Het weer in Santa Cruz

Momenteel volgen we bijna dagelijks een blog van een ander stel dat op dit moment al drie weken in Santa Cruz, Bolivia is om hun twee dochters op te halen. Ze hebben al twee audiencias gehad wat zoveel betekent dat ze de twee meiden al bij hun in het appartement hebben. En de verhalen en ervaringen zijn prachtig. De meisjes van 5 en 7 (dacht ik) zijn volgens de verslagen levendig, aanhankelijk en zeer geïnteresseerd in het leven in NL. Het lijkt een droomplaatje.

Voor ons zijn dat soort blogs een belangrijke bron van informatie over hoe dadelijk onze reis er uit gaat zien. We hebben natuurlijk de theorie wel eens gehoord, maar om het zo in de praktijk te kunnen volgen is waardevol. Daarnaast is het natuurlijk prachtig om te zien hoe zo'n gezinnetje 'ontstaat'. De ouders in kwestie kennen we niet persoonlijk, maar op de foto's is zo duidelijk te zien hoe het geluk van hun gezichten straalt.

Wel betrap ik mezelf soms op enig gevoel van jaloezie. Laatst borrelde een hele foute gedachte op: wat als er een fout in de documenten is gemaakt en die mooie meiden zouden eigenlijk voor ons bedoeld zijn...? De verklaring voor deze gedachte is echter heel simpel: de verhalen in de blogs en de bijbehorende foto's zijn zo tastbaar dat ik mezelf helemaal inleef en even vergeet dat het niet om ons gaat. Nee, ons verhaal komt nog. Hopelijk binnenkort...

Groot gezin?

Het was weer eens tijd. Tijd voor een niet geheel verstandige keus. Zo eentje waarvan je flink gaat grijnzen, maar waarvan je weet dat er wijzere keuzes beschikbaar zijn...

Ik heb een andere auto gekocht. Zo'n ruimte-auto met 7 zitplaatsen en een veel te grote en krachtige motor. Toen de verkoper vroeg of ik een groot gezin had (waarschijnlijk om de keuze te rechtvaardigen) kon ik alleen maar 'Nog niet.' uitkramen. Het beeld van een volle auto met de twee kids en mijn (steeds minder mobiele) ouders achterin deed me nog breder grijnzen. Er was in die dagdroom nog een plekje over...

Ons adoptie-dossier spreekt van een voorkeur voor twee kinderen. Eén is uiteraard ook goed, drie is bespreekbaar. Drie. DRIE! De auto is er klaar voor, nu het huis en bovenal onszelf. In al onze scenario's gaan we uit van twee kids, met het besef dat het ook prima één kind kan zijn. Mocht er binnenkort een voorstel komen dat toch over drie kinderen gaat, zullen we in ieder geval nog veel te bespreken hebben....

Pinokkio

Nu weet ik het zeker, Inca is onze Pinokkio (of eigenlijk Pinokkia). Ze wil dolgraag een echt meisje zijn. De wimpers heeft ze al...

Uiteraard zouden we dat ook willen, een echt meisje. Maar met behoud van Inca uiteraard! We zijn gek met haar. Vooralsnog is ze ons surrogaat-'kind' en rollen over de grond als we met haar spelen, verwennen haar met lekker eten en liggen knuffelend op de bank tv te kijken.

Alleen de toilet-training wil niet zo lukken. We moeten nog steeds naar buiten. Ook als het waait en regent...

Genieten

Even de negatieve teneur van de laatste berichtjes ombuigen: Het weekend staat voor de deur! En ik heb er zin in. Lekker met een stel uitgelaten figuren in een hutje op de hei zitten, stevige wandelingen voor de boeg en een hoop lol maken. Gezellig hoor. (alleen moet het nu maar eens ophouden met regenen...)

Ook op het werk gaat het lekker, volle dagen aan de arbeid, interessante factuurtjes de deur uit, vol hoge verwachtingen voor 2011. Alles toppie.

Uiteraard zit je wel eens niet lekker in je vel, maar dat is (bij mij althans) vaak voor niet al te lange duur. Het hoort er nu eenmaal bij. Tegen eenieder: maak plezier en geniet van het leven!

De meeste dromen zijn bedrog...

Werd vanochtend wakker met een droom nog vers in mijn geheugen. Macky van de adoptiestichting belde me met een voorstel: één meisje van 1,5 en 6 jaar (het blijft een droom he!). Ik werd echter wakker met een heel teleurgesteld gevoel. Ik kan niet zeggen of die teleurstelling komt door het feit dat het maar 1 kind betrof, of doordat dat het allemaal slechts een droom was.

We volgen een blog van een stel dat nu in Bolivia is om hun dochter op te halen. Daarnaast hebben we laatst een bericht gekregen van een ander stel dat een voorstel heeft gekregen voor twee meisjes en begin februari afreizen. Allemaal verschillende verhalen die ik in mijn droom schijnbaar heb gecombineerd.

Omdat onze verwachtingen hoog gespannen zijn, merken we dat we zelf ook gespannen zijn. En omdat absoluut nog niet duidelijk is wanneer een en ander plaats gaat vinden, hebben we wat druk van de ketel moeten halen. Een prominent in het zicht hangende To Do List met allemaal zaken die nog voor de grote reis geregeld zouden moeten worden hebben we even weggestopt. Ook de deur van de kinderkamer hebben we maar even dicht gedaan. Even proberen het hele thema 'adoptie' uit ons hoofd te zetten en te genieten van de dag. Carpe diem. Het zal niet meevallen, maar zo hopen we wat innerlijke rust terug te krijgen. Die telefoon gaat vroeg of laat toch wel rinkelen, ongeacht hoe hard we er aan denken...

AAAAAAAAARGH

Niet altijd houden we onze schouders recht en zien we de toekomst glimlachend tegemoet. Nu zitten we eventjes in een dip. Dat mag ook best eens een keer. Want het jaren wachten en de onzekere vooruitzichten zijn soms een ware marteling.


In een eerdere blog heb ik uitgebreid en in detail onze voorgeschiedenis vertelt. Hier nog even een paar sleutel-momenten:


Maart 2003 - gestopt met anticonceptie
April 2004 -medische hulp ingeroepen
Mei 2005 - inschrijving voor adoptie
Maart 2007 - start ICSI behandeling
November 2007 - miskraam
November 2009 - adoptiedossier arriveert in Bolivia


Het rare is dat het soms lijkt alsof de kinderwens heeft plaatsgemaakt voor de drang om de procedure af te ronden. Dat voorstel krijgen, die reis maken, de bureaucratische en juridische handelingen daar doorstaan, dát is nu het doel. Dat we daarna met (hopelijk) twee kinderen zitten, lijkt een bijkomstigheid te worden. Sterker nog, het kost soms moeite een voorstelling te maken van hoe het zal zijn als de kids hier uiteindelijk zijn. Het voelt allemaal toch nog heel ver weg. Terwijl we weten dat het binnenkort toch allemaal gaat gebeuren. Maar hoe binnenkort....?

Het gebeurt in 2011! Toch?

Een nieuw jaar, een lege agenda, alle tijd en ruimte in het verschiet. Tijd dat we maar eens gebeld moeten worden door de adoptiestichting met heel heugelijk nieuws... Het voelt alsof dit het jaar wordt, het jaar dat we naar Bolivia kunnen afreizen.

Maar uiteraard niet zonder hobbels en obstakels. Want onze 'beginseltoestemming' (zeg maar de vergunning dat we mogen adopteren) verloopt in mei. Die moeten we dus tegen die tijd verlengen. Die toestemming is overigens voor 1 kind. Dus als er een voorstel voor twee kinderen komt, wat onze voorkeur heeft, zal de Raad van de Kinderbescherming wel eerst een aanvullend gezinsonderzoek moeten doen om te kijken of we wel geschikt zijn voor opname van twee adoptiekinderen. En als dat onderzoekt positief uitvalt, hebben we dus weer een andere beginseltoestemming nodig, eentje die twee kids toestaat.

Gelukkig blijft ons straks in Bolivia ook geen bureaucratische ellende gespaard, daar draait de ambtelijke molen ook op volle toeren. Maar ja, dat weten we van te voren. Ook de notoire vertragingen bij afspraken, zo lezen we in de blog van een ander stel dat nu in Bolivia hun tweede kind aan het ophalen is. Spreek je bijvoorbeeld om 9.00 uur af, sta dan op z'n vroegst om 9.30 uur klaar. Op z'n vroegst! Het kan gerust 10.00 uur worden zonder dat er iemand met z'n ogen knippert. We zullen behoorlijk wat frustraties moeten wegbijten. Hopelijk kan ik dan het geduld opbrengen...

Zelfstandig

De laatste tijd hoor ik van diverse kanten dat mijn blog wat achterblijft. Er is niet zoveel nieuws te lezen. Nu is er op het gebied van de adoptie ook niet zoveel te melden. Maar dat betekent niet dat er weinig gebeurd in ons leven. Er is juist heel veel gebeurd!

Om te beginnen zijn binnen anderhalf jaar tijd twee van mijn werkgevers failliet gegaan. Na het eerste faillisement (juli 2009) zijn de nog wel renderende onderdelen overgenomen door een grote speler in het grafische veld. Deze club heeft zich echter verslikt in de vele overnames, de economische crisis en de kwakkelende drukkerswereld, want na een stevige reorganisatie in februari bleek de spanning toch nog te groot. Met een faillisement voor de gehele groep (ca. 900 medewerkers) in oktober 2010 als gevolg.

Echt rouwig ben ik niet om dit laatste faillisement, want al die tijd heb ik mij geërgerd aan de logge organisatie, het gebrek aan flexibiliteit en een achtergebleven vakkennis. Een collega van mij bleek op dezelfde golflengte te zitten. Niet zo gek, want we delen al zo'n 12 jaar de zelfde werkmentaliteit met een gelijke werkgeversgeschiedenis. Naarmate de ergernissen groeide, groeide ook ons beider behoefte om daar los van te komen. En dat hebben we uiteindelijk kunnen verwezenlijken in de vorm van ons eigen bedrijf!

Nota bene 2 dagen voordat de boel failliet ging, hebben we onze ontslagbrief ingediend. Strakkere timing is je haast niet voor te stellen. En nu, sinds begin oktober, runnen we onze eigen tent! En we zijn trots als een pauw.

Voor de adoptie heeft het echter nogal wat consequenties. Niet zozeer voor de procedure, maar wel voor de verlofregelingen. Als werknemer heb je recht op een maand adoptieverlof en uiteraard bestaat ook het ouderschapsverlof nog. Maar als zelfstandige mag je het zelf oplossen. En eigenlijk is dat geen beperking, maar vooral een zee aan mogelijkheden. Nu kan ik helemaal zelf bepalen hoe lang we onze tijd aan de kinderen wijden en hoeveel ik straks per week ga werken... heerlijk.

Wauw...

Een van de adopterende stellen die we op internet volgen, zijn een tijd geleden opnieuw een procedure gestart voor een brusje (broer of zusje) voor hun eveneens uit Bolivia geaopteerde zoontje. Vandaag lezen we dat ze twee weken terug een voorstel hebben gekregen voor een dochtertje van 3 jaar oud.

Fantastisch nieuws, niet alleen voor hun, maar ook voor ons en alle andere wachtende aspirant adoptie-ouders. Het lijkt erop dat er een langzame, maar constante ontwikkeling is. Toen ik een tijdje terug contact had met de NAS wisten ze te melden dat zaken 'volgens verwachting' liepen. Wat zoveel betekent als 'geen noemenswaardige vertraging'. Voor ons zou het kunnen betekenen dat het moment van de waarheid steeds dichterbij komt. Praktisch gezien zitten we al in de periode dat we dat fel begeerde telefoontje kunnen verwachten, maar met dit nieuws gaat ons hart alleen maar sneller kloppen...

Hopelijk binnenkort meer nieuws.

Prik!

Vanochtend zijn we naar de huisarts gegaan om onze reisvaccinaties op peil te houden. De vaccinaties ten behoeve van Hepatitus A en DTP zijn nog jaren goed, maar de injecties tegen Hepatitus B en de buiktyfus ontbraken of waren bijna verlopen. Daarom dus een prik in de linkerbovenarm en eentje in de rechter. Over een maand en dan weer 5 maanden daarna moet de Hepatitus B-prik herhaald worden, zodat we voor het leven antistoffen hebben opgebouwd.

Dit doktersbezoekje doet me denken aan de kinderen. Bij aankomst in Nederland zullen ze medisch grondig nagekeken moeten worden. In Zuid-Amerika zijn nou eenmaal andere ziektes gangbaar dan hier in Europa. Darmparasieten bijvoorbeeld zijn niet ongebruikelijk. Bovendien is de kans klein dat ze de voor ons gebruikelijke kindervaccinaties gehad hebben. Maar geen nood, veelal zijn parasieten bij een goede behandeling in een paar maanden al verdwenen en de rode hond, mazzelen of de bof overleef je ook wel. Ook is de kans groot dat het gebit als gevolg van tekortschietende voeding een achterstand heeft. Maar ook dat weet zo'n kinderlijfje al snel in te halen.

Wat dat betreft is de komst van de kinderen naar West Europa in medische zin een enorme stap vooruit!