Nee, laat de titel van deze blog je niet in de war brengen. We hebben nog geen nieuws uit Bolivia. Maar we hebben wel 'gezinsuitbreiding'.
Een vriend van ons uit Spanje, Manolo, heeft huis en haard achtergelaten om zijn geluk te beproeven in Nederland. Tot het moment dat hij een job heeft en een eigen woonplek, bieden wij hem onderdak. Dat kan wel even duren, dus we beschouwen hem als een soort van geadopteerd. Met als grote voordeel dat hij goed kan koken...
Maar het is zeker voor ons een testcase. Iemand in huis voor een week is leuk, maar wat als het veel langer duurt? Je kan dan dus echt niet meer doen en laten wat je wilt. Geen dingen meer laten rondslingeren, niet meer in je spreekwoordelijke blote kont rondlopen of wat dan ook. Het lijkt een beetje op kinderen hebben (een heel klein beetje, hoor!).
Maar het doet ons ook weer beseffen dat het comfortabele leventje dat we hebben (hadden) straks met de (echte) kinderen in huis wel over is. Nu maar hopen dat Manolo niet midden in de nacht aan ons bed komt staan omdat hij dorst heeft...
donderdag 13 oktober 2011
dinsdag 6 september 2011
Herfst
Terwijl de storm over ons dak raast en de regen tegen de ramen klettert, denk ik met plezier terug aan de zomer van dit jaar: 2 en 3 september... Wat een fantastische twee dagen waren dat... Nu, 6 september, is het alweer volop herfst en lopen de gedachten al vooruit naar de wintermaanden. Weer een Sinterklaasfeest zonder kinderen, nog een Kerst zonder gezin...
Het is zo tweeslachtig, iedereen die ik spreek/mail over de adoptie vindt het zo sterk en moedig van ons dat we al zo lang bezig zijn en toch maar blijven wachten, terwijl alle adoptie-ouders die we spreken zeggen dat het het wachten meer dan waard is. En tussen die meningen dwarrelen je eigen gedachten over doorzetten, ermee kappen, nog langer wachten, afleiding zoeken, volhouden, etc.
Het is zo moeilijk onder woorden te brengen wat je drijfveer is. Ja, die kinderwens uiteraard. Maar zoals ik wel eens heb verteld in een eerdere blog, is die kinderwens op de achtergrond geraakt en ben je inmiddels heel hard bezig die procedure te doorlopen en af te ronden. Je wilt die eindstreep halen, die reis maken, dát is het streven. Maar wat is de prijs ook alweer?
Gelukkig heb ik nog precies voor ogen waar we het allemaal voor doen. De behoefte wordt alleen maar sterker als je weer een reportage ziet of leest over kansarme kinderen in weeshuizen over de hele wereld. Dat je straks de eer hebt er 1 of 2 te voorzien van een kansrijke toekomst is heel bijzonder. Dat je daarnaast je kinderwens ook vervult ziet, is natuurlijk alleen maar geweldig.
Wat bijzonder frusterend is, is het wachten in het luchtledige. In juli hebben we de BT verlengd, dus waren we er weer een beetje mee bezig. Maar normaal gesproken heb je nadat de documenten verstuurd zijn naar het adoptieland (in ons geval november 2009) helemaal geen idee hoe je in de procedure staat. Het dossier ligt op het buro van een kinderrechter ergens in Bolivia en er wordt geen informatie verstrekt hoe diep je in de stapel ligt. Misschien is die kinderrechter wel langdurig ziek en er is niemand die zijn/haar werk kan overnemen. Of staat je pasfoto ze niet aan zodat je steeds weer onderop de stapel komt te liggen.
Het enige houvast is die genoemde 1 tot 2,5 jaar dat het kan duren, vanaf het moment dat je dossier in Bolivia aankomt. Nou, dan moet het maar eens gauw gaan gebeuren, wat mij betreft! Als het maar niet weer een gemiddelde blijkt te zijn, waardoor het gerust ook 3 jaar of langer kan duren. Of dat er daar een politieke verschuiving plaatsvindt, waardoor internationale adoptie ineens van de baan is.
Je ziet, er spookt van alles door m'n hoofd. Die allesomvattende en overheersende onwetendheid is vreselijk. Ik zou zo graag als bij zo'n telefonische klantenservice willen horen: "Er zijn nog 2 wachtenden voor u." Je weet dan eigenlijk nog steeds niets, maar je hebt tenminste de illusie dat je bijna aan de beurt bent. Nu weten we helemaal niets. We moeten nog steeds wachten.
Inmiddels beginnen de bladeren weer van de bomen te vallen...
Het is zo tweeslachtig, iedereen die ik spreek/mail over de adoptie vindt het zo sterk en moedig van ons dat we al zo lang bezig zijn en toch maar blijven wachten, terwijl alle adoptie-ouders die we spreken zeggen dat het het wachten meer dan waard is. En tussen die meningen dwarrelen je eigen gedachten over doorzetten, ermee kappen, nog langer wachten, afleiding zoeken, volhouden, etc.
Het is zo moeilijk onder woorden te brengen wat je drijfveer is. Ja, die kinderwens uiteraard. Maar zoals ik wel eens heb verteld in een eerdere blog, is die kinderwens op de achtergrond geraakt en ben je inmiddels heel hard bezig die procedure te doorlopen en af te ronden. Je wilt die eindstreep halen, die reis maken, dát is het streven. Maar wat is de prijs ook alweer?
Gelukkig heb ik nog precies voor ogen waar we het allemaal voor doen. De behoefte wordt alleen maar sterker als je weer een reportage ziet of leest over kansarme kinderen in weeshuizen over de hele wereld. Dat je straks de eer hebt er 1 of 2 te voorzien van een kansrijke toekomst is heel bijzonder. Dat je daarnaast je kinderwens ook vervult ziet, is natuurlijk alleen maar geweldig.
Wat bijzonder frusterend is, is het wachten in het luchtledige. In juli hebben we de BT verlengd, dus waren we er weer een beetje mee bezig. Maar normaal gesproken heb je nadat de documenten verstuurd zijn naar het adoptieland (in ons geval november 2009) helemaal geen idee hoe je in de procedure staat. Het dossier ligt op het buro van een kinderrechter ergens in Bolivia en er wordt geen informatie verstrekt hoe diep je in de stapel ligt. Misschien is die kinderrechter wel langdurig ziek en er is niemand die zijn/haar werk kan overnemen. Of staat je pasfoto ze niet aan zodat je steeds weer onderop de stapel komt te liggen.
Het enige houvast is die genoemde 1 tot 2,5 jaar dat het kan duren, vanaf het moment dat je dossier in Bolivia aankomt. Nou, dan moet het maar eens gauw gaan gebeuren, wat mij betreft! Als het maar niet weer een gemiddelde blijkt te zijn, waardoor het gerust ook 3 jaar of langer kan duren. Of dat er daar een politieke verschuiving plaatsvindt, waardoor internationale adoptie ineens van de baan is.
Je ziet, er spookt van alles door m'n hoofd. Die allesomvattende en overheersende onwetendheid is vreselijk. Ik zou zo graag als bij zo'n telefonische klantenservice willen horen: "Er zijn nog 2 wachtenden voor u." Je weet dan eigenlijk nog steeds niets, maar je hebt tenminste de illusie dat je bijna aan de beurt bent. Nu weten we helemaal niets. We moeten nog steeds wachten.
Inmiddels beginnen de bladeren weer van de bomen te vallen...
woensdag 20 juli 2011
In de verlenging
Om te mogen adopteren in Nederland, heb je een vergunning nodig, een zogenaamd Beginsel Toestemming (BT). Voordat je dat document in handen hebt, wordt je in een jaren durende procedure door de mangel gehaald, ondersteboven gekeerd, doorgelicht, uitgewrongen en wat al niet meer.
Op 17 juli 2008 is ons de BT verstrekt, een vergunning om één kind te mogen adopteren. Vanaf dat moment hebben we contact gezocht met de NAS (Nederlandse Adoptie Stichting, één van de adoptie-bemiddelaars in Nederland) en zijn we een hele hoop andere documenten gereed gaan maken voor verzending naar Bolivia. Sinds medio 2009 ligt ons dossier aldaar ter behandeling. De BT is drie jaar geldig, normaal een periode waarin je zou kunnen verwachten dat er wel het een en ander geregeld zou zijn. Maar nee.
Op het prikbord naast onze administratie thuis, hing een notitie met heel groot de verloopdatum van de BT, zodat we niet zouden vergeten de verlenging tijdig aan te vragen. Die notitie hing er al zo lang dat het een onderdeel van de decoratie werd, maar gelukkig zijn we ons altijd zeer bewust van die datum geweest: 17 juli 2011.
Het advies omtrend de verlenging is om 3 maanden voor de verloopdatum contact met het Ministerie van Justitie (belast met adoptiezaken) te zoeken om voor verlenging in aanmerking te komen. Dus dat advies hebben we ter harte genomen en in januari (6 maanden voor het verlopen!) een briefje gestuurd. Je kunt maar op tijd zijn... Bovendien gaven we aan dat de huidige BT geldt voor opname van één kind, terwijl onze voorkeur uit gaat naar twee. Het gezinsrapport, zeg maar het psychologisch verslag, geeft ook aan dat we daartoe geschikt zijn. Het zou immers jammer zijn dat vlak na de verlenging van de BT voor één kind, er een voorstel voor twee kinderen zou komen en de BT weer aangepast zou moeten worden.
Ons bereikte het bericht van het ministerie dat de Raad van de Kinderbescherming contact zou zoeken om een afspraak te maken voor een 'aanvullend gezinsonderzoek', zoals dat zo mooi heet. Dat onderzoek bestaat uit een gesprek waaruit zou moeten blijken dat we nog steeds geschikt zijn voor het opvoeden van kinderen. Een medische keuring en een psychologische doorlichting, ofwel: je kunt bukken en je bent niet gek.
Op 14 juni hadden we dan het gesprek bij de Raad van de Kinderbescherming in Rotterdam. Een vriendelijk gesprek, maar de dame gaf aan dat er geen sprake kan zijn van een BT voor twee kinderen. Dat is namelijk niet de procedure. Grrr.... Toevallig de zaterdag die volgde hadden we een reünie van (aspirant) adoptie-ouders met kinderen uit Bolivia. Ik sprak een van de mensen van de NAS en vroeg naar hun ervaringen hiermee. Hij zij met volle overtuiging dat het zeker wel mogelijk is om bij de verlenging van de BT gelijk de toestemming voor adoptie van twee kinderen te krijgen.
Inmiddels kruipen we richting de verloopdatum van de originele BT. Steeds maar geen bericht. Geen bericht is goed bericht, zou je zeggen, maar als de BT verloopt en je hebt geen verlenging, moet je de HELE procedure van begin af aan weer volgen... Niet iets waar we op zitten te wachten.
Op de dag dat ik contact wil zoeken, 13 juli (4 dagen voor de verloopdatum!) word ik gebeld door de Raad van de Kinderbescherming. De rapporteringswijze is veranderd en ze hebben meer tijd nodig voor het maken van het rapport. Prima, maar heeft het ook invloed op de verloopdatum van de 17e, vraag ik. Het is even stil aan de andere kant van de lijn. Dan zegt de met stress doorspekte stem dat ze me zo terugbelt. Tien minuten later belt ze terug, hoorbaar gekalmeerd, en wordt er een afspraak gemaakt voor de volgende ochtend om half 8, nog vóór het kantoor eigenlijk opent.
Die donderdagochtend lezen we het rapport (nog op de oude rapporteringswijze, maar wat kan ons dat schelen) en zien tot onze grote verassing dat er advies gegeven gaat worden om de BT te verlengen voor opname van één of twee kinderen! Wauw, dus het kan wél!
We vinden verder geen fouten in het rapport, dus we keren huiswaarts. Dat dachten we. Bij het verlaten van Rotterdam zien we, nog voor we de ring bereiken, dat de temperatuurmeter op het dashboard van de auto wel erg hoog staat. Dat wordt nog eens bevestigd door een geluidsignaal. Wegenwacht erbij. Blijkt er geen koelvloeistof in het systeem te zitten. Met een lapmiddel bereiken we ons werk en gaat de auto naar de garage waar die dag wordt geconcludeerd dat de radiator is gescheurd. Fijn.
Maar goed, een heel avontuur, maar nog steeds geen officieel document in handen. Dat wordt spannend. Zaterdag 16 juli, de dag voor het verlopen van de originele BT, kleppert de brievenbus. En ja hoor, daar is-tie dan. De nieuwe BT, geldig tot 16 juli 2015 (als we tegen die tijd maar niet weer hoeven te verlengen) met de fantastische slotbepaling: "... aan O. Grobben en C. Rodriguez Lozano verleende toestemming tot opneming ter adoptie van één of twee buitenlandse kinderen..."
Nu het de BT en het aanvullend gezinsrapport laten vertalen, dan weer legaliseren (weet je nog, al die stempeltjes) en snel op de post naar Bolivia. Dan kunnen we weer legaal verder wachten.
Op 17 juli 2008 is ons de BT verstrekt, een vergunning om één kind te mogen adopteren. Vanaf dat moment hebben we contact gezocht met de NAS (Nederlandse Adoptie Stichting, één van de adoptie-bemiddelaars in Nederland) en zijn we een hele hoop andere documenten gereed gaan maken voor verzending naar Bolivia. Sinds medio 2009 ligt ons dossier aldaar ter behandeling. De BT is drie jaar geldig, normaal een periode waarin je zou kunnen verwachten dat er wel het een en ander geregeld zou zijn. Maar nee.
Op het prikbord naast onze administratie thuis, hing een notitie met heel groot de verloopdatum van de BT, zodat we niet zouden vergeten de verlenging tijdig aan te vragen. Die notitie hing er al zo lang dat het een onderdeel van de decoratie werd, maar gelukkig zijn we ons altijd zeer bewust van die datum geweest: 17 juli 2011.
Het advies omtrend de verlenging is om 3 maanden voor de verloopdatum contact met het Ministerie van Justitie (belast met adoptiezaken) te zoeken om voor verlenging in aanmerking te komen. Dus dat advies hebben we ter harte genomen en in januari (6 maanden voor het verlopen!) een briefje gestuurd. Je kunt maar op tijd zijn... Bovendien gaven we aan dat de huidige BT geldt voor opname van één kind, terwijl onze voorkeur uit gaat naar twee. Het gezinsrapport, zeg maar het psychologisch verslag, geeft ook aan dat we daartoe geschikt zijn. Het zou immers jammer zijn dat vlak na de verlenging van de BT voor één kind, er een voorstel voor twee kinderen zou komen en de BT weer aangepast zou moeten worden.
Ons bereikte het bericht van het ministerie dat de Raad van de Kinderbescherming contact zou zoeken om een afspraak te maken voor een 'aanvullend gezinsonderzoek', zoals dat zo mooi heet. Dat onderzoek bestaat uit een gesprek waaruit zou moeten blijken dat we nog steeds geschikt zijn voor het opvoeden van kinderen. Een medische keuring en een psychologische doorlichting, ofwel: je kunt bukken en je bent niet gek.
Op 14 juni hadden we dan het gesprek bij de Raad van de Kinderbescherming in Rotterdam. Een vriendelijk gesprek, maar de dame gaf aan dat er geen sprake kan zijn van een BT voor twee kinderen. Dat is namelijk niet de procedure. Grrr.... Toevallig de zaterdag die volgde hadden we een reünie van (aspirant) adoptie-ouders met kinderen uit Bolivia. Ik sprak een van de mensen van de NAS en vroeg naar hun ervaringen hiermee. Hij zij met volle overtuiging dat het zeker wel mogelijk is om bij de verlenging van de BT gelijk de toestemming voor adoptie van twee kinderen te krijgen.
Inmiddels kruipen we richting de verloopdatum van de originele BT. Steeds maar geen bericht. Geen bericht is goed bericht, zou je zeggen, maar als de BT verloopt en je hebt geen verlenging, moet je de HELE procedure van begin af aan weer volgen... Niet iets waar we op zitten te wachten.
Op de dag dat ik contact wil zoeken, 13 juli (4 dagen voor de verloopdatum!) word ik gebeld door de Raad van de Kinderbescherming. De rapporteringswijze is veranderd en ze hebben meer tijd nodig voor het maken van het rapport. Prima, maar heeft het ook invloed op de verloopdatum van de 17e, vraag ik. Het is even stil aan de andere kant van de lijn. Dan zegt de met stress doorspekte stem dat ze me zo terugbelt. Tien minuten later belt ze terug, hoorbaar gekalmeerd, en wordt er een afspraak gemaakt voor de volgende ochtend om half 8, nog vóór het kantoor eigenlijk opent.
Die donderdagochtend lezen we het rapport (nog op de oude rapporteringswijze, maar wat kan ons dat schelen) en zien tot onze grote verassing dat er advies gegeven gaat worden om de BT te verlengen voor opname van één of twee kinderen! Wauw, dus het kan wél!
We vinden verder geen fouten in het rapport, dus we keren huiswaarts. Dat dachten we. Bij het verlaten van Rotterdam zien we, nog voor we de ring bereiken, dat de temperatuurmeter op het dashboard van de auto wel erg hoog staat. Dat wordt nog eens bevestigd door een geluidsignaal. Wegenwacht erbij. Blijkt er geen koelvloeistof in het systeem te zitten. Met een lapmiddel bereiken we ons werk en gaat de auto naar de garage waar die dag wordt geconcludeerd dat de radiator is gescheurd. Fijn.
Maar goed, een heel avontuur, maar nog steeds geen officieel document in handen. Dat wordt spannend. Zaterdag 16 juli, de dag voor het verlopen van de originele BT, kleppert de brievenbus. En ja hoor, daar is-tie dan. De nieuwe BT, geldig tot 16 juli 2015 (als we tegen die tijd maar niet weer hoeven te verlengen) met de fantastische slotbepaling: "... aan O. Grobben en C. Rodriguez Lozano verleende toestemming tot opneming ter adoptie van één of twee buitenlandse kinderen..."
Nu het de BT en het aanvullend gezinsrapport laten vertalen, dan weer legaliseren (weet je nog, al die stempeltjes) en snel op de post naar Bolivia. Dan kunnen we weer legaal verder wachten.
zondag 19 juni 2011
Reünie
Op zaterdag 18 juni heeft de NAS een reünie georganiseerd voor de adoptie-ouders en -kinderen om Inés weer te ontmoeten. Inés is het contactpersoon in Bolivia dat de zaken aldaar regelt en coördineert. Ook de aspirant adoptie-ouders waren van harte welkom.
In een schoolgebouwtje in Oudewater werden we ontvangen. In één oogopslag was duidelijk wie Inés is: de kleinste vrouw met donker haar. Ze was druk doende om met verschillende kinderen te praten en ondanks de taalbarriére ook een conversatie te voeren met de ouders. Aspirant-adoptieouders kende ze voornamelijk van achternaam. De ouders die eenmaal in Bolivia zijn geweest wist ze bij voornaam te noemen. En uiteraard alle kinderen kende ze bij naam.
Toen Inés Cristi in het vizier kreeg, stapte ze op haar af en vroeg direct in het Spaans of zij 'die Spaanse' was. De dames raakte enthousiast aan de praat, dus ik ging nog maar een koffie halen. Ik zag van een afstandje dat Cristi werd ingezet om te tolken bij gesprekken met andere mensen. Haar spaanstaligheid zal ons straks daar in Bolivia zeker behoorlijk helpen.
Ook aanwezig op deze reünie was het Helmondse gezin dat we een maand geleden op Schiphol hebben verwelkomt. En het gaat ze goed. De meiden beginnen al langzaam een beetje Nederlands te praten en snuffelen voorzichtig aan school. Van de ouders begrijpen we dat ze hun nieuwe gezinssamenstelling al als 'normaal' ervaren. Ik kan me dat prima voorstellen. Als je weer in je eigen omgeving bent en je de draad van je leven weer weet op te pakken, is dat de nieuwe werkelijkheid. Als dat natuurlijk en vanzelfsprekend aanvoelt, is dat dus de nieuwe norm.
Ook hebben we met een ander Brabants stel gesproken dat qua dossier-geschiedenis redelijk parallel loopt met het onze. En we waren zeer gelijkgestemd over het lange wachten en de frustratie die dat oplevert. Wat mij opviel is dat er best wat stellen zijn waarvan het dossier in de tweede helft van 2009 naar Bolivia is verstuurd. En ze gaan allemaal voor twee kinderen. We hebben dus best wel wat concurrentie te dulden... Toen ik wat later met iemand van de NAS in gesprek raakte, begreep ik waarom. In 2009 verliep de accreditatie van Nederland voor adoptie in Bolivia. Sterker nog, alle landen die uit Bolivia adopteren moeten opnieuw geaccrediteerd worden. En dat proces is bureaucratisch en traag. Bijna net zo traag als gewoon adopteren...
Ook viel me de stevige vertegenwoordiging van 'zachte g-sprekend' Nederland op. Ik heb heel veel Brabants of Gelders gehoord. Misschien is het een toevalligheid dat ik net met die mensen in gesprek ben geraakt, maar het viel me gewoon op. Niets mis mee uiteraard!
Al met al een leuke middag waar we weer overladen zijn met verhalen, wachttijden, verwachtingen en wat al niet meer. Het gevoel dat je al bij die 'club' hoort is best leuk. Nu nog het echte werk!
In een schoolgebouwtje in Oudewater werden we ontvangen. In één oogopslag was duidelijk wie Inés is: de kleinste vrouw met donker haar. Ze was druk doende om met verschillende kinderen te praten en ondanks de taalbarriére ook een conversatie te voeren met de ouders. Aspirant-adoptieouders kende ze voornamelijk van achternaam. De ouders die eenmaal in Bolivia zijn geweest wist ze bij voornaam te noemen. En uiteraard alle kinderen kende ze bij naam.
Toen Inés Cristi in het vizier kreeg, stapte ze op haar af en vroeg direct in het Spaans of zij 'die Spaanse' was. De dames raakte enthousiast aan de praat, dus ik ging nog maar een koffie halen. Ik zag van een afstandje dat Cristi werd ingezet om te tolken bij gesprekken met andere mensen. Haar spaanstaligheid zal ons straks daar in Bolivia zeker behoorlijk helpen.
Ook aanwezig op deze reünie was het Helmondse gezin dat we een maand geleden op Schiphol hebben verwelkomt. En het gaat ze goed. De meiden beginnen al langzaam een beetje Nederlands te praten en snuffelen voorzichtig aan school. Van de ouders begrijpen we dat ze hun nieuwe gezinssamenstelling al als 'normaal' ervaren. Ik kan me dat prima voorstellen. Als je weer in je eigen omgeving bent en je de draad van je leven weer weet op te pakken, is dat de nieuwe werkelijkheid. Als dat natuurlijk en vanzelfsprekend aanvoelt, is dat dus de nieuwe norm.
Ook hebben we met een ander Brabants stel gesproken dat qua dossier-geschiedenis redelijk parallel loopt met het onze. En we waren zeer gelijkgestemd over het lange wachten en de frustratie die dat oplevert. Wat mij opviel is dat er best wat stellen zijn waarvan het dossier in de tweede helft van 2009 naar Bolivia is verstuurd. En ze gaan allemaal voor twee kinderen. We hebben dus best wel wat concurrentie te dulden... Toen ik wat later met iemand van de NAS in gesprek raakte, begreep ik waarom. In 2009 verliep de accreditatie van Nederland voor adoptie in Bolivia. Sterker nog, alle landen die uit Bolivia adopteren moeten opnieuw geaccrediteerd worden. En dat proces is bureaucratisch en traag. Bijna net zo traag als gewoon adopteren...
Ook viel me de stevige vertegenwoordiging van 'zachte g-sprekend' Nederland op. Ik heb heel veel Brabants of Gelders gehoord. Misschien is het een toevalligheid dat ik net met die mensen in gesprek ben geraakt, maar het viel me gewoon op. Niets mis mee uiteraard!
Al met al een leuke middag waar we weer overladen zijn met verhalen, wachttijden, verwachtingen en wat al niet meer. Het gevoel dat je al bij die 'club' hoort is best leuk. Nu nog het echte werk!
Realisme
Al enige tijd zijn we het wachten op 'het telefoontje' beu. We weten dat het bericht met een voorstel voor (een) kind(eren) ongetwijfeld zal komen, maar het wanneer blijft lastig inschatten. Toen onze documenten in juli 2009 naar Bolivia zijn verstuurd en in november 2009 aan het district van Santa Cruz zijn toegewezen, wisten we dat vanaf dat moment het 1 tot 2,5 jaar zou kunnen gaan duren. Theoretisch zou het dus letterlijk elk moment kunnen gebeuren. Maar dat zeggen we al jaren...
De allergrootste frustratie van een onvervulbare kinderwens, van Het Grote Wachten, is dat je leven helemaal stil staat. Het advies van de adoptiestichting is om in afwachting van de verdere procedure 'gewoon' verder te gaan met je leven. Maar dat doe je niet. Je gaat niet verhuizen, je maakt geen carriére-switch en je gaat ook geen studie volgen. Je begint kortom aan geen enkel groot project, omdat je 'elk moment' gebeld kan worden. Alle overwegingen en handelingen in je leven staan in het kader van de te komen kinderen. Dat bouwt een enorme druk op. En als je dan ook nog al je vakantiedagen opspaart omdat je dadelijk 8 tot 12 weken in Bolivia moet verblijven, kom je ook niet eens aan vakantie toe. En juist dat is waar je op een gegeven moment enorm naar smacht. Even een paar weken helemaal niets hoeven of moeten.
Omdat er steeds geen specifiek uitzicht is een volgende grote stap, blijf je dus achter jezelf aanrennen. Je energiereserves raken dan echt eens op. Die worst aan een hengel voor je neus kan je op een gegeven moment gestolen worden. Je komt op een punt dat je je afvraagt waar je nou weer de energie vandaan moet halen om toch door te zetten. In je achterhoofd ga je je stiekem afvragen of opgeven een optie is.
Als je het opgeeft, beslis je dus om je leven verder in te richten zonder kinderen. Cristi en ik hebben onszelf altijd voorgehouden dat dat op enig moment bespreekbaar moet zijn. Je kunt niet kosten wat het kost doorgaan met jezelf afmatten, jezelf draineren van alle energie en levensvreugde om maar dat ene te bereiken.
Tegelijkertijd weten we dat we zo enorm dichtbij zijn. En als je dan weer de verhalen hoort van andere adoptiestellen over hoe het allemaal dubbel en dwars waard is en je ook van vrienden hoort dat een kinderloze Cristi & Olaf absoluut ondenkbaar is, put je daar toch weer energie uit. Voldoende energie om ook te beseffen dat die jarenlange stilstand in ons leven maar eens afgelopen moet zijn. We willen zoveel, dus waarom doen we het niet gewoon?
Zoals ons huis bijvoorbeeld. Er zijn nog steeds dingetjes die eens aangepakt moeten worden. Maar er zijn ook grotere zaken, zoals een keuken of een dakkapel. Dan kom je toch met de overweging of verhuizen niet gunstiger is. Bovendien willen we het hoofdstuk 'Wachten' maar eens afsluiten, en hoe kun je dat beter doen dan de plek waar je zo lang hebt gewacht, lief en vooral leed hebt gedeeld, achter je te laten. Zo zagen we op een zaterdagochtend een huis hier in Nootdorp te koop staan waarvan we allebei dachten: Dat is het! Een zeer ruim hoekhuis in een autoluwe straat met veel groen en speelplaatsen in de buurt. Prachtig! Nog diezelfde middag hebben we het huis kunnen bezichtigen. En we waren er zo van ondersteboven dat we vrij snel de knoop hebben doorgehakt: dit wordt het. We doen een bod.
Als je na een paar dagen weer in contact komt met de werkelijkheid, blijken we iets te hard van stapel te zijn gelopen. De makelaar die we inschakelde voor de verkoop van ons huidige huis waarschuwde dat er momenteel sommige huizen wel twee jaar te koop staan. De huizenmarkt zit wat dat betreft flink op slot. En omdat er van ons huis 13 in een dozijn passen en we wat licht achterstallig onderhoud hebben, zal het knap lastig worden het huis kwijt te raken. Kun je je wel zo lang dubbele lasten permitteren? Dan de financiële man die op zijn beurt ook een flinke dosis realisme naar binnen gooide. Als zelfstandig ondernemer moet je aan de hypotheek verstrekkende instantie je resultaten van de afgelopen 3 jaar laten zien. Dat wordt moeilijk, want ik ben nog geen jaar bezig. Geen basis voor een bank om eens wat geld beschikbaar te stellen.
Dus de plannen moesten even wat bijgesteld worden. Eerst maar eens het huidige huis opknappen. Dan het huis in de verkoop zetten. En als we het hebben kunnen verkopen gaan we pas kijken of we iets anders kunnen kopen, althans, als we tegen die tijd de bank zo ver weten te krijgen of een financiering te verstrekken. Het grote nadeel van dit stappenplan is dat we na de verkoop van de huidige woning een keuze moeten maken uit de op dat moment beschikbare huizen.
Maar ondertussen heeft deze oefening ons wel aan de slag gekregen. We zijn enorm aan het opruimen: dingen weggooien of naar de kringloop. De kwast zal binnenkort ter hand genomen moeten worden en de (kleinschalige) klussen worden ook steeds duidelijker. En als we dan over een poosje nog steeds hier wonen, hebben we in elk geval al die kleine ergerpuntjes weggenomen.
Het mooiste is natuurlijk dat dit huis, of nog fraaier: een ander (groter) huis, helemaal spic en span is als de kinderen komen. Maar een gezonde dosis realisme zegt mij dat we voorlopig niet gaan verhuizen. Niet zolang de huizenmarkt op slot zit en zolang we het huis nog niet verkocht hebben. Bovendien zitten we midden in een adoptieprocedure, weet je nog? We kunnen nog steeds elk moment gebeld worden
donderdag 19 mei 2011
Levensecht
Gistermiddag zijn we naar Schiphol gegaan om mensen te verwelkomen. Mensen die we niet kennen, maar waarvan we in de afgelopen weken (maanden zelfs) bijna dagelijks met veel genoegen de belevenissen hebben mogen meelezen. Het Helmondse stel is de afgelopen periode in Bolivia geweest om hun twee (adoptie)dochters op te halen. We hebben de blog van deze mensen dan wel gelezen en ook af en toe een reactie achtergelaten, maar hoe goed ken je iemand dan? Helemaal niet eigenlijk.
Op Schiphol nestelde we ons in het cafe recht tegenover de schuifdeuren van Aankomsthal 3. Daar zouden ze dan op enig moment tevoorschijn moeten komen. Ik voelde me wel een beetje opgelaten, het leek wel of we mensen aan het stalken waren. De vele andere wachtende mensen probeerde we als tijdverdrijf te herkennen: "Dat zullen vast de ouders zijn.", "Kijk, die man lijkt wel op hem, zal het zijn broer zijn?" Deze fantasieën spatten uiteen als de beoogde familie-leden met hele andere mensen vanuit de schuifdeuren ervandoor gaan. Maar als er dan mensen met 'Welcome Home'-ballonnen aankomen, krijgt de fantasie weer de vrije loop. Ook als er een aantal overduidelijk geadopteerde kinderen met hun onmiskenbaar genetisch afwijkende ouders plaatsnemen.
Omdat de schuifdeuren, die door alle aanwezigen goed in de gaten gehouden worden, niet doorzichtig zijn, is het elke keer heel spannend als de deuren open gaan. Zullen ze daar dan eindelijk zijn? Dan krijgen een paar mensen in de gaten dat een stukje verder er wel zicht is op de bagageband en de arriverende reizigers. Als we na een tijdje die kant oplopen, zien we een groepje mensen dat ongetwijfeld familie moeten zijn. Wat de groep extra bijzonder maakt is de aanwezigheid van een camerateam met presentator Joris Linssen van het NCRV-programma 'Hello, Goodbye' die de verschillende mensen vraagt naar de reden van hun aanwezigheid op Schiphol en hoe hard ze uitkijken naar de hereniging met hun geliefden.
Het duurt lang, heel lang. Het toestel is al een uur geleden geland, maar nog geen spoor van het nieuwe gezin. Dan, na nog wat wachten, verschijnen ze. Ook al hebben wij slechts wat foto's bij de blog gezien, we herkennen ze meteen. Dat de hele familie uitzinnig op de ramen kloppen, helpt ook. De twee verse dochters kijken wat verdwaasd om hun heen, herkennen dan wat mensen (vast van foto's en Skype-gesprekken) en zwaaien dan breed glimlachend terug. Gelukkig liggen de koffers al een tijdje op de band, dus het duurt niet lang voor ze door de inmiddels beruchte schuifdeuren komen.
Van een afstandje bekijken we dit emotionele weerzien. De tv-camera zit er bovenop, maar ik krijg gelukkig het idee dat het niemand stoort. Als we dan 'aan de beurt zijn' stellen we ons voorzichtig voor. We worden enthousiast herkend aan de hand van onze namen (die we bij de reacties op de blog steeds hebben achtergelaten). Dat ze onze blog ook volgen, scheelt ook. We worden betrokken bij de familie als ze allemaal even een kop koffie gaan drinken. Leuk.
Wat wel bijzonder is, is dat er een gezinnetje bij is met een tweeling die twee jaar geleden uit Bolivia zijn gekomen. Hun blog werd toendertijd intensief gevolgd door de huidige reizigers, net zoals wij hun blog volg(d)en. Een soort van ketting-reactie dus.
Eenmaal weer op weg naar huis dendert deze bijzondere en emotionele middag als een trein door mijn hoofd. De vele indrukken en vooral de implicaties voor ons en onze familie zijn groots en heel tastbaar. Wat vooral blijft hangen is het antwoord dat de nieuwe vader gaf op de vraag van zijn vader, de nieuwe opa: "En hoe voel je je nou?" Antwoord: "Pappa!"
We vonden het een hele speciaal gebeurtenis en zijn blij dat we het hebben kunnen meemaken. Een zenuwslopende middag die voor die familie al 15 weken (!) heeft geduurd. De Grote Reis is voorbij, nu begint het leven voor die twee meiden pas goed. We hopen ze nog vaker te kunnen ontmoeten.
Op Schiphol nestelde we ons in het cafe recht tegenover de schuifdeuren van Aankomsthal 3. Daar zouden ze dan op enig moment tevoorschijn moeten komen. Ik voelde me wel een beetje opgelaten, het leek wel of we mensen aan het stalken waren. De vele andere wachtende mensen probeerde we als tijdverdrijf te herkennen: "Dat zullen vast de ouders zijn.", "Kijk, die man lijkt wel op hem, zal het zijn broer zijn?" Deze fantasieën spatten uiteen als de beoogde familie-leden met hele andere mensen vanuit de schuifdeuren ervandoor gaan. Maar als er dan mensen met 'Welcome Home'-ballonnen aankomen, krijgt de fantasie weer de vrije loop. Ook als er een aantal overduidelijk geadopteerde kinderen met hun onmiskenbaar genetisch afwijkende ouders plaatsnemen.
Omdat de schuifdeuren, die door alle aanwezigen goed in de gaten gehouden worden, niet doorzichtig zijn, is het elke keer heel spannend als de deuren open gaan. Zullen ze daar dan eindelijk zijn? Dan krijgen een paar mensen in de gaten dat een stukje verder er wel zicht is op de bagageband en de arriverende reizigers. Als we na een tijdje die kant oplopen, zien we een groepje mensen dat ongetwijfeld familie moeten zijn. Wat de groep extra bijzonder maakt is de aanwezigheid van een camerateam met presentator Joris Linssen van het NCRV-programma 'Hello, Goodbye' die de verschillende mensen vraagt naar de reden van hun aanwezigheid op Schiphol en hoe hard ze uitkijken naar de hereniging met hun geliefden.
Het duurt lang, heel lang. Het toestel is al een uur geleden geland, maar nog geen spoor van het nieuwe gezin. Dan, na nog wat wachten, verschijnen ze. Ook al hebben wij slechts wat foto's bij de blog gezien, we herkennen ze meteen. Dat de hele familie uitzinnig op de ramen kloppen, helpt ook. De twee verse dochters kijken wat verdwaasd om hun heen, herkennen dan wat mensen (vast van foto's en Skype-gesprekken) en zwaaien dan breed glimlachend terug. Gelukkig liggen de koffers al een tijdje op de band, dus het duurt niet lang voor ze door de inmiddels beruchte schuifdeuren komen.
Van een afstandje bekijken we dit emotionele weerzien. De tv-camera zit er bovenop, maar ik krijg gelukkig het idee dat het niemand stoort. Als we dan 'aan de beurt zijn' stellen we ons voorzichtig voor. We worden enthousiast herkend aan de hand van onze namen (die we bij de reacties op de blog steeds hebben achtergelaten). Dat ze onze blog ook volgen, scheelt ook. We worden betrokken bij de familie als ze allemaal even een kop koffie gaan drinken. Leuk.
Wat wel bijzonder is, is dat er een gezinnetje bij is met een tweeling die twee jaar geleden uit Bolivia zijn gekomen. Hun blog werd toendertijd intensief gevolgd door de huidige reizigers, net zoals wij hun blog volg(d)en. Een soort van ketting-reactie dus.
Eenmaal weer op weg naar huis dendert deze bijzondere en emotionele middag als een trein door mijn hoofd. De vele indrukken en vooral de implicaties voor ons en onze familie zijn groots en heel tastbaar. Wat vooral blijft hangen is het antwoord dat de nieuwe vader gaf op de vraag van zijn vader, de nieuwe opa: "En hoe voel je je nou?" Antwoord: "Pappa!"
We vonden het een hele speciaal gebeurtenis en zijn blij dat we het hebben kunnen meemaken. Een zenuwslopende middag die voor die familie al 15 weken (!) heeft geduurd. De Grote Reis is voorbij, nu begint het leven voor die twee meiden pas goed. We hopen ze nog vaker te kunnen ontmoeten.
dinsdag 10 mei 2011
Nestje
Hoewel het al flink aan het zomeren is, is het slechts voorjaar. Alle dieren zetten in deze tijd van het jaar alles op alles om voor nageslacht te zorgen. De aloude hollandsche uitdrukking 'In mei leggen alle vogels een ei' wordt in onze eigen achtertuin bevestigd.
Eerst trof ik twee kapotte eieren onderaan de schutting, maar dat waren geen kippeneieren voor het ontbijt. Nadere inspectie leert dat zo'n twee meter van de gevel, in de kruin van de rijkelijk begroeide schutting een nestje te vinden is. Eerst was er Moeder Merel te vinden die stug op d'r eieren bleef zitten totdat de dreiging van naderend onheil te groot werd. Met veel bombarie flapperde ze van haar nest weg. Dat opzichtige vertrek is schijnbaar bedoeld om de aandacht van het nest af te leiden.
Inmiddels zijn de eieren uitgekomen. Als ik voorzichtig probeer te kijken zonder te veel beroering te veroorzaken, tel ik 3 jonge vogeltjes. Snel laat ik de boel met rust, want ik zie aan de andere kant van de tuin Moeder Merel met een wormpje in d'r bek. Ze wacht tot 'de kust veilig' is, want ze gaat alleen naar het nest als ze het idee heeft dat er niemand kijkt. Zomaar de locatie van het nest prijsgeven is er uiteraard niet bij. Er kan zomaar een kat meekijken...
Ik zie afwisselend een bruine en een zwarte merel met voer in hun bek naar het nest vliegen, dat blijken beide ouders te zijn. Het komt in het dierenrijk niet veel voor dat bij diersoorten (zoals de mens) beide ouders voor het nageslacht zorgen.
Ik vind het een interessant schouwspel en met deze mooie voorjaarsdagen (we zitten vaak in de tuin) kunnen we de aanvoer van verse wormpjes regelmatig zien plaatsvinden. Het luide babymerelgetjilp dat volgt is een bewijs dat er gretig wordt gegeten. Ben benieuwd wanneer de jonkies uitvliegen...
UPDATE 11-5-2011: En het nestje is leeg. Ze zijn al uitgevlogen.
Eerst trof ik twee kapotte eieren onderaan de schutting, maar dat waren geen kippeneieren voor het ontbijt. Nadere inspectie leert dat zo'n twee meter van de gevel, in de kruin van de rijkelijk begroeide schutting een nestje te vinden is. Eerst was er Moeder Merel te vinden die stug op d'r eieren bleef zitten totdat de dreiging van naderend onheil te groot werd. Met veel bombarie flapperde ze van haar nest weg. Dat opzichtige vertrek is schijnbaar bedoeld om de aandacht van het nest af te leiden.
Inmiddels zijn de eieren uitgekomen. Als ik voorzichtig probeer te kijken zonder te veel beroering te veroorzaken, tel ik 3 jonge vogeltjes. Snel laat ik de boel met rust, want ik zie aan de andere kant van de tuin Moeder Merel met een wormpje in d'r bek. Ze wacht tot 'de kust veilig' is, want ze gaat alleen naar het nest als ze het idee heeft dat er niemand kijkt. Zomaar de locatie van het nest prijsgeven is er uiteraard niet bij. Er kan zomaar een kat meekijken...
Ik zie afwisselend een bruine en een zwarte merel met voer in hun bek naar het nest vliegen, dat blijken beide ouders te zijn. Het komt in het dierenrijk niet veel voor dat bij diersoorten (zoals de mens) beide ouders voor het nageslacht zorgen.
Ik vind het een interessant schouwspel en met deze mooie voorjaarsdagen (we zitten vaak in de tuin) kunnen we de aanvoer van verse wormpjes regelmatig zien plaatsvinden. Het luide babymerelgetjilp dat volgt is een bewijs dat er gretig wordt gegeten. Ben benieuwd wanneer de jonkies uitvliegen...
UPDATE 11-5-2011: En het nestje is leeg. Ze zijn al uitgevlogen.
maandag 25 april 2011
Afscheid
Het appartementje was goed vol want mijn schoonouders zijn daar al een tijdje terug neergestreken om bij te staan in de laatste weken van de zwangerschap en uiteraard om de bevalling van dichtbij mee te maken.
Alex blijkt een rustig ventje dat alleen een beetje huilt als hij honger heeft of zich ongemakkelijk voelt. Met zoveel mensen om hem heen die staan te trappelen om aandacht te geven en het hem zo comfortabel mogelijk te maken ontbreekt het hem aan niets.
Het is niet de eerste keer dat ik zo'n klein en jong mensje heb mogen ervaren, maar vooral tijdens de eerste paar keren dat ik de baby in mijn handen hield, heb ik wel wat moeten wegslikken. Juist nu we (hopelijk) in de eindfase zitten van het wachten op een verlossend telefoontje van de adoptiestichting, is zo'n broos maar prachtig jong leven in mijn handen een confrontatie met wat we zeker niet gaan hebben, maar eigenlijk wel zo graag wilden.
Van alle hoop op zo'n heel jong kindje voor onszelf (hoe onrealistisch ook) heb ik dit weekend definitief afscheid genomen. De realiteit zal naar verwachting kindjes van een jaar of 3, 4 of 5 jaar zijn.
Een ander afscheid hangt ook in de lucht. Het blog van het stel dat nu in Santa Cruz, Bolivia twee prachtige meiden heeft gekregen, loopt ten einde. Ze zitten in de laatste fase van de procedure aldaar en het lijkt erop dat ze binnen enkele weken terug vliegen naar Nederland. Voor dat gezinnetje begint dan hun leven pas echt. We hebben met veel enthousiasme hun ervaringen gevolgd. Hun schrijfsels hebben belangrijk bijgedragen aan onze beeldvorming van de situatie en procedures in Bolivia.
En dan is er nog Luna, de inmiddels 14-jarige mini Yorkshire Terrier van Eva, mijn schoonzus. Het kleine beestje van slechts 1,5 kilo is zichtbaar oud aan het worden: het loopt al wat mank en piept flink bij het ademen. Wellicht was dit de laatste keer dat we het hondje hebben gezien, want we verwachten niet op korte termijn weer naar Turkije te gaan.
Al met al een intensief weekend met vooral een fantastische kennismaking met ons nieuwe neefje. Jammer dat hij met zijn mama zo ver weg woont...
dinsdag 5 april 2011
Videobellen
Gisteren hebben we via Skype contact gehad met Eva en haar kersverse zoon Alexander. Die laatste paar woorden zijn heel vreemd, net als het beeld dat we zagen: mijn schoonzus met een eigen baby op haar arm!
De afgelopen maanden waren we ons zeer bewust van het feit dat Eva zwanger was. Maar ze woont in Istanbul en ons contact loopt voornamelijk via Skype. Dan zie je niet dat die buik geleidelijk opbolt. Haar zwangerschap bleef voor ons wat afstandelijk, als een concept. Je bent je ervan bewust, maar je 'leeft' het niet. Twee weken terug nog vroeg ik haar tijdens een Skype-sessie even op te staan en haar bolle, zwangere buik te tonen. Je ziet het dan wel, op een klein schermpje, met de beruchte haperingen die videobellen eigen is. Het is er wel, maar het lijkt niet écht. Haar zwangerschap hebben we zogezegd tweedimensionaal beleefd.
Des te vreemder was dat beeld van haar met een kleine op d'r arm. Mama Eva... en mijn schoonouders er breed glimlachend naast. Die zijn nu echt 'abuelo y abuela' (opa en oma). En wij zijn nu ook 'tío y tía'. (Oom en tante waren al, maar die titel is gereserveerd voor mijn twee nichtjes.)
Binnenkort gaan we naar Istanbul om kennis te maken met Alexander. In het écht. We kijken er halsreikend naar uit!
De afgelopen maanden waren we ons zeer bewust van het feit dat Eva zwanger was. Maar ze woont in Istanbul en ons contact loopt voornamelijk via Skype. Dan zie je niet dat die buik geleidelijk opbolt. Haar zwangerschap bleef voor ons wat afstandelijk, als een concept. Je bent je ervan bewust, maar je 'leeft' het niet. Twee weken terug nog vroeg ik haar tijdens een Skype-sessie even op te staan en haar bolle, zwangere buik te tonen. Je ziet het dan wel, op een klein schermpje, met de beruchte haperingen die videobellen eigen is. Het is er wel, maar het lijkt niet écht. Haar zwangerschap hebben we zogezegd tweedimensionaal beleefd.
Des te vreemder was dat beeld van haar met een kleine op d'r arm. Mama Eva... en mijn schoonouders er breed glimlachend naast. Die zijn nu echt 'abuelo y abuela' (opa en oma). En wij zijn nu ook 'tío y tía'. (Oom en tante waren al, maar die titel is gereserveerd voor mijn twee nichtjes.)
Binnenkort gaan we naar Istanbul om kennis te maken met Alexander. In het écht. We kijken er halsreikend naar uit!
vrijdag 1 april 2011
Hoera! Ze heeft een zoon!
Mijn schoonzus Eva is zojuist bevallen van een zoon!
(vrijdag 1 april, om 17.00 uur plaatselijke tijd te Istanbul)
Mijn schoonouders zijn al een maand geleden uit Barcelona vertrokken om bij Eva te zijn. Ze zullen ongetwijfeld heeeeeeel gelukkig zijn! En wij uiteraard ook. Fantastisch, een jongentje!
(vrijdag 1 april, om 17.00 uur plaatselijke tijd te Istanbul)
Mijn schoonouders zijn al een maand geleden uit Barcelona vertrokken om bij Eva te zijn. Ze zullen ongetwijfeld heeeeeeel gelukkig zijn! En wij uiteraard ook. Fantastisch, een jongentje!
Abonneren op:
Posts (Atom)