Videobellen

Gisteren hebben we via Skype contact gehad met Eva en haar kersverse zoon Alexander. Die laatste paar woorden zijn heel vreemd, net als het beeld dat we zagen: mijn schoonzus met een eigen baby op haar arm!

De afgelopen maanden waren we ons zeer bewust van het feit dat Eva zwanger was. Maar ze woont in Istanbul en ons contact loopt voornamelijk via Skype. Dan zie je niet dat die buik geleidelijk opbolt. Haar zwangerschap bleef voor ons wat afstandelijk, als een concept. Je bent je ervan bewust, maar je 'leeft' het niet. Twee weken terug nog vroeg ik haar tijdens een Skype-sessie even op te staan en haar bolle, zwangere buik te tonen. Je ziet het dan wel, op een klein schermpje, met de beruchte haperingen die videobellen eigen is. Het is er wel, maar het lijkt niet écht. Haar zwangerschap hebben we zogezegd tweedimensionaal beleefd.

Des te vreemder was dat beeld van haar met een kleine op d'r arm. Mama Eva... en mijn schoonouders er breed glimlachend naast. Die zijn nu echt 'abuelo y abuela' (opa en oma). En wij zijn nu ook 'tío y tía'. (Oom en tante waren al, maar die titel is gereserveerd voor mijn twee nichtjes.)

Binnenkort gaan we naar Istanbul om kennis te maken met Alexander. In het écht. We kijken er halsreikend naar uit!

Hoera! Ze heeft een zoon!

Mijn schoonzus Eva is zojuist bevallen van een zoon! 
(vrijdag 1 april, om 17.00 uur plaatselijke tijd te Istanbul)

Mijn schoonouders zijn al een maand geleden uit Barcelona vertrokken om bij Eva te zijn. Ze zullen ongetwijfeld heeeeeeel gelukkig zijn! En wij uiteraard ook. Fantastisch, een jongentje!

Kleine wereld

Wetenschappers hebben ooit eens uitgedokterd dat iedereen op deze wereld met elkaar verbonden is in maximaal 7 stappen. Zo zou in een hypothetisch bijvoorbeeld de vriend van een neef van mij een collega hebben wiens de zwager de buurman is van Barack Obama: zo ben ik in slechts 6 stappen verbonden met de president van de VS. Een fascinerende theorie.

In mijn vorige blog schreef ik over een stel dat momenteel in Santa Cruz, Bolivia hun dochters ophaalt. Twee willekeurige mensen die ik helemaal niet ken, maar door adoptie als gemeenschappelijke factor krijgen ze mijn volle aandacht. Een nicht van mij, Maritz, las mijn blog en vond het verhaal heel bekend in haar oren klinken. Navraag leert dat haar schoonouders bevriend zijn met de ouders van de verse moeder van de twee Bolviaanse meisjes!

Conclusie: ik ben slechts 4 stappen verwijderd van die twee Bolviaanse meiden waarover ik regelmatig met veel plezier lees: Olaf - Maritz - schoonouders - vrienden - kleinkinderen.

Ik vind dit geweldig! Eerst kende ik de mensen helemaal niet. Toen bleek dat ze heel dichtbij staan. Nu ken ik ze nog steeds niet! Wat kan de wereld toch klein zijn...

Het weer in Santa Cruz

Momenteel volgen we bijna dagelijks een blog van een ander stel dat op dit moment al drie weken in Santa Cruz, Bolivia is om hun twee dochters op te halen. Ze hebben al twee audiencias gehad wat zoveel betekent dat ze de twee meiden al bij hun in het appartement hebben. En de verhalen en ervaringen zijn prachtig. De meisjes van 5 en 7 (dacht ik) zijn volgens de verslagen levendig, aanhankelijk en zeer geïnteresseerd in het leven in NL. Het lijkt een droomplaatje.

Voor ons zijn dat soort blogs een belangrijke bron van informatie over hoe dadelijk onze reis er uit gaat zien. We hebben natuurlijk de theorie wel eens gehoord, maar om het zo in de praktijk te kunnen volgen is waardevol. Daarnaast is het natuurlijk prachtig om te zien hoe zo'n gezinnetje 'ontstaat'. De ouders in kwestie kennen we niet persoonlijk, maar op de foto's is zo duidelijk te zien hoe het geluk van hun gezichten straalt.

Wel betrap ik mezelf soms op enig gevoel van jaloezie. Laatst borrelde een hele foute gedachte op: wat als er een fout in de documenten is gemaakt en die mooie meiden zouden eigenlijk voor ons bedoeld zijn...? De verklaring voor deze gedachte is echter heel simpel: de verhalen in de blogs en de bijbehorende foto's zijn zo tastbaar dat ik mezelf helemaal inleef en even vergeet dat het niet om ons gaat. Nee, ons verhaal komt nog. Hopelijk binnenkort...

Groot gezin?

Het was weer eens tijd. Tijd voor een niet geheel verstandige keus. Zo eentje waarvan je flink gaat grijnzen, maar waarvan je weet dat er wijzere keuzes beschikbaar zijn...

Ik heb een andere auto gekocht. Zo'n ruimte-auto met 7 zitplaatsen en een veel te grote en krachtige motor. Toen de verkoper vroeg of ik een groot gezin had (waarschijnlijk om de keuze te rechtvaardigen) kon ik alleen maar 'Nog niet.' uitkramen. Het beeld van een volle auto met de twee kids en mijn (steeds minder mobiele) ouders achterin deed me nog breder grijnzen. Er was in die dagdroom nog een plekje over...

Ons adoptie-dossier spreekt van een voorkeur voor twee kinderen. Eén is uiteraard ook goed, drie is bespreekbaar. Drie. DRIE! De auto is er klaar voor, nu het huis en bovenal onszelf. In al onze scenario's gaan we uit van twee kids, met het besef dat het ook prima één kind kan zijn. Mocht er binnenkort een voorstel komen dat toch over drie kinderen gaat, zullen we in ieder geval nog veel te bespreken hebben....

Pinokkio

Nu weet ik het zeker, Inca is onze Pinokkio (of eigenlijk Pinokkia). Ze wil dolgraag een echt meisje zijn. De wimpers heeft ze al...

Uiteraard zouden we dat ook willen, een echt meisje. Maar met behoud van Inca uiteraard! We zijn gek met haar. Vooralsnog is ze ons surrogaat-'kind' en rollen over de grond als we met haar spelen, verwennen haar met lekker eten en liggen knuffelend op de bank tv te kijken.

Alleen de toilet-training wil niet zo lukken. We moeten nog steeds naar buiten. Ook als het waait en regent...

Genieten

Even de negatieve teneur van de laatste berichtjes ombuigen: Het weekend staat voor de deur! En ik heb er zin in. Lekker met een stel uitgelaten figuren in een hutje op de hei zitten, stevige wandelingen voor de boeg en een hoop lol maken. Gezellig hoor. (alleen moet het nu maar eens ophouden met regenen...)

Ook op het werk gaat het lekker, volle dagen aan de arbeid, interessante factuurtjes de deur uit, vol hoge verwachtingen voor 2011. Alles toppie.

Uiteraard zit je wel eens niet lekker in je vel, maar dat is (bij mij althans) vaak voor niet al te lange duur. Het hoort er nu eenmaal bij. Tegen eenieder: maak plezier en geniet van het leven!

De meeste dromen zijn bedrog...

Werd vanochtend wakker met een droom nog vers in mijn geheugen. Macky van de adoptiestichting belde me met een voorstel: één meisje van 1,5 en 6 jaar (het blijft een droom he!). Ik werd echter wakker met een heel teleurgesteld gevoel. Ik kan niet zeggen of die teleurstelling komt door het feit dat het maar 1 kind betrof, of doordat dat het allemaal slechts een droom was.

We volgen een blog van een stel dat nu in Bolivia is om hun dochter op te halen. Daarnaast hebben we laatst een bericht gekregen van een ander stel dat een voorstel heeft gekregen voor twee meisjes en begin februari afreizen. Allemaal verschillende verhalen die ik in mijn droom schijnbaar heb gecombineerd.

Omdat onze verwachtingen hoog gespannen zijn, merken we dat we zelf ook gespannen zijn. En omdat absoluut nog niet duidelijk is wanneer een en ander plaats gaat vinden, hebben we wat druk van de ketel moeten halen. Een prominent in het zicht hangende To Do List met allemaal zaken die nog voor de grote reis geregeld zouden moeten worden hebben we even weggestopt. Ook de deur van de kinderkamer hebben we maar even dicht gedaan. Even proberen het hele thema 'adoptie' uit ons hoofd te zetten en te genieten van de dag. Carpe diem. Het zal niet meevallen, maar zo hopen we wat innerlijke rust terug te krijgen. Die telefoon gaat vroeg of laat toch wel rinkelen, ongeacht hoe hard we er aan denken...

AAAAAAAAARGH

Niet altijd houden we onze schouders recht en zien we de toekomst glimlachend tegemoet. Nu zitten we eventjes in een dip. Dat mag ook best eens een keer. Want het jaren wachten en de onzekere vooruitzichten zijn soms een ware marteling.


In een eerdere blog heb ik uitgebreid en in detail onze voorgeschiedenis vertelt. Hier nog even een paar sleutel-momenten:


Maart 2003 - gestopt met anticonceptie
April 2004 -medische hulp ingeroepen
Mei 2005 - inschrijving voor adoptie
Maart 2007 - start ICSI behandeling
November 2007 - miskraam
November 2009 - adoptiedossier arriveert in Bolivia


Het rare is dat het soms lijkt alsof de kinderwens heeft plaatsgemaakt voor de drang om de procedure af te ronden. Dat voorstel krijgen, die reis maken, de bureaucratische en juridische handelingen daar doorstaan, dát is nu het doel. Dat we daarna met (hopelijk) twee kinderen zitten, lijkt een bijkomstigheid te worden. Sterker nog, het kost soms moeite een voorstelling te maken van hoe het zal zijn als de kids hier uiteindelijk zijn. Het voelt allemaal toch nog heel ver weg. Terwijl we weten dat het binnenkort toch allemaal gaat gebeuren. Maar hoe binnenkort....?

Het gebeurt in 2011! Toch?

Een nieuw jaar, een lege agenda, alle tijd en ruimte in het verschiet. Tijd dat we maar eens gebeld moeten worden door de adoptiestichting met heel heugelijk nieuws... Het voelt alsof dit het jaar wordt, het jaar dat we naar Bolivia kunnen afreizen.

Maar uiteraard niet zonder hobbels en obstakels. Want onze 'beginseltoestemming' (zeg maar de vergunning dat we mogen adopteren) verloopt in mei. Die moeten we dus tegen die tijd verlengen. Die toestemming is overigens voor 1 kind. Dus als er een voorstel voor twee kinderen komt, wat onze voorkeur heeft, zal de Raad van de Kinderbescherming wel eerst een aanvullend gezinsonderzoek moeten doen om te kijken of we wel geschikt zijn voor opname van twee adoptiekinderen. En als dat onderzoekt positief uitvalt, hebben we dus weer een andere beginseltoestemming nodig, eentje die twee kids toestaat.

Gelukkig blijft ons straks in Bolivia ook geen bureaucratische ellende gespaard, daar draait de ambtelijke molen ook op volle toeren. Maar ja, dat weten we van te voren. Ook de notoire vertragingen bij afspraken, zo lezen we in de blog van een ander stel dat nu in Bolivia hun tweede kind aan het ophalen is. Spreek je bijvoorbeeld om 9.00 uur af, sta dan op z'n vroegst om 9.30 uur klaar. Op z'n vroegst! Het kan gerust 10.00 uur worden zonder dat er iemand met z'n ogen knippert. We zullen behoorlijk wat frustraties moeten wegbijten. Hopelijk kan ik dan het geduld opbrengen...