Het wiel

Wat fijn dat we zoveel leuke reacties krijgen op het geweldige nieuws dat we over niet al te lange tijd onze drie kids mogen halen. Wat vooral bijzonder indrukwekkend is, is dat zoveel 'ervaringsdeskundigen' (mensen die in Bolivia zijn geweest om hún kindjes te halen) hun telefoonnummer mailen om ons te dienen met tips en adviezen. Dat geeft zo'n aangenaam gevoel van steun, dat is onbeschrijvelijk. Zo hoef je zelf tenminste niet het wiel uit te vinden, iets dat we lange tijd wel steeds hebben geprobeerd.

Dezelfde ervaringsdeskundigen zullen dit misschien herkennen. Toen wij aan 'kinderen krijgen' dachten en de anticonceptie de deur uit deden, vertelden we dat aan niemand. Want wat is mooier dan op enig moment aan de wereld kunnen verkondigen dat je zwanger bent. Toen dat vervolgens wat langer op zich liet wachten, zijn we stilzwijgend gestart met de vruchtbaarheidsbehandelingen. Ook toen hadden we heel sterk het gevoel dat dit iets van 'ons' was, wat we zelf moesten oplossen en verwerken. Terwijl de tijd verstreek en de last op onze schouders zwaarder werd, werd het ook steeds moeilijker het onderwerp aan te snijden. Het was immers emotioneel zwaar beladen en de hele geschiedenis bleven we voor ons zelf houden.

Op een gegeven ogenblik hebben we het naar buiten gebracht, in eerste instantie naar onze ouders. Dat bleek flink verlichtend te werken. Daarna hebben we onze situatie ook in de vriendenkring kenbaar gemaakt, gevolgd door de werkomgeving. Door de situatie te delen, voelde het alsof we het leed ook deelde. Al snel volgde het ene vergelijkbare verhaal op het andere. Zelfs nabije vrienden bleken een soortgelijke geschiedenis doorgemaakt te hebben. Maar omdat zij ervoor gekozen hadden het voor hunzelf te houden, had niemand daar weet van. Veel vergelijkbare verhalen wisten ons te bereiken en we raakte doordrongen van het feit dat ongewenste kinderloosheid niet iets is "wat ons nou weer moet overkomen", maar iets veelvoorkomends. Een indrukwekkende statistiek is nog steeds dat 1 op de 6 stellen op welke wijze dan ook moeite hebben met het krijgen van kinderen.

Door zaken voor ons zelf te houden, hadden we steeds het gevoel dat we het wiel moesten uitvinden. Ook nu we beland zijn in de adoptie-wereld, leek dat gevoel te overheersen. Maar door het bespreekbaar te houden en op zoek te gaan naar gelijkgestemden, komen we best vaak in contact met mensen die exact hetzelfde doormaken. Of het juist doorgemaakt hebben. En precies die laatste groep is zeer gul met informatie. Zij willen dolgraag hun vaak indrukwekkende verhaal delen en hun ervaringen vertellen. Alleen zo kun je als 'nieuwkomer' enigzins beslagen ten ijs komen. Want wat als een paal boven water staat is dat die grote reis naar dat verre land om je toekomstige kinderen te halen een levensveranderende ervaring is. En wat is het toch geweldig dat je dat kan delen met anderen!

Kerst

De boom staat, cadeautjes eronder. Kerstsfeer in huis, jingle bells.

En op de vooravond van 'het einde van de wereld' worden we gebeld door de NAS. Ze hebben het kind-dossier ontvangen! Dik pak papier, want het gaat over 3 kids. We krijgen niet zoveel nieuws te horen over de kinderen want het is nog niet het officiele voorstel. Maar wat wel duidelijk is, is dat de Boliviaanse autoriteiten toestemming geven! Nu nog de Nederlandse... Dat betekent nog wel wat bureaucratische hindernissen, maar waarschijnlijk ziet het er naar uit dat we ergens in Februari reizen... Wauw! Het gaat gebeuren!!!

Update:
Het nieuws is een beetje ingedaald. Het blijft 'wauw'. In juni hoorde van het idee ons dossier te laten verhuizen naar een ander district om in aanmerking te komen voor een sibling van 3. Een half jaar horen we niets en dan op donderdag 20 december (de vooravond van de door de Maya's voorspelde 'einde der tijden') worden we weer gebeld. Met goed nieuws: ons dossier is verhuisd en we zijn gematcht met de 3 kids!

De NAS had eerder die dag het (Spaanstalige) kind-dossier ontvangen met alle details. Maar omdat de Nederlandse autoriteiten nog niet akkoord zijn met de match, horen we nog geen geslacht, namen of medisch profiel. Wel krijgen we een korte karakteromschrijving te horen en belangrijke informatie over de sociale omstandigheden. Omstandigheden die de kinderen hebben gevormd en waarmee we ongetwijfeld rekening moeten houden.
Verrassend is dat geheel tegen de gebruiken in bij het kind-dossier ook de toestemming van de Boliviaanse centrale adoptie-autoriteit zit. Dit betekent dat het alléén nog maar afhangt van de Nederlandse bureaucratie.

Omdat het dossier in het Spaans is, wil de NAS het eerst laten vertalen zodat alle details volledig duidelijk worden. Daarna moet het Ministerie van Justitie onze BT nog 'upgraden' naar een geldigheid voor 3 kinderen. Misschien (waarschijnlijk) moeten we daarvoor nog enkele gesprekken voeren met de Raad van de Kinderbescherming. En als dan uiteindelijk de NL adoptie-autoriteit ook met alles akkoord gaat, kunnen we reizen. Naar verwachting kan dat al ergens eind januari of februari plaatsvinden. Dan zullen we zo'n 3 maanden in Bolivia verblijven en de kinderen leren kennen.

Dus als een speer de laatste dingen in het huis op orde brengen, onszelf opladen voor eventuele gesprekken met de Raad, koffers pakken en bedenken wat alllemaal meemoet voor de kinderen. Zaken als school, verlof van werk, etc etc. Nog een hoop te doen.... Spannend!

Eén, twee, drie

Eén

Mijn blogritme is wat onregelmatig de laatste tijd. Dat komt op de eerste plaats doordat er op adoptiegebied weinig te melden valt. Ook omdat we het best druk hebben gehad en zeker ook omdat het heerlijk is de gedachten lekker zijn gang te laten gaan, zonder dat ik er melding van hoef te maken. 

Er is namelijk zat gebeurd de laatste tijd: — Onze (tijdelijke) inwoner heeft twee maanden terug een baan gevonden en gaat per 1 juli verhuizen naar zijn eigen appartementje. — Mijn schoonzus is met het kleine (eigenwijze maar o zo leuke) ventje al een paar keer in het land geweest. — Mijn ouders worden oud: nieuwe knie (tweede) voor moeders en vaders ligt na een nare Parkinson-opleving enkele maanden terug nu wéér in het ziekenhuis, maar dan voor zijn hart en wordt binnenkort voorzien van een drievoudige bypass. — We zijn verhuisd!

Twee

We zijn verhuisd! Zoals ik al eerder schreef, hebben we ondanks de (huizen)crisis de vorige woning binnen 3 weken verkocht en een week later hadden we op het nieuwe huis geboden en was de deal rond. En dan begint de stress van de administratieve marteling: documentje dit, documentje dat, financiering zus, financiering zo. Waarborgsom bij de makelaar nét op tijd, pffff. Ondertussen inpakken, zooi weggooien, dozen stapelen, je huis ontdoen van leven, dingen kwijtraken: in welke doos zit in vredesnaam mijn ?? Elke avond weer een doos of twee inpakken. De dag er na precies die spullen nodig hebben die je de dag ervoor hebt ingepakt. Wat een 'fantastische' tijd… Maar dan komt (eindelijk) de dag van de overdracht, het klussen en de verhuizing. Wauw, wat een ruimte. En het zelfde ritueel van het inpakken, maar dan andersom. Met de handicap dat je nu alles een nieuwe plek moet geven. Heb je wel genoeg kasten? Waar laten we dit nu weer? Toch maar weggooien? Tring. Tring.

Drie

Tring. Tring. Telefoon. "Hallo, met de Nederlandse Adoptie Stichting…". Nadat ik van de schrik ben bekomen word ik gerustgesteld dat dit niet hét telefoontje is, maar wel een heel belangrijk telefoontje. Of we bereid zijn ons dossier naar een ander district te laten verhuizen, want er wordt gezocht naar een thuis voor drie kinderen. Wat zegt u? Drie kinderen. Drie kinderen. Drie kinderen. Drie kinderen. Drie, galmt er door mijn hoofd. Drie, trés, drei, three, trois. Drie. De andere kant van de lijn heeft nog veel meer gezegd, maar het enige dat ik nog herinnerde toe ik ophing was drie. En de leeftijden: tweeëneenhalf, vijf plus en acht min.

Het telefoontje betrof een zogenaamde polsing, dus niet het definitieve voorstel. Er moet nog best wat bureaucratie aan te pas komen voor het een echt voorstel wordt. En dat kan zomaar 4 tot 6 maanden duren. Ongetwijfeld zullen dat lange maanden worden, maar de toon is gezet. Ons dossier ligt niet meer onderaan die denkbeeldige stapel. Eerst moesten we natuurlijk nog antwoord geven of we dit wel wilde. We hebben ja gezegd, maar dan wel als geen van de kinderen een zogeheten 'special needs'-kind is. De aandacht moet je immers gelijkmatig kunnen verdelen en bij een special-need is dat lastiger.

Korte tijd later zijn we weer gebeld met het nieuws dat de kinderen op het oog gezond zijn, maar er moet vanzelfsprekend nog een medische inspectie worden uitgevoerd. En nog wat extra bureaucratie uiteraard, zowel in Bolivia als in Nederland (zoals een Centrale Autoriteit in Bolivia, de Raad van de Kinderbescherming hier met een aanvullende gezinsonderzoek, een toestemming (BT) die moet worden aangepast, etc.).

___

Het is onwaarschijnlijk hoe de puzzelstukjes op hun plek vallen. Willen verhuizen maar het niet durven omdat je elk moment gebeld kunt worden. En dan toch ervoor gaan. De verhuizing lijkt wel een katalysator voor die adoptieprocedure. Gelukkig zitten we er nu ruimer bij, waardoor er voor elk kind in de toekomst een eigen kamer is. (Ach, die beoogde logeerkamer moet dan maar gecombineerd worden met de werkkamer). Het lijkt wel of al dat wachten nodig is geweest. Eerst innerlijke rust, een stabiele werksituatie, een ruim huis en dan pas kinderen. En wel drie!

Hiep hiep

Verhuis update

Even een kort bericht over de ontwikkelingen op het gebied van onze behuizing. We hebben binnen een week na de verkoop van onze huidige woning een nieuwe stek gevonden, geboden, onderhandeld en een deal gesloten! Hoezo huizencrisis...

We blijven in ons geliefde dorp, dichter bij het centrum en openbaar vervoer (fijn voor (schoon-)ouders en Spaans bezoek), hebben ongeveer 1,5 keer zoveel ruimte (!) in een stuk jonger huis waar niet meer geklust hoeft te worden (Cristi blij dat ik niet meer hoef te klussen, ik blij dat ik niets meer hoef te doen).

Het fraaiste is dat de overdracht begin juni is, dus hebben we naar alle waarschijnlijkheid alles op orde als we gebeld worden. Dat is een enorm geruststellende gedachte!

Had ik al gemeld dat we allebei onwijs blij zijn? Nee? We zijn allebei onwijs blij!!!

Vooruit met de geit

Het is alweer even geleden dat ik hier wat geschreven heb. Maar er is dan ook niet zo heel veel te melden over de adoptie. We wachten nog steeds en het duurt nog steeds erg lang.

Ik denk dat veel van jullie dit wel zullen herkennen: op een gegeven moment ben jezelf en is ook je relatie 'klaar voor kinderen'. Al even terug hebben wij dat moment ook beleefd, maar het resultaat is bekend (getuige deze blog). Ondertussen zijn we wat jaartjes verder en bekruipt ons soms het gevoel dat we 'klaar met kinderen' zijn. Dat wil niet zeggen dat onze kinderwens is verdwenen, integendeel. We kijken nog steeds halsreikend uit naar hét telefoontje. Het geeft meer aan dat we niet meer gefixeerd zijn op het hebben van kinderen. Er zijn in ons leven en in onze relatie voldoende andere leuken dingen waarmee we een zinnige invulling kunnen geven aan het bestaan. Het draait niet uitsluitend om kinderen. Hoewel dat in de afgelopen tijd wel steeds het centrale thema was. Alles draaide daarom, elke stap werd getoetst aan de 'kind-waardigheid'. De keuze voor het huis, de inrichting, het werk, de auto, bij alles stond het gezinsplaatje centraal. Hierdoor heeft ons leven wat stilgestaan, want we konden of durfden geen stap te zetten. Want wat als we moeten afreizen naar Bolivia? Dan moet alles toch helemaal gereed zijn?

We hebben onszelf aan deze emotionele houdgreep ontworsteld en staan veel meer ontspannen tegenover het thema adoptie. Tuurlijk, we willen het nog steeds heel erg graag. Maar de balans verschuift van 'wij willen graag kinderen' naar 'wij willen graag kinderen een kans geven in een andere (betere?) omgeving op te groeien'. Het lijkt een klein verschil, maar het eerste is gericht op ons eigen gevoel, onze eigen behoeftes. Bij de tweede staat het belang van het kind volledig centraal. Uiteraard is dat het algemeen verkondigde doel van adoptie, maar een onvervulbare kinderwens voert bij veel stellen toch de boventoon.

Eén van de eerste tekenen van deze verschuiving is de behoefte te breken met de elementen die ons herinneren aan een vervelende tijd. Bijvoorbeeld ons huis. De constant leegstaande kinderkamers geven het geheel een negatieve emotionele lading. Dus wat doen we daarmee? We zetten een Te Koop-bord neer.

Om het huis verkoopbaar te maken moesten er nog wel de beruchte laatste dingetjes worden gedaan: witten, plintjes, afdeklatjes, plamuren. We hebben nog nooit zoveel en enthousiast geklust! En dan de foto's voor het internet. Strakke foto's waar al het leven uit het huis wordt gehaald. Decoratie of persoonlijke zaken zijn not-done. Maar toen we de foto's achteraf zagen, waren we verbaasd over hoe aanlokkelijk alles er uit zag. Is dat ons huis? Wow…

Hoewel de huizenmarkt momenteel erg lastig is, gedicteerd wordt door kopers en nagenoeg op slot zit, hadden we in de tweede week toch twee kijkers. Sterker nog, de tweede kijker wilde nog een keer komen kijken en nam toen een aankoopmakelaar mee. Nog geen week later, binnen drie (!) weken nadat het huis te koop werd gezet, was het verkocht. Ook onze makelaar was onder de indruk, dat had hij al een tijdje niet meer meegemaakt…

En dan nu, zelf iets zoeken… Omdat we al wat huizen hadden bekeken ver voordat we ons eigen huis gingen verkopen, hadden we al een wat duidelijker beeld van de criteria. En zowaar stonden er enkele huizen in de regio te koop die daar aan voldeden. Dus bezichtigen, fantaseren en beslissen. We hebben al een keuze gemaakt en een tweede bezoek met onze eigen makelaar staat ook al gepland, dan kan het biedingspel beginnen… Spannend!

Wordt vervolgd.

Hoera, een jongen! Van 40...

Nee, laat de titel van deze blog je niet in de war brengen. We hebben nog geen nieuws uit Bolivia. Maar we hebben wel 'gezinsuitbreiding'.

Een vriend van ons uit Spanje, Manolo, heeft huis en haard achtergelaten om zijn geluk te beproeven in Nederland. Tot het moment dat hij een job heeft en een eigen woonplek, bieden wij hem onderdak. Dat kan wel even duren, dus we beschouwen hem als een soort van geadopteerd. Met als grote voordeel dat hij goed kan koken...

Maar het is zeker voor ons een testcase. Iemand in huis voor een week is leuk, maar wat als het veel langer duurt? Je kan dan dus echt niet meer doen en laten wat je wilt. Geen dingen meer laten rondslingeren, niet meer in je spreekwoordelijke blote kont rondlopen of wat dan ook. Het lijkt een beetje op kinderen hebben (een heel klein beetje, hoor!).

Maar het doet ons ook weer beseffen dat het comfortabele leventje dat we hebben (hadden) straks met de (echte) kinderen in huis wel over is. Nu maar hopen dat Manolo niet midden in de nacht aan ons bed komt staan omdat hij dorst heeft...

Herfst

Terwijl de storm over ons dak raast en de regen tegen de ramen klettert, denk ik met plezier terug aan de zomer van dit jaar: 2 en 3 september... Wat een fantastische twee dagen waren dat... Nu, 6 september, is het alweer volop herfst en lopen de gedachten al vooruit naar de wintermaanden. Weer een Sinterklaasfeest zonder kinderen, nog een Kerst zonder gezin...

Het is zo tweeslachtig, iedereen die ik spreek/mail over de adoptie vindt het zo sterk en moedig van ons dat we al zo lang bezig zijn en toch maar blijven wachten, terwijl alle adoptie-ouders die we spreken zeggen dat het het wachten meer dan waard is. En tussen die meningen dwarrelen je eigen gedachten over doorzetten, ermee kappen, nog langer wachten, afleiding zoeken, volhouden, etc.

Het is zo moeilijk onder woorden te brengen wat je drijfveer is. Ja, die kinderwens uiteraard. Maar zoals ik wel eens heb verteld in een eerdere blog, is die kinderwens op de achtergrond geraakt en ben je inmiddels heel hard bezig die procedure te doorlopen en af te ronden. Je wilt die eindstreep halen, die reis maken, dát is het streven. Maar wat is de prijs ook alweer?

Gelukkig heb ik nog precies voor ogen waar we het allemaal voor doen. De behoefte wordt alleen maar sterker als je weer een reportage ziet of leest over kansarme kinderen in weeshuizen over de hele wereld. Dat je straks de eer hebt er 1 of 2 te voorzien van een kansrijke toekomst is heel bijzonder. Dat je daarnaast je kinderwens ook vervult ziet, is natuurlijk alleen maar geweldig.

Wat bijzonder frusterend is, is het wachten in het luchtledige. In juli hebben we de BT verlengd, dus waren we er weer een beetje mee bezig. Maar normaal gesproken heb je nadat de documenten verstuurd zijn naar het adoptieland (in ons geval november 2009) helemaal geen idee hoe je in de procedure staat. Het dossier ligt op het buro van een kinderrechter ergens in Bolivia en er wordt geen informatie verstrekt hoe diep je in de stapel ligt. Misschien is die kinderrechter wel langdurig ziek en er is niemand die zijn/haar werk kan overnemen. Of staat je pasfoto ze niet aan zodat je steeds weer onderop de stapel komt te liggen.

Het enige houvast is die genoemde 1 tot 2,5 jaar dat het kan duren, vanaf het moment dat je dossier in Bolivia aankomt. Nou, dan moet het maar eens gauw gaan gebeuren, wat mij betreft! Als het maar niet weer een gemiddelde blijkt te zijn, waardoor het gerust ook 3 jaar of langer kan duren. Of dat er daar een politieke verschuiving plaatsvindt, waardoor internationale adoptie ineens van de baan is.

Je ziet, er spookt van alles door m'n hoofd. Die allesomvattende en overheersende onwetendheid is vreselijk. Ik zou zo graag als bij zo'n telefonische klantenservice willen horen: "Er zijn nog 2 wachtenden voor u." Je weet dan eigenlijk nog steeds niets, maar je hebt tenminste de illusie dat je bijna aan de beurt bent. Nu weten we helemaal niets. We moeten nog steeds wachten.

Inmiddels beginnen de bladeren weer van de bomen te vallen...

In de verlenging

Om te mogen adopteren in Nederland, heb je een vergunning nodig, een zogenaamd Beginsel Toestemming (BT). Voordat je dat document in handen hebt, wordt je in een jaren durende procedure door de mangel gehaald, ondersteboven gekeerd, doorgelicht, uitgewrongen en wat al niet meer.

Op 17 juli 2008 is ons de BT verstrekt, een vergunning om één kind te mogen adopteren. Vanaf dat moment hebben we contact gezocht met de NAS (Nederlandse Adoptie Stichting, één van de adoptie-bemiddelaars in Nederland) en zijn we een hele hoop andere documenten gereed gaan maken voor verzending naar Bolivia. Sinds medio 2009 ligt ons dossier aldaar ter behandeling. De BT is drie jaar geldig, normaal een periode waarin je zou kunnen verwachten dat er wel het een en ander geregeld zou zijn. Maar nee.

Op het prikbord naast onze administratie thuis, hing een notitie met heel groot de verloopdatum van de BT, zodat we niet zouden vergeten de verlenging tijdig aan te vragen. Die notitie hing er al zo lang dat het een onderdeel van de decoratie werd, maar gelukkig zijn we ons altijd zeer bewust van die datum geweest: 17 juli 2011.

Het advies omtrend de verlenging is om 3 maanden voor de verloopdatum contact met het Ministerie van Justitie (belast met adoptiezaken) te zoeken om voor verlenging in aanmerking te komen. Dus dat advies hebben we ter harte genomen en in januari (6 maanden voor het verlopen!) een briefje gestuurd. Je kunt maar op tijd zijn... Bovendien gaven we aan dat de huidige BT geldt voor opname van één kind, terwijl onze voorkeur uit gaat naar twee. Het gezinsrapport, zeg maar het psychologisch verslag, geeft ook aan dat we daartoe geschikt zijn. Het zou immers jammer zijn dat vlak na de verlenging van de BT voor één kind, er een voorstel voor twee kinderen zou komen en de BT weer aangepast zou moeten worden.

Ons bereikte het bericht van het ministerie dat de Raad van de Kinderbescherming contact zou zoeken om een afspraak te maken voor een 'aanvullend gezinsonderzoek', zoals dat zo mooi heet. Dat onderzoek bestaat uit een gesprek waaruit zou moeten blijken dat we nog steeds geschikt zijn voor het opvoeden van kinderen. Een medische keuring en een psychologische doorlichting, ofwel: je kunt bukken en je bent niet gek.

Op 14 juni hadden we dan het gesprek bij de Raad van de Kinderbescherming in Rotterdam. Een vriendelijk gesprek, maar de dame gaf aan dat er geen sprake kan zijn van een BT voor twee kinderen. Dat is namelijk niet de procedure. Grrr.... Toevallig de zaterdag die volgde hadden we een reünie van (aspirant) adoptie-ouders met kinderen uit Bolivia. Ik sprak een van de mensen van de NAS en vroeg naar hun ervaringen hiermee. Hij zij met volle overtuiging dat het zeker wel mogelijk is om bij de verlenging van de BT gelijk de toestemming voor adoptie van twee kinderen te krijgen.

Inmiddels kruipen we richting de verloopdatum van de originele BT. Steeds maar geen bericht. Geen bericht is goed bericht, zou je zeggen, maar als de BT verloopt en je hebt geen verlenging, moet je de HELE procedure van begin af aan weer volgen... Niet iets waar we op zitten te wachten.

Op de dag dat ik contact wil zoeken, 13 juli (4 dagen voor de verloopdatum!) word ik gebeld door de Raad van de Kinderbescherming. De rapporteringswijze is veranderd en ze hebben meer tijd nodig voor het maken van het rapport. Prima, maar heeft het ook invloed op de verloopdatum van de 17e, vraag ik. Het is even stil aan de andere kant van de lijn. Dan zegt de met stress doorspekte stem dat ze me zo terugbelt. Tien minuten later belt ze terug, hoorbaar gekalmeerd, en wordt er een afspraak gemaakt voor de volgende ochtend om half 8, nog vóór het kantoor eigenlijk opent.

Die donderdagochtend lezen we het rapport (nog op de oude rapporteringswijze, maar wat kan ons dat schelen) en zien tot onze grote verassing dat er advies gegeven gaat worden om de BT te verlengen voor opname van één of twee kinderen! Wauw, dus het kan wél!

We vinden verder geen fouten in het rapport, dus we keren huiswaarts. Dat dachten we. Bij het verlaten van Rotterdam zien we, nog voor we de ring bereiken, dat de temperatuurmeter op het dashboard van de auto wel erg hoog staat. Dat wordt nog eens bevestigd door een geluidsignaal. Wegenwacht erbij. Blijkt er geen koelvloeistof in het systeem te zitten. Met een lapmiddel bereiken we ons werk en gaat de auto naar de garage waar die dag wordt geconcludeerd dat de radiator is gescheurd. Fijn.

Maar goed, een heel avontuur, maar nog steeds geen officieel document in handen. Dat wordt spannend. Zaterdag 16 juli, de dag voor het verlopen van de originele BT, kleppert de brievenbus. En ja hoor, daar is-tie dan. De nieuwe BT, geldig tot 16 juli 2015 (als we tegen die tijd maar niet weer hoeven te verlengen) met de fantastische slotbepaling: "... aan O. Grobben en C. Rodriguez Lozano verleende toestemming tot opneming ter adoptie van één of twee buitenlandse kinderen..."

Nu het de BT en het aanvullend gezinsrapport laten vertalen, dan weer legaliseren (weet je nog, al die stempeltjes) en snel op de post naar Bolivia. Dan kunnen we weer legaal verder wachten.

Reünie

Op zaterdag 18 juni heeft de NAS een reünie georganiseerd voor de adoptie-ouders en -kinderen om Inés weer te ontmoeten. Inés is het contactpersoon in Bolivia dat de zaken aldaar regelt en coördineert. Ook de aspirant adoptie-ouders waren van harte welkom.

In een schoolgebouwtje in Oudewater werden we ontvangen. In één oogopslag was duidelijk wie Inés is: de kleinste vrouw met donker haar. Ze was druk doende om met verschillende kinderen te praten en ondanks de taalbarriére ook een conversatie te voeren met de ouders. Aspirant-adoptieouders kende ze voornamelijk van achternaam. De ouders die eenmaal in Bolivia zijn geweest wist ze bij voornaam te noemen. En uiteraard alle kinderen kende ze bij naam.

Toen Inés Cristi in het vizier kreeg, stapte ze op haar af en vroeg direct in het Spaans of zij 'die Spaanse' was. De dames raakte enthousiast aan de praat, dus ik ging nog maar een koffie halen. Ik zag van een afstandje dat Cristi werd ingezet om te tolken bij gesprekken met andere mensen. Haar spaanstaligheid zal ons straks daar in Bolivia zeker behoorlijk helpen.

Ook aanwezig op deze reünie was het Helmondse gezin dat we een maand geleden op Schiphol hebben verwelkomt. En het gaat ze goed. De meiden beginnen al langzaam een beetje Nederlands te praten en snuffelen voorzichtig aan school. Van de ouders begrijpen we dat ze hun nieuwe gezinssamenstelling al als 'normaal' ervaren. Ik kan me dat prima voorstellen. Als je weer in je eigen omgeving bent en je de draad van je leven weer weet op te pakken, is dat de nieuwe werkelijkheid. Als dat natuurlijk en vanzelfsprekend aanvoelt, is dat dus de nieuwe norm.

Ook hebben we met een ander Brabants stel gesproken dat qua dossier-geschiedenis redelijk parallel loopt met het onze. En we waren zeer gelijkgestemd over het lange wachten en de frustratie die dat oplevert.  Wat mij opviel is dat er best wat stellen zijn waarvan het dossier in de tweede helft van 2009 naar Bolivia is verstuurd. En ze gaan allemaal voor twee kinderen. We hebben dus best wel wat concurrentie te dulden... Toen ik wat later met iemand van de NAS in gesprek raakte, begreep ik waarom. In 2009 verliep de accreditatie van Nederland voor adoptie in Bolivia. Sterker nog, alle landen die uit Bolivia adopteren moeten opnieuw geaccrediteerd worden. En dat proces is bureaucratisch en traag. Bijna net zo traag als gewoon adopteren...

Ook viel me de stevige vertegenwoordiging van 'zachte g-sprekend' Nederland op. Ik heb heel veel Brabants of Gelders gehoord. Misschien is het een toevalligheid dat ik net met die mensen in gesprek ben geraakt, maar het viel me gewoon op. Niets mis mee uiteraard!

Al met al een leuke middag waar we weer overladen zijn met verhalen, wachttijden, verwachtingen en wat al niet meer. Het gevoel dat je al bij die 'club' hoort is best leuk. Nu nog het echte werk!