Zelfstandig

De laatste tijd hoor ik van diverse kanten dat mijn blog wat achterblijft. Er is niet zoveel nieuws te lezen. Nu is er op het gebied van de adoptie ook niet zoveel te melden. Maar dat betekent niet dat er weinig gebeurd in ons leven. Er is juist heel veel gebeurd!

Om te beginnen zijn binnen anderhalf jaar tijd twee van mijn werkgevers failliet gegaan. Na het eerste faillisement (juli 2009) zijn de nog wel renderende onderdelen overgenomen door een grote speler in het grafische veld. Deze club heeft zich echter verslikt in de vele overnames, de economische crisis en de kwakkelende drukkerswereld, want na een stevige reorganisatie in februari bleek de spanning toch nog te groot. Met een faillisement voor de gehele groep (ca. 900 medewerkers) in oktober 2010 als gevolg.

Echt rouwig ben ik niet om dit laatste faillisement, want al die tijd heb ik mij geërgerd aan de logge organisatie, het gebrek aan flexibiliteit en een achtergebleven vakkennis. Een collega van mij bleek op dezelfde golflengte te zitten. Niet zo gek, want we delen al zo'n 12 jaar de zelfde werkmentaliteit met een gelijke werkgeversgeschiedenis. Naarmate de ergernissen groeide, groeide ook ons beider behoefte om daar los van te komen. En dat hebben we uiteindelijk kunnen verwezenlijken in de vorm van ons eigen bedrijf!

Nota bene 2 dagen voordat de boel failliet ging, hebben we onze ontslagbrief ingediend. Strakkere timing is je haast niet voor te stellen. En nu, sinds begin oktober, runnen we onze eigen tent! En we zijn trots als een pauw.

Voor de adoptie heeft het echter nogal wat consequenties. Niet zozeer voor de procedure, maar wel voor de verlofregelingen. Als werknemer heb je recht op een maand adoptieverlof en uiteraard bestaat ook het ouderschapsverlof nog. Maar als zelfstandige mag je het zelf oplossen. En eigenlijk is dat geen beperking, maar vooral een zee aan mogelijkheden. Nu kan ik helemaal zelf bepalen hoe lang we onze tijd aan de kinderen wijden en hoeveel ik straks per week ga werken... heerlijk.

Wauw...

Een van de adopterende stellen die we op internet volgen, zijn een tijd geleden opnieuw een procedure gestart voor een brusje (broer of zusje) voor hun eveneens uit Bolivia geaopteerde zoontje. Vandaag lezen we dat ze twee weken terug een voorstel hebben gekregen voor een dochtertje van 3 jaar oud.

Fantastisch nieuws, niet alleen voor hun, maar ook voor ons en alle andere wachtende aspirant adoptie-ouders. Het lijkt erop dat er een langzame, maar constante ontwikkeling is. Toen ik een tijdje terug contact had met de NAS wisten ze te melden dat zaken 'volgens verwachting' liepen. Wat zoveel betekent als 'geen noemenswaardige vertraging'. Voor ons zou het kunnen betekenen dat het moment van de waarheid steeds dichterbij komt. Praktisch gezien zitten we al in de periode dat we dat fel begeerde telefoontje kunnen verwachten, maar met dit nieuws gaat ons hart alleen maar sneller kloppen...

Hopelijk binnenkort meer nieuws.

Prik!

Vanochtend zijn we naar de huisarts gegaan om onze reisvaccinaties op peil te houden. De vaccinaties ten behoeve van Hepatitus A en DTP zijn nog jaren goed, maar de injecties tegen Hepatitus B en de buiktyfus ontbraken of waren bijna verlopen. Daarom dus een prik in de linkerbovenarm en eentje in de rechter. Over een maand en dan weer 5 maanden daarna moet de Hepatitus B-prik herhaald worden, zodat we voor het leven antistoffen hebben opgebouwd.

Dit doktersbezoekje doet me denken aan de kinderen. Bij aankomst in Nederland zullen ze medisch grondig nagekeken moeten worden. In Zuid-Amerika zijn nou eenmaal andere ziektes gangbaar dan hier in Europa. Darmparasieten bijvoorbeeld zijn niet ongebruikelijk. Bovendien is de kans klein dat ze de voor ons gebruikelijke kindervaccinaties gehad hebben. Maar geen nood, veelal zijn parasieten bij een goede behandeling in een paar maanden al verdwenen en de rode hond, mazzelen of de bof overleef je ook wel. Ook is de kans groot dat het gebit als gevolg van tekortschietende voeding een achterstand heeft. Maar ook dat weet zo'n kinderlijfje al snel in te halen.

Wat dat betreft is de komst van de kinderen naar West Europa in medische zin een enorme stap vooruit!

Bedreven wachters

Een van de paspoorten is verlopen en er is dus een nieuwe aangevraagd bij het gemeentehuis. Een nieuw paspoort betekent ook een nieuw paspoortnummer en dus moet dat document ook weer gelegaliseerd worden en opgestuurd naar Bolivia. Zo blijft het dossier altijd up-to-date.

Voor de lezers die het weer even vergeten zijn, legaliseren betekent het verzamelen van stempeltjes en handtekeningen bij de rechtbank, het ministerie van justitie, het ministerie van buitenlandse zaken en tot slot de Boliviaanse ambassade.

In ieder geval, om hier achter te komen heb ik even contact gehad met de NAS (adoptie stichting) en zij konden melden dat de procedures volgens verwachting lopen. Eigenlijk is dat geen bijzonder verrassend of bemoedigend bericht. Het geeft alleen weer dat er geen politieke of andere factoren de procedures in Bolivia dwarsbomen. 

Voor ons betekent het dat, geheel volgens verwachting, in de komende 10-12 maanden een bericht moet doorkomen.... het blijft superspannend.

Ondertussen blijven we geduldig wachten. En daar zijn we inmiddels heel bedreven in geworden!

Oefenen met een vol huis

Deze zomer staat in het teken van logeerpartijtjes en dan met name van kinderen. Het laatste weekend van juni kwam Lucas logeren. Hij wilde dat zo graag dat hij er zelf om heeft gevraagd. Erg leuk natuurlijk!

Met een pap uit Maastricht en een mam uit Madrid, is het ventje tweetalig opgevoed (Oké, oké, 3-talig als je Limburgs meetelt). Dat gaf Cristi en mij de gelegenheid steeds in onze eigen taal tegen Lucas te praten. Voor onszelf soms verwarrend, voor hem geen enkel probleem. Hij schakelt moeiteloos van de ene taal naar de andere. Wij moeten daar dus nog duidelijk aan wennen, temeer omdat we gewend zijn Engels tegen elkaar te praten.

Het is een erg leuk weekend geworden. Hoewel ik zondag nog voor 8 uur 's ochtends al in de speeltuin bij ons achter stond...


Half juli kwamen Simon, Floris en Juul logeren. Dat hebben we zelf geregeld want we hebben de ouders (Daniël en Florien) als cadeau naar de sauna gestuurd zodat we op de kinderen konden passen. Waar we met Lucas een rustig weekend hadden en alle aandacht konden geven, kwamen we met de drie geitenbreiers van dit weekend handen, ogen en oren tekort. Met uiteenlopende karakters, varierend van meegaand tot stug eigenwijs, ben je soms meer politie-agent aan het spelen dan een speelmaatje. Alleen de 'electronische vertroetelaar' biedt soms wat rust. En inderdaad, zoals Florien al voorspelde, zitten de drie catatonisch naar de tv te staren. Misschien niet helemaal pedagogisch verantwoord, maar wel erg aangenaam, zeker na een druk bezoek aan de kinderboerderij, een moddertoren bouwen in de waterspeeltuin, een watergevecht in de achtertuin, meerdere keren naar het speeltuinte bij ons achter (met kabelbaan!).

Met rondslingerend speelgoed, een hoop herrie, een stapel schoenen vol zand achter de voordeur, chaotische slaapkamers, handdoeken in de tuin (want zwembadje), omvallende bekers limonade, 'Niet doen!' zeggen, lachen, plezier maken, alles mogelijk maken: al met al een heerlijk weekendje!

 

Binnenkort komen onze nichtjes, Jotte en Pip, logeren. En zo mogen we achtereenvolgend de ervaring van 1, 2 en 3 kinderen in huis proeven. Want de volle kamers en de aangename hectiek is toch echt wat het huis doet leven!

Lege kamers

We wonen in een gangbare eengezinswoning met 4 slaapkamers. Onze slaapkamer was eerst op zolder, tijdens de zwangerschap was dat de kleine voorkamer, en uiteindelijk de 'master bedroom' aan de achterzijde van het huis. Zo hebben de diverse kamers verschillende functies gehad. Maar zo vast omlijnd als nu zijn de functies van de kamers nog nooit geweest.

Met in het achterhoofd de mogelijkheid (en wens) van twee kinderen, willen we 1 kamer als kinderslaapkamer bombarderen, zodat een andere (iets grotere) kamer als speelruimte kan dienen. Tegen de tijd dat de kids wat ouder worden en behoefte hebben aan een eigen kamer, heffen we de speelkamer op en zetten we er een bed in.

Al in april of zo hebben we de beoogde kinderslaapkamer behangen en aangekleed. Alleen de meubeltjes ontbreken nog, maar die willen we kopen zodra we meer weten over 1 of 2 jongens of meisjes.

Eigenlijk is de deur naar deze kamer altijd dicht. Gereserveerd voor de toekomst. Maar af en toe hebben we logees die niet in de logeerkamer kunnen. Zo is de primeur van dit slaapvertrek al vergeven, maar dat deert ons niet. Wat voor ons telt is dat deze kamer onmiskenbaar dé kinderkamer is.

Interessante link

Even een link naar een andere blog waarin wordt ingegaan op adoptie. Ook de comments zijn interessant om te lezen.

http://crisp.tweakblogs.net/blog/3207/adoptie-is-het-echt-zo-erg.html

Mooi citaat

De dochter van de actrice Ingrid Bergman, Isabella Rosselini, heeft een biologisch en een geadopteerd kind. Ze zegt daarover:

"Bij een biologisch kind heb je het romantische idee dat je je familielijn voortzet. Bij een geadopteerd kind heb je niet het gevoel dat je je familie niet voortzet, maar het fantastische idee dat je de mensheid voortzet."

Langs de lijn...?

Badend in het zweet werd ik vanochtend wakker. Wat als de kids later lid willen worden van een voetbalvereniging? Moet ik ze dan langs de lijn gaan aanmoedigen? Ik stelde mezelf gerust met de gedachte dat dat eigenlijk wel een mooie taak voor Cristi zou kunnen zijn.

Voor degene die het niet weten: ik heb helemaal niets met voetbal. Sterker nog, de massahysterie er omheen, de oranjegekte, ik wordt er een beetje kriebelig van. Zeker met internationale kampioenschappen ontkom je er niet aan. In supermarkten, in restaurants, op straat, overal wordt je ermee geconfronteerd.

Als iets mij niet bevalt en je kunt er niets aan doen om het te veranderen, is normaal gesproken mijn motto: dan kijk je maar de andere kant op. Nu heeft dat geen enkele zin. Links, rechts, boven, onder en achter, het levert allemaal het zelfde plaatje op. En als je dan maar de ogen sluit, is er alsnog geen ontsnappen aan. Vuvuzela's (of hoe heten die dingen) en ander getoeter doen mijn trommelvliezen rammelen.

Het is raar. Geen Olympische Spelen, geen Eurovisie Songfestival of welk ander internationaal evenement dan ook levert zoveel oranjekoorts op. Bedrijven sluiten 'wegens landsbelang', straten zijn angstvallig leeg en restaurants serveren magnetron-maaltijden. Gaat het dan eigenlijk wel om het Nationale Gevoel, of toch gewoon om dat voetballen? Ik weet het niet, maar gek wordt ik er in ieder geval wel van.

Dus ik bijt nog even op mijn tong tot het afgelopen is. Op het gevaar af niet meer aangekeken te worden durf ik zelfs hardop te hopen dat het Nederlandse team in de komende wedstrijd genadeloos aan de kant wordt gezet. Dan zijn we er maar klaar mee. Kunnen we weer gewoon doen.

Zwemles

Vanochtend zijn we gaan zwemmen. De helft van het diepe bad was in gebruik voor diploma-zwemmen. Hartstikke leuk om te zien hoe alle ouders aan de kant van het bad hun kind aanmoedigden bij het zwemmen met kleren aan.

Een kind viel op doordat ze bijna twee keer zo groot was als de andere kinderen. Samen met haar donkere huid deed me dat denken aan de mogelijkheid dat ze misschien wel op een latere leeftijd naar Nederland is gekomen en een inhaalrace heeft te maken met zwemmen, maar waarschijnlijk ook met bijvoorbeeld fietsen en in de winter wellicht ook met schaatsen.

Onze toekomstige kinderen hebben misschien nog nooit de kans gehad een zwembad van dichtbij te zien en zullen de vaardigheid van het drijven ongetwijfeld missen. We zullen eerst hun onvoorwaardelijke vertrouwen moeten winnen voor we ze kunnen leren fietsen of zwemmen. Want stel je het maar eens voor hoe het is als een 'onbekende' je vasthoud en je probeert uit te leggen wat je moet doen, terwijl je het gevoel hebt te verzuipen.

Maar kinderen zijn flexibel en hebben over het algemeen weinig idee van risico's, dus ik verwacht dat het maar eventjes duurt voor ze over hun voorzichtigheid heen zijn. Voor je het weet springen ze al lachend van de hoge duikplank...