisch kunnen we elk moment gebeld worden met een voorstel. Dan krijgen we geslacht, leeftijd en medisch profiel te horen. En als dat allemaal binnen onze eerder aangegeven 'wensen en grenzen' valt, kunnen we ze gaan halen!

Meer waarschijnlijk is het dat we vanaf nu over een half jaar tot anderhalf jaar op weg naar Bolivia kunnen. Voorlopig dus nog even wachten. Maar daar zijn we inmiddels heel erg bedreven in geraakt...