Zelfstandig

De laatste tijd hoor ik van diverse kanten dat mijn blog wat achterblijft. Er is niet zoveel nieuws te lezen. Nu is er op het gebied van de adoptie ook niet zoveel te melden. Maar dat betekent niet dat er weinig gebeurd in ons leven. Er is juist heel veel gebeurd!

Om te beginnen zijn binnen anderhalf jaar tijd twee van mijn werkgevers failliet gegaan. Na het eerste faillisement (juli 2009) zijn de nog wel renderende onderdelen overgenomen door een grote speler in het grafische veld. Deze club heeft zich echter verslikt in de vele overnames, de economische crisis en de kwakkelende drukkerswereld, want na een stevige reorganisatie in februari bleek de spanning toch nog te groot. Met een faillisement voor de gehele groep (ca. 900 medewerkers) in oktober 2010 als gevolg.

Echt rouwig ben ik niet om dit laatste faillisement, want al die tijd heb ik mij geërgerd aan de logge organisatie, het gebrek aan flexibiliteit en een achtergebleven vakkennis. Een collega van mij bleek op dezelfde golflengte te zitten. Niet zo gek, want we delen al zo'n 12 jaar de zelfde werkmentaliteit met een gelijke werkgeversgeschiedenis. Naarmate de ergernissen groeide, groeide ook ons beider behoefte om daar los van te komen. En dat hebben we uiteindelijk kunnen verwezenlijken in de vorm van ons eigen bedrijf!

Nota bene 2 dagen voordat de boel failliet ging, hebben we onze ontslagbrief ingediend. Strakkere timing is je haast niet voor te stellen. En nu, sinds begin oktober, runnen we onze eigen tent! En we zijn trots als een pauw.

Voor de adoptie heeft het echter nogal wat consequenties. Niet zozeer voor de procedure, maar wel voor de verlofregelingen. Als werknemer heb je recht op een maand adoptieverlof en uiteraard bestaat ook het ouderschapsverlof nog. Maar als zelfstandige mag je het zelf oplossen. En eigenlijk is dat geen beperking, maar vooral een zee aan mogelijkheden. Nu kan ik helemaal zelf bepalen hoe lang we onze tijd aan de kinderen wijden en hoeveel ik straks per week ga werken... heerlijk.