Momenteel is een ander stel in Bolivia om hun dochter op te halen en we lezen met grote interesse hun blog. Gisteren hebben ze de eerste ontmoeting gehad met hun prachtige meid. Mooie foto's, maar ook erg indringend. Natuurlijk zie je de blijdschap van deze ontmoeting, maar ook een beetje het ongemakkelijke van de situatie. Als kind wordt je naar voren geduwd richting twee vreemde mensen, waarvan je alleen maar een foto hebt gezien en het verhaal hebt gehoord dat dát je nieuwe ouders zijn... Als adoptieouders ontmoet je dan eindelijk het kind waar je jaren op hebt gewacht. In eerste instantie, zo kan ik me voorstellen, is de 'klik' er misschien niet gelijk. Je ziet alleen een nieuw kind waar je pas later gevoel voor gaat ontwikkelen. Maar tegelijkertijd ben je vol van het moment, vol van emotie. Dit is het kind waar je naar hebt gesmacht, op hebt gewacht.
Pff, wat een verhaal. En dat na slechts enkele foto's die ik heb gezien. Ik praat niet eens uit eigen ervaring. Nog niet althans. Maar ik kan het me al levendig voorstellen. Mogelijk mag ik, mogen wij, het over slechts enkele weken in levende lijve ervaren.
Hoe we dat moment ook mogen ervaren op dat specifieke moment, het is in elk geval de start van ons nieuwe leven, ons leven als ouders. Papa en mama, van drie. Een prachtig moment om vast te leggen en te onthouden.
Maar toch nog even wachten...
Lieve Olaf en Cristi,
BeantwoordenVerwijderenWat zijn deze weken voor jullie toch zenuwslopend. Wij voelen erg met jullie mee. Hopelijk komt er snel alle duidelijkheid. En over die klik. Zodra jullie het voorstel krijgen en jullie weten hoe jullie kindjes heten, dan is er die klik meteen. Maak je daar niet ongerust over. Het is verbazingwekkend (dat dan weer wel) hoe snel die meisjes een flinke plek in jullie hart innemen, en dat allemaal voor je ze ook maar gezien hebt. Maar je hebt gelijk, allemaal heel speciaal, en onvergetelijk.
Sieger en Helga
Tamara en Nicol