Videobellen

Gisteren hebben we via Skype contact gehad met Eva en haar kersverse zoon Alexander. Die laatste paar woorden zijn heel vreemd, net als het beeld dat we zagen: mijn schoonzus met een eigen baby op haar arm!

De afgelopen maanden waren we ons zeer bewust van het feit dat Eva zwanger was. Maar ze woont in Istanbul en ons contact loopt voornamelijk via Skype. Dan zie je niet dat die buik geleidelijk opbolt. Haar zwangerschap bleef voor ons wat afstandelijk, als een concept. Je bent je ervan bewust, maar je 'leeft' het niet. Twee weken terug nog vroeg ik haar tijdens een Skype-sessie even op te staan en haar bolle, zwangere buik te tonen. Je ziet het dan wel, op een klein schermpje, met de beruchte haperingen die videobellen eigen is. Het is er wel, maar het lijkt niet écht. Haar zwangerschap hebben we zogezegd tweedimensionaal beleefd.

Des te vreemder was dat beeld van haar met een kleine op d'r arm. Mama Eva... en mijn schoonouders er breed glimlachend naast. Die zijn nu echt 'abuelo y abuela' (opa en oma). En wij zijn nu ook 'tío y tía'. (Oom en tante waren al, maar die titel is gereserveerd voor mijn twee nichtjes.)

Binnenkort gaan we naar Istanbul om kennis te maken met Alexander. In het écht. We kijken er halsreikend naar uit!