Hoor jezelf nou

In de laatste dagen heb ik regelmatig de laatste ontwikkeleingen verteld aan vrienden en bekenden. Over hoe de procedure tot nu toe ging en over hoe we de komende tijd gaan doorbrengen, maar vooral over onze reis naar Bolivia. Soms vertel ik het in vogelvlucht, soms is er gelegenheid (en behoefte) aan een uitgebreidere versie. Maar iedere keer hoor ik mezelf drie woorden gebruiken, waarvan ik ga glimlachen en me helemaal warm voel worden. Het gaat dan om de woorden: "onze drie dochters". Laten we dat even ontleden.

"Onze", tja, ze zijn nog niet van ons. Daarvoor moeten we in Bolivia nog een hele procedure doorlopen. Nu weten we eigenlijk alleen een naam, een geboortedatum en wat medische gegevens en sociale achtergrond. Maar desondanks zitten ze al helemaal in ons systeem, we houden van ze, doen alles voor ze en we cijferen onszelf weg, alles in het belang van, ja daar komt-ie weer, onze drie dochters.

"Drie". Ongelooflijk dat het er drie zijn. Boem, ineens de volle mep. Niks, eerst maar rustig wennen aan één. Niets voorzichtig opbouwen, nee. Gelijk drie stuks. Het zal druk worden, moeilijk soms, een hoop georganiseer, vermoeiend en zwaar, maar tegelijkertijd onwijs leuk, gezellig, lachen, knus en supertof!

"Dochters". Meiden, grietjes, chicas. Lekker lang tutten in de badkamer. Staartjes en vlechtjes. Met poppen spelen (of toch ook met Lego? Ik hoop het stiekum een beetje). Kleding kiezen. Tassen en schoenen. Roze, veel roze. Vriendjes. K3 en MegaMindy. Nog meer roze. Praten en kletsen. Misschien heb ik ooit op een jongetje gehoopt, maar ik kan me nu echt geen ander scenario meer voorstellen dan meisjes. Helemaal top.

We kijken allebei zo enorm uit naar dat ene moment dat we echt aan elkaar worden voorgesteld, aan onze drie dochters. En dat we daarna, eenmaal klaar met de procedure en misschien al een beetje aan elkaar gewend, kunnen beginnen aan ons nieuwe leven, samen met ONZE DRIE DOCHTERS!