vrijdag 18 januari 2013
Officieel
Officieel weten we nog niet of het jongens of meisjes zijn. Maar als officiële instanties zich per ongeluk verspreken...
donderdag 17 januari 2013
Mooie poging
Het was een mooie poging alle betrokken partijen te mobiliseren om woensdag al de eerste rechtszitting te hebben. Woensdag is slechts over 6 dagen, waarin allerlei bureaucratie nog moest plaatsvinden en wij zelf ook nog helemaal naar Bolivia moesten reizen. Maar het blijkt te optimistisch. Misschien wel terecht, want er moest echt nog heel veel geregeld worden in zo'n korte tijd.
Maar goed, mooie poging. Nu gaan we weer realistisch denken. Alle pijlen staan gericht op maart. Dan is de zomervakantie daar voorbij en kunnen weer rekenen op de bijstand van de advocaat en alle andere betrokkenen.
Nu hebben we ook voldoende tijd (en rust) om alles in detail voor te bereiden. Misschien maar beter ook. Want zoals gezegd is is er nog plenty te doen!
Maar goed, mooie poging. Nu gaan we weer realistisch denken. Alle pijlen staan gericht op maart. Dan is de zomervakantie daar voorbij en kunnen weer rekenen op de bijstand van de advocaat en alle andere betrokkenen.
Nu hebben we ook voldoende tijd (en rust) om alles in detail voor te bereiden. Misschien maar beter ook. Want zoals gezegd is is er nog plenty te doen!
woensdag 16 januari 2013
Spannend
Nou, het wordt spannend. Het is 'morgen', of maart...
Morgen horen we of we kunnen gaan proberen woensdag de eerste rechtszitting te hebben. In Bolivia. Daar. Anderhalve dag reizen. Van alles nog te regelen... Morgen horen we of Bolivia daarmee akkoord gaat, vrijdag gaan we ontdekken of de autoriteiten hier ermee alkoord gaan. Zo ja, en er is een vlucht daarheen mogelijk, hebben we woensdag dus de eerste rechtszitting.
Zoniet, dan moet alles ná de zomervakantie. Let wel: hún zomervakantie. Dus dan kunnen we in maart afreizen. Dus het is morgen of maart...
Morgen horen we of we kunnen gaan proberen woensdag de eerste rechtszitting te hebben. In Bolivia. Daar. Anderhalve dag reizen. Van alles nog te regelen... Morgen horen we of Bolivia daarmee akkoord gaat, vrijdag gaan we ontdekken of de autoriteiten hier ermee alkoord gaan. Zo ja, en er is een vlucht daarheen mogelijk, hebben we woensdag dus de eerste rechtszitting.
Zoniet, dan moet alles ná de zomervakantie. Let wel: hún zomervakantie. Dus dan kunnen we in maart afreizen. Dus het is morgen of maart...
dinsdag 15 januari 2013
En dan nu...
Vandaag een (volgens ons) positief gesprek gehad met de Raad van de Kinderbescherming. Zij gaan rapport uitbrengen aan de Centrale Adoptie Autoriteit van het Ministerie van Justitie. Dus, Centrale Autoriteit, wat is hierop uw antwoord...?
Spannend!
Spannend!
zaterdag 12 januari 2013
De anderen...
Momenteel is een ander stel in Bolivia om hun dochter op te halen en we lezen met grote interesse hun blog. Gisteren hebben ze de eerste ontmoeting gehad met hun prachtige meid. Mooie foto's, maar ook erg indringend. Natuurlijk zie je de blijdschap van deze ontmoeting, maar ook een beetje het ongemakkelijke van de situatie. Als kind wordt je naar voren geduwd richting twee vreemde mensen, waarvan je alleen maar een foto hebt gezien en het verhaal hebt gehoord dat dát je nieuwe ouders zijn... Als adoptieouders ontmoet je dan eindelijk het kind waar je jaren op hebt gewacht. In eerste instantie, zo kan ik me voorstellen, is de 'klik' er misschien niet gelijk. Je ziet alleen een nieuw kind waar je pas later gevoel voor gaat ontwikkelen. Maar tegelijkertijd ben je vol van het moment, vol van emotie. Dit is het kind waar je naar hebt gesmacht, op hebt gewacht.
Pff, wat een verhaal. En dat na slechts enkele foto's die ik heb gezien. Ik praat niet eens uit eigen ervaring. Nog niet althans. Maar ik kan het me al levendig voorstellen. Mogelijk mag ik, mogen wij, het over slechts enkele weken in levende lijve ervaren.
Hoe we dat moment ook mogen ervaren op dat specifieke moment, het is in elk geval de start van ons nieuwe leven, ons leven als ouders. Papa en mama, van drie. Een prachtig moment om vast te leggen en te onthouden.
Maar toch nog even wachten...
Pff, wat een verhaal. En dat na slechts enkele foto's die ik heb gezien. Ik praat niet eens uit eigen ervaring. Nog niet althans. Maar ik kan het me al levendig voorstellen. Mogelijk mag ik, mogen wij, het over slechts enkele weken in levende lijve ervaren.
Hoe we dat moment ook mogen ervaren op dat specifieke moment, het is in elk geval de start van ons nieuwe leven, ons leven als ouders. Papa en mama, van drie. Een prachtig moment om vast te leggen en te onthouden.
Maar toch nog even wachten...
donderdag 10 januari 2013
Voortgang
Oef, zenuwslopend. De Centrale Adoptie Autoriteit (Ministerie van Justitie) moet het adoptiedossier goedkeuren. Omdat onze huidige BT (zeg maar de 'vergunning' om te adopteren) geldig is voor twee kinderen, schakelt de Centrale Adoptie Autoriteit de Raad van de Kinderbescherming in voor nader gezinsonderzoek. Zijn we wel geschikt voor drie kids? Op basis van het rapport dat de Raad uitbrengt zal, denk ik/hoop ik, de toestemming worden verleend. En dan kunnen we (eindelijk) afreizen...
Maar eerst dus dat gesprek met de Raad. Vanmiddag ben ik gebeld om een afspraak te maken. Medio volgende week hebben we dat gesprek... We zullen ons beste beentje voorzetten! En dan daarna? Hopen dat ze snel rapport uitbrengen en dat de Centrale Autoriteit ook snel beslist. Zenuwslopend...
Maar eerst dus dat gesprek met de Raad. Vanmiddag ben ik gebeld om een afspraak te maken. Medio volgende week hebben we dat gesprek... We zullen ons beste beentje voorzetten! En dan daarna? Hopen dat ze snel rapport uitbrengen en dat de Centrale Autoriteit ook snel beslist. Zenuwslopend...
maandag 7 januari 2013
What's in a name?
Het bedenken van een naam voor je kinderen is hartstikke leuk. Elke (aanstaande) ouder hoor je erover. Tijdens de zwangerschap van de tweeling een paar jaar terug zaten we regelmatig voorkeurslijstjes bij te houden. Omdat we toen het geslacht nog niet wilde weten, moesten we dus twee jongens- en twee meisjesnamen paraat hebben. Helaas heeft niemand de toen bedachte namen toebedeeld gekregen.
Het is eigenlijk wel grappig hoe zwangere ouders de toekomstige naam/namen verborgen houden. Alsof het het laatste geheim is. Vaak is de naam nog meer geheim dan het geslacht. Alsof de naam alle eigenschappen van het kind in zich houdt. Alsof de naam de identiteit bepaalt.
Behalve de voornaam is ook de familienaam van groot belang. Ook deze naam schijnt iets te zeggen over het karakter en de eigenschappen van het kind. Volgens de Nederlandse wet kun je bij het eerstgeboren kind bepalen of de achternaam van de vader of de moeder gebruikt gaat worden. Alle volgende broertjes of zusjes krijgen dan diezelfde naam. Je draagt als kind dus eigenlijk de naam van slechts één van je ouders.
In Spanje heeft iedereen een dubbele achternaam, zo is in één oogopslag duidelijk wie de vader én de moeder is. Volgens Spaans familierecht krijgen kinderen de eerste achternaam van de vader en de eerste achternaam van de moeder. Zo wijkt de achternaam van het kind dus weliswaar af van de achternamen van de ouders, maar ze dragen wel een stukje van allebei bij zich.
De Boliviaanse situatie is gelijk aan de Spaanse. De huidige achternaam van onze toekomstige kids is een dubbele. Deze naam zal echter in de loop van de adoptieprocedure vervallen. In eerste instantie krijgen de kinderen een combinatie van onze achternamen, geheel in lijn met de plaatselijke wet. Pas bij inschrijving in Nederland moeten we 1 achternaam voor de kinderen kiezen. Jammer, want ik vind die dubbele achternaam wel wat. Misschien is het nog wel mogelijk de dubbele naam te houden?
En dan de voornamen, die hebben ze al. Die kennen ze al. Het zou een beetje raar zijn die aan te passen. Maar misschien willen we ze toch nog wel een naam geven. Dat zou dan de tweede naam kunnen zijn. We jongleren nog met die gedachte. Maar we kunnen er pas echt wat over zeggen als we de kids kennen, dus gaan de namen die we in gedachten hebben weer in het beruchte geheime doosje...
Het is eigenlijk wel grappig hoe zwangere ouders de toekomstige naam/namen verborgen houden. Alsof het het laatste geheim is. Vaak is de naam nog meer geheim dan het geslacht. Alsof de naam alle eigenschappen van het kind in zich houdt. Alsof de naam de identiteit bepaalt.
Behalve de voornaam is ook de familienaam van groot belang. Ook deze naam schijnt iets te zeggen over het karakter en de eigenschappen van het kind. Volgens de Nederlandse wet kun je bij het eerstgeboren kind bepalen of de achternaam van de vader of de moeder gebruikt gaat worden. Alle volgende broertjes of zusjes krijgen dan diezelfde naam. Je draagt als kind dus eigenlijk de naam van slechts één van je ouders.
In Spanje heeft iedereen een dubbele achternaam, zo is in één oogopslag duidelijk wie de vader én de moeder is. Volgens Spaans familierecht krijgen kinderen de eerste achternaam van de vader en de eerste achternaam van de moeder. Zo wijkt de achternaam van het kind dus weliswaar af van de achternamen van de ouders, maar ze dragen wel een stukje van allebei bij zich.
De Boliviaanse situatie is gelijk aan de Spaanse. De huidige achternaam van onze toekomstige kids is een dubbele. Deze naam zal echter in de loop van de adoptieprocedure vervallen. In eerste instantie krijgen de kinderen een combinatie van onze achternamen, geheel in lijn met de plaatselijke wet. Pas bij inschrijving in Nederland moeten we 1 achternaam voor de kinderen kiezen. Jammer, want ik vind die dubbele achternaam wel wat. Misschien is het nog wel mogelijk de dubbele naam te houden?
En dan de voornamen, die hebben ze al. Die kennen ze al. Het zou een beetje raar zijn die aan te passen. Maar misschien willen we ze toch nog wel een naam geven. Dat zou dan de tweede naam kunnen zijn. We jongleren nog met die gedachte. Maar we kunnen er pas echt wat over zeggen als we de kids kennen, dus gaan de namen die we in gedachten hebben weer in het beruchte geheime doosje...
dinsdag 25 december 2012
Het wiel
Wat fijn dat we zoveel leuke reacties krijgen op het geweldige nieuws dat we over niet al te lange tijd onze drie kids mogen halen. Wat vooral bijzonder indrukwekkend is, is dat zoveel 'ervaringsdeskundigen' (mensen die in Bolivia zijn geweest om hún kindjes te halen) hun telefoonnummer mailen om ons te dienen met tips en adviezen. Dat geeft zo'n aangenaam gevoel van steun, dat is onbeschrijvelijk. Zo hoef je zelf tenminste niet het wiel uit te vinden, iets dat we lange tijd wel steeds hebben geprobeerd.
Dezelfde ervaringsdeskundigen zullen dit misschien herkennen. Toen wij aan 'kinderen krijgen' dachten en de anticonceptie de deur uit deden, vertelden we dat aan niemand. Want wat is mooier dan op enig moment aan de wereld kunnen verkondigen dat je zwanger bent. Toen dat vervolgens wat langer op zich liet wachten, zijn we stilzwijgend gestart met de vruchtbaarheidsbehandelingen. Ook toen hadden we heel sterk het gevoel dat dit iets van 'ons' was, wat we zelf moesten oplossen en verwerken. Terwijl de tijd verstreek en de last op onze schouders zwaarder werd, werd het ook steeds moeilijker het onderwerp aan te snijden. Het was immers emotioneel zwaar beladen en de hele geschiedenis bleven we voor ons zelf houden.
Op een gegeven ogenblik hebben we het naar buiten gebracht, in eerste instantie naar onze ouders. Dat bleek flink verlichtend te werken. Daarna hebben we onze situatie ook in de vriendenkring kenbaar gemaakt, gevolgd door de werkomgeving. Door de situatie te delen, voelde het alsof we het leed ook deelde. Al snel volgde het ene vergelijkbare verhaal op het andere. Zelfs nabije vrienden bleken een soortgelijke geschiedenis doorgemaakt te hebben. Maar omdat zij ervoor gekozen hadden het voor hunzelf te houden, had niemand daar weet van. Veel vergelijkbare verhalen wisten ons te bereiken en we raakte doordrongen van het feit dat ongewenste kinderloosheid niet iets is "wat ons nou weer moet overkomen", maar iets veelvoorkomends. Een indrukwekkende statistiek is nog steeds dat 1 op de 6 stellen op welke wijze dan ook moeite hebben met het krijgen van kinderen.
Door zaken voor ons zelf te houden, hadden we steeds het gevoel dat we het wiel moesten uitvinden. Ook nu we beland zijn in de adoptie-wereld, leek dat gevoel te overheersen. Maar door het bespreekbaar te houden en op zoek te gaan naar gelijkgestemden, komen we best vaak in contact met mensen die exact hetzelfde doormaken. Of het juist doorgemaakt hebben. En precies die laatste groep is zeer gul met informatie. Zij willen dolgraag hun vaak indrukwekkende verhaal delen en hun ervaringen vertellen. Alleen zo kun je als 'nieuwkomer' enigzins beslagen ten ijs komen. Want wat als een paal boven water staat is dat die grote reis naar dat verre land om je toekomstige kinderen te halen een levensveranderende ervaring is. En wat is het toch geweldig dat je dat kan delen met anderen!
Dezelfde ervaringsdeskundigen zullen dit misschien herkennen. Toen wij aan 'kinderen krijgen' dachten en de anticonceptie de deur uit deden, vertelden we dat aan niemand. Want wat is mooier dan op enig moment aan de wereld kunnen verkondigen dat je zwanger bent. Toen dat vervolgens wat langer op zich liet wachten, zijn we stilzwijgend gestart met de vruchtbaarheidsbehandelingen. Ook toen hadden we heel sterk het gevoel dat dit iets van 'ons' was, wat we zelf moesten oplossen en verwerken. Terwijl de tijd verstreek en de last op onze schouders zwaarder werd, werd het ook steeds moeilijker het onderwerp aan te snijden. Het was immers emotioneel zwaar beladen en de hele geschiedenis bleven we voor ons zelf houden.
Op een gegeven ogenblik hebben we het naar buiten gebracht, in eerste instantie naar onze ouders. Dat bleek flink verlichtend te werken. Daarna hebben we onze situatie ook in de vriendenkring kenbaar gemaakt, gevolgd door de werkomgeving. Door de situatie te delen, voelde het alsof we het leed ook deelde. Al snel volgde het ene vergelijkbare verhaal op het andere. Zelfs nabije vrienden bleken een soortgelijke geschiedenis doorgemaakt te hebben. Maar omdat zij ervoor gekozen hadden het voor hunzelf te houden, had niemand daar weet van. Veel vergelijkbare verhalen wisten ons te bereiken en we raakte doordrongen van het feit dat ongewenste kinderloosheid niet iets is "wat ons nou weer moet overkomen", maar iets veelvoorkomends. Een indrukwekkende statistiek is nog steeds dat 1 op de 6 stellen op welke wijze dan ook moeite hebben met het krijgen van kinderen.
Door zaken voor ons zelf te houden, hadden we steeds het gevoel dat we het wiel moesten uitvinden. Ook nu we beland zijn in de adoptie-wereld, leek dat gevoel te overheersen. Maar door het bespreekbaar te houden en op zoek te gaan naar gelijkgestemden, komen we best vaak in contact met mensen die exact hetzelfde doormaken. Of het juist doorgemaakt hebben. En precies die laatste groep is zeer gul met informatie. Zij willen dolgraag hun vaak indrukwekkende verhaal delen en hun ervaringen vertellen. Alleen zo kun je als 'nieuwkomer' enigzins beslagen ten ijs komen. Want wat als een paal boven water staat is dat die grote reis naar dat verre land om je toekomstige kinderen te halen een levensveranderende ervaring is. En wat is het toch geweldig dat je dat kan delen met anderen!
donderdag 20 december 2012
Kerst
De boom staat, cadeautjes eronder. Kerstsfeer in huis, jingle bells.
En op de vooravond van 'het einde van de wereld' worden we gebeld door de NAS. Ze hebben het kind-dossier ontvangen! Dik pak papier, want het gaat over 3 kids. We krijgen niet zoveel nieuws te horen over de kinderen want het is nog niet het officiele voorstel. Maar wat wel duidelijk is, is dat de Boliviaanse autoriteiten toestemming geven! Nu nog de Nederlandse... Dat betekent nog wel wat bureaucratische hindernissen, maar waarschijnlijk ziet het er naar uit dat we ergens in Februari reizen... Wauw! Het gaat gebeuren!!!
Update:
Het nieuws is een beetje ingedaald. Het blijft 'wauw'. In juni hoorde van het idee ons dossier te laten verhuizen naar een ander district om in aanmerking te komen voor een sibling van 3. Een half jaar horen we niets en dan op donderdag 20 december (de vooravond van de door de Maya's voorspelde 'einde der tijden') worden we weer gebeld. Met goed nieuws: ons dossier is verhuisd en we zijn gematcht met de 3 kids!
De NAS had eerder die dag het (Spaanstalige) kind-dossier ontvangen met alle details. Maar omdat de Nederlandse autoriteiten nog niet akkoord zijn met de match, horen we nog geen geslacht, namen of medisch profiel. Wel krijgen we een korte karakteromschrijving te horen en belangrijke informatie over de sociale omstandigheden. Omstandigheden die de kinderen hebben gevormd en waarmee we ongetwijfeld rekening moeten houden.
Verrassend is dat geheel tegen de gebruiken in bij het kind-dossier ook de toestemming van de Boliviaanse centrale adoptie-autoriteit zit. Dit betekent dat het alléén nog maar afhangt van de Nederlandse bureaucratie.
Omdat het dossier in het Spaans is, wil de NAS het eerst laten vertalen zodat alle details volledig duidelijk worden. Daarna moet het Ministerie van Justitie onze BT nog 'upgraden' naar een geldigheid voor 3 kinderen. Misschien (waarschijnlijk) moeten we daarvoor nog enkele gesprekken voeren met de Raad van de Kinderbescherming. En als dan uiteindelijk de NL adoptie-autoriteit ook met alles akkoord gaat, kunnen we reizen. Naar verwachting kan dat al ergens eind januari of februari plaatsvinden. Dan zullen we zo'n 3 maanden in Bolivia verblijven en de kinderen leren kennen.
Dus als een speer de laatste dingen in het huis op orde brengen, onszelf opladen voor eventuele gesprekken met de Raad, koffers pakken en bedenken wat alllemaal meemoet voor de kinderen. Zaken als school, verlof van werk, etc etc. Nog een hoop te doen.... Spannend!
En op de vooravond van 'het einde van de wereld' worden we gebeld door de NAS. Ze hebben het kind-dossier ontvangen! Dik pak papier, want het gaat over 3 kids. We krijgen niet zoveel nieuws te horen over de kinderen want het is nog niet het officiele voorstel. Maar wat wel duidelijk is, is dat de Boliviaanse autoriteiten toestemming geven! Nu nog de Nederlandse... Dat betekent nog wel wat bureaucratische hindernissen, maar waarschijnlijk ziet het er naar uit dat we ergens in Februari reizen... Wauw! Het gaat gebeuren!!!
Update:
Het nieuws is een beetje ingedaald. Het blijft 'wauw'. In juni hoorde van het idee ons dossier te laten verhuizen naar een ander district om in aanmerking te komen voor een sibling van 3. Een half jaar horen we niets en dan op donderdag 20 december (de vooravond van de door de Maya's voorspelde 'einde der tijden') worden we weer gebeld. Met goed nieuws: ons dossier is verhuisd en we zijn gematcht met de 3 kids!
De NAS had eerder die dag het (Spaanstalige) kind-dossier ontvangen met alle details. Maar omdat de Nederlandse autoriteiten nog niet akkoord zijn met de match, horen we nog geen geslacht, namen of medisch profiel. Wel krijgen we een korte karakteromschrijving te horen en belangrijke informatie over de sociale omstandigheden. Omstandigheden die de kinderen hebben gevormd en waarmee we ongetwijfeld rekening moeten houden.
Verrassend is dat geheel tegen de gebruiken in bij het kind-dossier ook de toestemming van de Boliviaanse centrale adoptie-autoriteit zit. Dit betekent dat het alléén nog maar afhangt van de Nederlandse bureaucratie.
Omdat het dossier in het Spaans is, wil de NAS het eerst laten vertalen zodat alle details volledig duidelijk worden. Daarna moet het Ministerie van Justitie onze BT nog 'upgraden' naar een geldigheid voor 3 kinderen. Misschien (waarschijnlijk) moeten we daarvoor nog enkele gesprekken voeren met de Raad van de Kinderbescherming. En als dan uiteindelijk de NL adoptie-autoriteit ook met alles akkoord gaat, kunnen we reizen. Naar verwachting kan dat al ergens eind januari of februari plaatsvinden. Dan zullen we zo'n 3 maanden in Bolivia verblijven en de kinderen leren kennen.
Dus als een speer de laatste dingen in het huis op orde brengen, onszelf opladen voor eventuele gesprekken met de Raad, koffers pakken en bedenken wat alllemaal meemoet voor de kinderen. Zaken als school, verlof van werk, etc etc. Nog een hoop te doen.... Spannend!
Abonneren op:
Posts (Atom)