Levensecht

Gistermiddag zijn we naar Schiphol gegaan om mensen te verwelkomen. Mensen die we niet kennen, maar waarvan we in de afgelopen weken (maanden zelfs) bijna dagelijks met veel genoegen de belevenissen hebben mogen meelezen. Het Helmondse stel is de afgelopen periode in Bolivia geweest om hun twee (adoptie)dochters op te halen. We hebben de blog van deze mensen dan wel gelezen en ook af en toe een reactie achtergelaten, maar hoe goed ken je iemand dan? Helemaal niet eigenlijk.

Op Schiphol nestelde we ons in het cafe recht tegenover de schuifdeuren van Aankomsthal 3. Daar zouden ze dan op enig moment tevoorschijn moeten komen. Ik voelde me wel een beetje opgelaten, het leek wel of we mensen aan het stalken waren. De vele andere wachtende mensen probeerde we als tijdverdrijf te herkennen: "Dat zullen vast de ouders zijn.", "Kijk, die man lijkt wel op hem, zal het zijn broer zijn?" Deze fantasieën spatten uiteen als de beoogde familie-leden met hele andere mensen vanuit de schuifdeuren ervandoor gaan. Maar als er dan mensen met 'Welcome Home'-ballonnen aankomen, krijgt de fantasie weer de vrije loop. Ook als er een aantal overduidelijk geadopteerde kinderen met hun onmiskenbaar genetisch afwijkende ouders plaatsnemen.

Omdat de schuifdeuren, die door alle aanwezigen goed in de gaten gehouden worden, niet doorzichtig zijn, is het elke keer heel spannend als de deuren open gaan. Zullen ze daar dan eindelijk zijn? Dan krijgen een paar mensen in de gaten dat een stukje verder er wel zicht is op de bagageband en de arriverende reizigers. Als we na een tijdje die kant oplopen, zien we een groepje mensen dat ongetwijfeld familie moeten zijn. Wat de groep extra bijzonder maakt is de aanwezigheid van een camerateam met presentator Joris Linssen van het NCRV-programma 'Hello, Goodbye' die de verschillende mensen vraagt naar de reden van hun aanwezigheid op Schiphol en hoe hard ze uitkijken naar de hereniging met hun geliefden.

Het duurt lang, heel lang. Het toestel is al een uur geleden geland, maar nog geen spoor van het nieuwe gezin. Dan, na nog wat wachten, verschijnen ze. Ook al hebben wij slechts wat foto's bij de blog gezien, we herkennen ze meteen. Dat de hele familie uitzinnig op de ramen kloppen, helpt ook. De twee verse dochters kijken wat verdwaasd om hun heen, herkennen dan wat mensen (vast van foto's en Skype-gesprekken) en zwaaien dan breed glimlachend terug. Gelukkig liggen de koffers al een tijdje op de band, dus het duurt niet lang voor ze door de inmiddels beruchte schuifdeuren komen.

Van een afstandje bekijken we dit emotionele weerzien. De tv-camera zit er bovenop, maar ik krijg gelukkig het idee dat het niemand stoort. Als we dan 'aan de beurt zijn' stellen we ons voorzichtig voor. We worden enthousiast herkend aan de hand van onze namen (die we bij de reacties op de blog steeds hebben achtergelaten). Dat ze onze blog ook volgen, scheelt ook. We worden betrokken bij de familie als ze allemaal even een kop koffie gaan drinken. Leuk.

Wat wel bijzonder is, is dat er een gezinnetje bij is met een tweeling die twee jaar geleden uit Bolivia zijn gekomen. Hun blog werd toendertijd intensief gevolgd door de huidige reizigers, net zoals wij hun blog volg(d)en. Een soort van ketting-reactie dus.

Eenmaal weer op weg naar huis dendert deze bijzondere en emotionele middag als een trein door mijn hoofd. De vele indrukken en vooral de implicaties voor ons en onze familie zijn groots en heel tastbaar. Wat vooral blijft hangen is het antwoord dat de nieuwe vader gaf op de vraag van zijn vader, de nieuwe opa: "En hoe voel je je nou?" Antwoord: "Pappa!"

We vonden het een hele speciaal gebeurtenis en zijn blij dat we het hebben kunnen meemaken. Een zenuwslopende middag die voor die familie al 15 weken (!) heeft geduurd. De Grote Reis is voorbij, nu begint het leven voor die twee meiden pas goed. We hopen ze nog vaker te kunnen ontmoeten.