Levensecht

Gistermiddag zijn we naar Schiphol gegaan om mensen te verwelkomen. Mensen die we niet kennen, maar waarvan we in de afgelopen weken (maanden zelfs) bijna dagelijks met veel genoegen de belevenissen hebben mogen meelezen. Het Helmondse stel is de afgelopen periode in Bolivia geweest om hun twee (adoptie)dochters op te halen. We hebben de blog van deze mensen dan wel gelezen en ook af en toe een reactie achtergelaten, maar hoe goed ken je iemand dan? Helemaal niet eigenlijk.

Op Schiphol nestelde we ons in het cafe recht tegenover de schuifdeuren van Aankomsthal 3. Daar zouden ze dan op enig moment tevoorschijn moeten komen. Ik voelde me wel een beetje opgelaten, het leek wel of we mensen aan het stalken waren. De vele andere wachtende mensen probeerde we als tijdverdrijf te herkennen: "Dat zullen vast de ouders zijn.", "Kijk, die man lijkt wel op hem, zal het zijn broer zijn?" Deze fantasieën spatten uiteen als de beoogde familie-leden met hele andere mensen vanuit de schuifdeuren ervandoor gaan. Maar als er dan mensen met 'Welcome Home'-ballonnen aankomen, krijgt de fantasie weer de vrije loop. Ook als er een aantal overduidelijk geadopteerde kinderen met hun onmiskenbaar genetisch afwijkende ouders plaatsnemen.

Omdat de schuifdeuren, die door alle aanwezigen goed in de gaten gehouden worden, niet doorzichtig zijn, is het elke keer heel spannend als de deuren open gaan. Zullen ze daar dan eindelijk zijn? Dan krijgen een paar mensen in de gaten dat een stukje verder er wel zicht is op de bagageband en de arriverende reizigers. Als we na een tijdje die kant oplopen, zien we een groepje mensen dat ongetwijfeld familie moeten zijn. Wat de groep extra bijzonder maakt is de aanwezigheid van een camerateam met presentator Joris Linssen van het NCRV-programma 'Hello, Goodbye' die de verschillende mensen vraagt naar de reden van hun aanwezigheid op Schiphol en hoe hard ze uitkijken naar de hereniging met hun geliefden.

Het duurt lang, heel lang. Het toestel is al een uur geleden geland, maar nog geen spoor van het nieuwe gezin. Dan, na nog wat wachten, verschijnen ze. Ook al hebben wij slechts wat foto's bij de blog gezien, we herkennen ze meteen. Dat de hele familie uitzinnig op de ramen kloppen, helpt ook. De twee verse dochters kijken wat verdwaasd om hun heen, herkennen dan wat mensen (vast van foto's en Skype-gesprekken) en zwaaien dan breed glimlachend terug. Gelukkig liggen de koffers al een tijdje op de band, dus het duurt niet lang voor ze door de inmiddels beruchte schuifdeuren komen.

Van een afstandje bekijken we dit emotionele weerzien. De tv-camera zit er bovenop, maar ik krijg gelukkig het idee dat het niemand stoort. Als we dan 'aan de beurt zijn' stellen we ons voorzichtig voor. We worden enthousiast herkend aan de hand van onze namen (die we bij de reacties op de blog steeds hebben achtergelaten). Dat ze onze blog ook volgen, scheelt ook. We worden betrokken bij de familie als ze allemaal even een kop koffie gaan drinken. Leuk.

Wat wel bijzonder is, is dat er een gezinnetje bij is met een tweeling die twee jaar geleden uit Bolivia zijn gekomen. Hun blog werd toendertijd intensief gevolgd door de huidige reizigers, net zoals wij hun blog volg(d)en. Een soort van ketting-reactie dus.

Eenmaal weer op weg naar huis dendert deze bijzondere en emotionele middag als een trein door mijn hoofd. De vele indrukken en vooral de implicaties voor ons en onze familie zijn groots en heel tastbaar. Wat vooral blijft hangen is het antwoord dat de nieuwe vader gaf op de vraag van zijn vader, de nieuwe opa: "En hoe voel je je nou?" Antwoord: "Pappa!"

We vonden het een hele speciaal gebeurtenis en zijn blij dat we het hebben kunnen meemaken. Een zenuwslopende middag die voor die familie al 15 weken (!) heeft geduurd. De Grote Reis is voorbij, nu begint het leven voor die twee meiden pas goed. We hopen ze nog vaker te kunnen ontmoeten.

Nestje

Hoewel het al flink aan het zomeren is, is het slechts voorjaar. Alle dieren zetten in deze tijd van het jaar alles op alles om voor nageslacht te zorgen. De aloude hollandsche uitdrukking 'In mei leggen alle vogels een ei' wordt in onze eigen achtertuin bevestigd.

Eerst trof ik twee kapotte eieren onderaan de schutting, maar dat waren geen kippeneieren voor het ontbijt. Nadere inspectie leert dat zo'n twee meter van de gevel, in de kruin van de rijkelijk begroeide schutting een nestje te vinden is. Eerst was er Moeder Merel te vinden die stug op d'r eieren bleef zitten totdat de dreiging van naderend onheil te groot werd. Met veel bombarie flapperde ze van haar nest weg. Dat opzichtige vertrek is schijnbaar bedoeld om de aandacht van het nest af te leiden.

Inmiddels zijn de eieren uitgekomen. Als ik voorzichtig probeer te kijken zonder te veel beroering te veroorzaken, tel ik 3 jonge vogeltjes. Snel laat ik de boel met rust, want ik zie aan de andere kant van de tuin Moeder Merel met een wormpje in d'r bek. Ze wacht tot 'de kust veilig' is, want ze gaat alleen naar het nest als ze het idee heeft dat er niemand kijkt. Zomaar de locatie van het nest prijsgeven is er uiteraard niet bij. Er kan zomaar een kat meekijken...

Ik zie afwisselend een bruine en een zwarte merel met voer in hun bek naar het nest vliegen, dat blijken beide ouders te zijn. Het komt in het dierenrijk niet veel voor dat bij diersoorten (zoals de mens) beide ouders voor het nageslacht zorgen.

Ik vind het een interessant schouwspel en met deze mooie voorjaarsdagen (we zitten vaak in de tuin) kunnen we de aanvoer van verse wormpjes regelmatig zien plaatsvinden. Het luide babymerelgetjilp dat volgt is een bewijs dat er gretig wordt gegeten. Ben benieuwd wanneer de jonkies uitvliegen...

UPDATE 11-5-2011: En het nestje is leeg. Ze zijn al uitgevlogen.

Afscheid

Op 32.000 voet, zo'n 11 kilometer hoogte vliegen we belachelijk vroeg vanuit Istanbul terug van een kort bezoek aan mijn schoonzus en vooral haar kersverse zoon van 3 weken oud, Alex.
Het appartementje was goed vol want mijn schoonouders zijn daar al een tijdje terug neergestreken om bij te staan in de laatste weken van de zwangerschap en uiteraard om de bevalling van dichtbij mee te maken.


Alex blijkt een rustig ventje dat alleen een beetje huilt als hij honger heeft of zich ongemakkelijk voelt. Met zoveel mensen om hem heen die staan te trappelen om aandacht te geven en het hem zo comfortabel mogelijk te maken ontbreekt het hem aan niets.

Het is niet de eerste keer dat ik zo'n klein en jong mensje heb mogen ervaren, maar vooral tijdens de eerste paar keren dat ik de baby in mijn handen hield, heb ik wel wat moeten wegslikken. Juist nu we (hopelijk) in de eindfase zitten van het wachten op een verlossend telefoontje van de adoptiestichting, is zo'n broos maar prachtig jong leven in mijn handen een confrontatie met wat we zeker niet gaan hebben, maar eigenlijk wel zo graag wilden.

Van alle hoop op zo'n heel jong kindje voor onszelf (hoe onrealistisch ook) heb ik dit weekend definitief afscheid genomen. De realiteit zal naar verwachting kindjes van een jaar of 3, 4 of 5 jaar zijn.


Een ander afscheid hangt ook in de lucht. Het blog van het stel dat nu in Santa Cruz, Bolivia twee prachtige meiden heeft gekregen, loopt ten einde. Ze zitten in de laatste fase van de procedure aldaar en het lijkt erop dat ze binnen enkele weken terug vliegen naar Nederland. Voor dat gezinnetje begint dan hun leven pas echt. We hebben met veel enthousiasme hun ervaringen gevolgd. Hun schrijfsels hebben belangrijk bijgedragen aan onze beeldvorming van de situatie en procedures in Bolivia.

En dan is er nog Luna, de inmiddels 14-jarige mini Yorkshire Terrier van Eva, mijn schoonzus. Het kleine beestje van slechts 1,5 kilo is zichtbaar oud aan het worden: het loopt al wat mank en piept flink bij het ademen. Wellicht was dit de laatste keer dat we het hondje hebben gezien, want we verwachten niet op korte termijn weer naar Turkije te gaan.

Al met al een intensief weekend met vooral een fantastische kennismaking met ons nieuwe neefje. Jammer dat hij met zijn mama zo ver weg woont...

Videobellen

Gisteren hebben we via Skype contact gehad met Eva en haar kersverse zoon Alexander. Die laatste paar woorden zijn heel vreemd, net als het beeld dat we zagen: mijn schoonzus met een eigen baby op haar arm!

De afgelopen maanden waren we ons zeer bewust van het feit dat Eva zwanger was. Maar ze woont in Istanbul en ons contact loopt voornamelijk via Skype. Dan zie je niet dat die buik geleidelijk opbolt. Haar zwangerschap bleef voor ons wat afstandelijk, als een concept. Je bent je ervan bewust, maar je 'leeft' het niet. Twee weken terug nog vroeg ik haar tijdens een Skype-sessie even op te staan en haar bolle, zwangere buik te tonen. Je ziet het dan wel, op een klein schermpje, met de beruchte haperingen die videobellen eigen is. Het is er wel, maar het lijkt niet écht. Haar zwangerschap hebben we zogezegd tweedimensionaal beleefd.

Des te vreemder was dat beeld van haar met een kleine op d'r arm. Mama Eva... en mijn schoonouders er breed glimlachend naast. Die zijn nu echt 'abuelo y abuela' (opa en oma). En wij zijn nu ook 'tío y tía'. (Oom en tante waren al, maar die titel is gereserveerd voor mijn twee nichtjes.)

Binnenkort gaan we naar Istanbul om kennis te maken met Alexander. In het écht. We kijken er halsreikend naar uit!

Hoera! Ze heeft een zoon!

Mijn schoonzus Eva is zojuist bevallen van een zoon! 
(vrijdag 1 april, om 17.00 uur plaatselijke tijd te Istanbul)

Mijn schoonouders zijn al een maand geleden uit Barcelona vertrokken om bij Eva te zijn. Ze zullen ongetwijfeld heeeeeeel gelukkig zijn! En wij uiteraard ook. Fantastisch, een jongentje!

Kleine wereld

Wetenschappers hebben ooit eens uitgedokterd dat iedereen op deze wereld met elkaar verbonden is in maximaal 7 stappen. Zo zou in een hypothetisch bijvoorbeeld de vriend van een neef van mij een collega hebben wiens de zwager de buurman is van Barack Obama: zo ben ik in slechts 6 stappen verbonden met de president van de VS. Een fascinerende theorie.

In mijn vorige blog schreef ik over een stel dat momenteel in Santa Cruz, Bolivia hun dochters ophaalt. Twee willekeurige mensen die ik helemaal niet ken, maar door adoptie als gemeenschappelijke factor krijgen ze mijn volle aandacht. Een nicht van mij, Maritz, las mijn blog en vond het verhaal heel bekend in haar oren klinken. Navraag leert dat haar schoonouders bevriend zijn met de ouders van de verse moeder van de twee Bolviaanse meisjes!

Conclusie: ik ben slechts 4 stappen verwijderd van die twee Bolviaanse meiden waarover ik regelmatig met veel plezier lees: Olaf - Maritz - schoonouders - vrienden - kleinkinderen.

Ik vind dit geweldig! Eerst kende ik de mensen helemaal niet. Toen bleek dat ze heel dichtbij staan. Nu ken ik ze nog steeds niet! Wat kan de wereld toch klein zijn...

Het weer in Santa Cruz

Momenteel volgen we bijna dagelijks een blog van een ander stel dat op dit moment al drie weken in Santa Cruz, Bolivia is om hun twee dochters op te halen. Ze hebben al twee audiencias gehad wat zoveel betekent dat ze de twee meiden al bij hun in het appartement hebben. En de verhalen en ervaringen zijn prachtig. De meisjes van 5 en 7 (dacht ik) zijn volgens de verslagen levendig, aanhankelijk en zeer geïnteresseerd in het leven in NL. Het lijkt een droomplaatje.

Voor ons zijn dat soort blogs een belangrijke bron van informatie over hoe dadelijk onze reis er uit gaat zien. We hebben natuurlijk de theorie wel eens gehoord, maar om het zo in de praktijk te kunnen volgen is waardevol. Daarnaast is het natuurlijk prachtig om te zien hoe zo'n gezinnetje 'ontstaat'. De ouders in kwestie kennen we niet persoonlijk, maar op de foto's is zo duidelijk te zien hoe het geluk van hun gezichten straalt.

Wel betrap ik mezelf soms op enig gevoel van jaloezie. Laatst borrelde een hele foute gedachte op: wat als er een fout in de documenten is gemaakt en die mooie meiden zouden eigenlijk voor ons bedoeld zijn...? De verklaring voor deze gedachte is echter heel simpel: de verhalen in de blogs en de bijbehorende foto's zijn zo tastbaar dat ik mezelf helemaal inleef en even vergeet dat het niet om ons gaat. Nee, ons verhaal komt nog. Hopelijk binnenkort...

Groot gezin?

Het was weer eens tijd. Tijd voor een niet geheel verstandige keus. Zo eentje waarvan je flink gaat grijnzen, maar waarvan je weet dat er wijzere keuzes beschikbaar zijn...

Ik heb een andere auto gekocht. Zo'n ruimte-auto met 7 zitplaatsen en een veel te grote en krachtige motor. Toen de verkoper vroeg of ik een groot gezin had (waarschijnlijk om de keuze te rechtvaardigen) kon ik alleen maar 'Nog niet.' uitkramen. Het beeld van een volle auto met de twee kids en mijn (steeds minder mobiele) ouders achterin deed me nog breder grijnzen. Er was in die dagdroom nog een plekje over...

Ons adoptie-dossier spreekt van een voorkeur voor twee kinderen. Eén is uiteraard ook goed, drie is bespreekbaar. Drie. DRIE! De auto is er klaar voor, nu het huis en bovenal onszelf. In al onze scenario's gaan we uit van twee kids, met het besef dat het ook prima één kind kan zijn. Mocht er binnenkort een voorstel komen dat toch over drie kinderen gaat, zullen we in ieder geval nog veel te bespreken hebben....

Pinokkio

Nu weet ik het zeker, Inca is onze Pinokkio (of eigenlijk Pinokkia). Ze wil dolgraag een echt meisje zijn. De wimpers heeft ze al...

Uiteraard zouden we dat ook willen, een echt meisje. Maar met behoud van Inca uiteraard! We zijn gek met haar. Vooralsnog is ze ons surrogaat-'kind' en rollen over de grond als we met haar spelen, verwennen haar met lekker eten en liggen knuffelend op de bank tv te kijken.

Alleen de toilet-training wil niet zo lukken. We moeten nog steeds naar buiten. Ook als het waait en regent...

Genieten

Even de negatieve teneur van de laatste berichtjes ombuigen: Het weekend staat voor de deur! En ik heb er zin in. Lekker met een stel uitgelaten figuren in een hutje op de hei zitten, stevige wandelingen voor de boeg en een hoop lol maken. Gezellig hoor. (alleen moet het nu maar eens ophouden met regenen...)

Ook op het werk gaat het lekker, volle dagen aan de arbeid, interessante factuurtjes de deur uit, vol hoge verwachtingen voor 2011. Alles toppie.

Uiteraard zit je wel eens niet lekker in je vel, maar dat is (bij mij althans) vaak voor niet al te lange duur. Het hoort er nu eenmaal bij. Tegen eenieder: maak plezier en geniet van het leven!