In Nederland is de afgelopen 5-6 jaar is het aantal adopties van een buitenlands kind bijna gehalveerd. Belangrijkste reden daarvoor is de toegenomen welvaart in de van oudsher grootste 'leverancier' van adoptiekinderen, China. Samen met verbeterde adoptiewetgeving in dat land, komen steeds minder kinderen in aanmerking voor nieuwe ouders in een ander land. Ook in andere adoptielanden neemt de welvaart toe, wordt vaker nationaal geadopteerd en wordt het dus in landen als Nederland steeds lastiger om de kinderen die het zo hard nodig hebben een betere toekomst te bieden.
Veruit de meeste adoptie-ouders handelen vanuit een (onvervulbare) kinderwens. En natuurlijk is een veelgehoorde kreet: "als het maar gezond is". Maar met een geringer 'aanbod' en en groeiende 'vraag' wordt de kans op een gezond kind steeds kleiner. De gezonde kinderen komen eerst beschikbaar voor nationale adoptie en dan pas voor internationale adoptie. De rest, de kinderen met een zogenaamde 'special need', blijven over voor internationale adoptie.
Maar wat is nou zo'n 'special need'? Alles waar speciale aandacht moet worden gegeven. Dat kan zijn een hazenlip of een fysieke handicap, zoals een gebrekkig/ontbrekend ledemaat. Soms betreft het een operabele aangelegenheid, zoals de genoemde hazenlip, soms ligt een leven in een rolstoel in het verschiet. Vaak is er ook sprake van een niet-fysieke handicap, zoals sociale achterstand of verminderde verstandelijke vermogens. Allemaal hele indrukwekkende zaken.
Tijdens de procedure komt er een moment waarop je je 'wensen en grenzen' moet aangeven. Je wensen zijn vaak eenvoudig gedefinieerd: een jongetje of een meisje, 1 of meer kinderen, leeftijd. Een voor de hand liggende veelgehoorde wens is "zo jong en zo gezond mogelijk".
De grenzen zijn vaak lastiger te geven. Want tot welke handicap ben je bereid te gaan? Doof, blind, rolstoelgebonden, geestelijk gehandicapt of met een hiv-besmetting? Ben je bereid een kind op te nemen waarvan de moeder (zover bekend) tijdens de zwangerschap alcohol en/of drugs gebruikte? Genoeg pittige zaken om lange tijd grondig over na te denken...
Ons 'wensen en grenzen'-profiel klinkt als volgt:
We willen bij voorkeur twee kinderen. Een kind is uiteraard ook goed, drie is zelfs mogelijk bespreekbaar. Het geslacht is onbelangrijk, jongetje, meisje, maakt ons niet uit. Qua leeftijd zou zo jong mogelijk fijn zijn, maar we beseffen de realiteit van adoptiekinderen van een jaar of 4 a 5.
We zijn bereid kinderen op te nemen met een enkelvoudige (operabele) fysieke handicap, zoals bijvoorbeeld een hazenlip of andersoortige cosmetische chirurgie. Daarnaast is gedeeltelijk blind of doof geen punt. (Olaf leeft immers ook al zijn hele leven met slechts een werkend oor). Een missend vingertje ofzo vinden we geen bezwaar. Ook een beenprothese is geen punt. Wel hebben we problemen met rolstoelen, mentale handicaps, hiv-besmetting of alcohol/drugs-gebruik tijdens zwangerschap.
Voor ons staat voor op de mogelijkheden voor het kind om zich te kunnen ontwikkelen tot een zelfstandig, onafhankelijk persoon. Bovendien is het niet gezegd dat het kind/de kinderen alle handicaps die wij als grens hebben aangegeven zullen hebben, integendeel. Het zijn uitersten.
Ook moeten we niet vergeten dat sommige (mentale) handicaps zich pas op latere leeftijd zullen aandienen. Wat dat betreft is er geen verschil met biologische kinderen. Veelal kan daarbij vooraf iets worden gezegd over de gezondheid van de baby. Maar wat zich jaren daarna gaat afspelen is ook niet bekend.
Lees meer op:
http://www.nu.nl/binnenland/2243279/adoptiekind-altijd-met-handicap.html
http://www.nu.nl/binnenland/2223823/aantal-adopties-sterk-gedaald.html
Geen opmerkingen:
Een reactie posten