Laatst was ik op een feestje en raakte ik in gesprek met iemand die al heel lang probeert een kinderwens te vervullen. Helaas zonder succes. Een belangrijk onderwerp was de verwerking van het gemis, de onvervulbaarheid van je behoefte. En hoe je daar dan weer mee omgaat, en vooral ook hoe je omgeving ermee omgaat.
Tot mijn grote verrassing bleek ze zich te hebben laten interviewen voor een artikel over ongewenste kinderloosheid in Vrouw, de bijlage van De Telegraaf. Ze liet me het artikel lezen en ik kan niet anders zeggen dat ik het erg dapper vond hoe ze die openheid heeft durven opzoeken. Niet lang daarna ben ik deze blog gestart.
Zo ontving ik vandaag een reactie van iemand die ook ongewenst kinderloos is en moeite heeft met het ogenschijnlijke taboe dat op het onderwerp rust. Ze noemde het er openlijk over spreken inspirerend.
Het is inderdaad zo dat veel mensen liever niet vragen naar emotioneel beladen zaken. De vriendelijke vraag "Hoe is het?' wordt bijna steevast door nagenoeg iedereen afgedaan met een overtuigend 'Goed!' Alleen tegen familie of goede vrienden durft men vaak wel te vertellen hoe het echt gaat. Het gevolg: hoe minder goed je iemand kent, hoe beter het met je gaat.
Maar waarom mijden we toch die gevoelige onderwerpen als de pest? Juist er over praten en je gevoelens delen lucht enorm op. Je draagt de last niet meer alleen. Je hebt de last letterlijk gedeeld. En via een blog als deze kun je je verhaal delen met miljoenen mensen! (Oke, oke... waarschijnlijk zijn er niet meer dan enkele tientallen lezers. Maar toch.)
Ik ben blij dat ik in de gelegenheid ben ons verhaal kenbaar te maken. Het is een leuke bezigheid, hoewel het met enige zekerheid vast staat dat het geen levenslange hobby gaat worden. Tegen de tijd dat er via deze blog niets meer zinnigs over de adoptieprocedure te melden valt kan ik met een gerust hart de 'Hoe is het?'-vraag beantwoorden met een volmondig en gemeend 'Goed!'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten