Langs de lijn...?

Badend in het zweet werd ik vanochtend wakker. Wat als de kids later lid willen worden van een voetbalvereniging? Moet ik ze dan langs de lijn gaan aanmoedigen? Ik stelde mezelf gerust met de gedachte dat dat eigenlijk wel een mooie taak voor Cristi zou kunnen zijn.

Voor degene die het niet weten: ik heb helemaal niets met voetbal. Sterker nog, de massahysterie er omheen, de oranjegekte, ik wordt er een beetje kriebelig van. Zeker met internationale kampioenschappen ontkom je er niet aan. In supermarkten, in restaurants, op straat, overal wordt je ermee geconfronteerd.

Als iets mij niet bevalt en je kunt er niets aan doen om het te veranderen, is normaal gesproken mijn motto: dan kijk je maar de andere kant op. Nu heeft dat geen enkele zin. Links, rechts, boven, onder en achter, het levert allemaal het zelfde plaatje op. En als je dan maar de ogen sluit, is er alsnog geen ontsnappen aan. Vuvuzela's (of hoe heten die dingen) en ander getoeter doen mijn trommelvliezen rammelen.

Het is raar. Geen Olympische Spelen, geen Eurovisie Songfestival of welk ander internationaal evenement dan ook levert zoveel oranjekoorts op. Bedrijven sluiten 'wegens landsbelang', straten zijn angstvallig leeg en restaurants serveren magnetron-maaltijden. Gaat het dan eigenlijk wel om het Nationale Gevoel, of toch gewoon om dat voetballen? Ik weet het niet, maar gek wordt ik er in ieder geval wel van.

Dus ik bijt nog even op mijn tong tot het afgelopen is. Op het gevaar af niet meer aangekeken te worden durf ik zelfs hardop te hopen dat het Nederlandse team in de komende wedstrijd genadeloos aan de kant wordt gezet. Dan zijn we er maar klaar mee. Kunnen we weer gewoon doen.