Bolivia-adoptie

Hoera, een jongen! Van 40...

2011-10-13T22:20:00.001+02:00

Nee, laat de titel van deze blog je niet in de war brengen. We hebben nog geen nieuws uit Bolivia. Maar we hebben wel 'gezinsuitbreiding'.

Een vriend van ons uit Spanje, Manolo, heeft huis en haard achtergelaten om zijn geluk te beproeven in Nederland. Tot het moment dat hij een job heeft en een eigen woonplek, bieden wij hem onderdak. Dat kan wel even duren, dus we beschouwen hem als een soort van geadopteerd. Met als grote voordeel dat hij goed kan koken...

Maar het is zeker voor ons een testcase. Iemand in huis voor een week is leuk, maar wat als het veel langer duurt? Je kan dan dus echt niet meer doen en laten wat je wilt. Geen dingen meer laten rondslingeren, niet meer in je spreekwoordelijke blote kont rondlopen of wat dan ook. Het lijkt een beetje op kinderen hebben (een heel klein beetje, hoor!).

Maar het doet ons ook weer beseffen dat het comfortabele leventje dat we hebben (hadden) straks met de (echte) kinderen in huis wel over is. Nu maar hopen dat Manolo niet midden in de nacht aan ons bed komt staan omdat hij dorst heeft...

Herfst

2011-09-06T22:13:00.001+02:00

Terwijl de storm over ons dak raast en de regen tegen de ramen klettert, denk ik met plezier terug aan de zomer van dit jaar: 2 en 3 september... Wat een fantastische twee dagen waren dat... Nu, 6 september, is het alweer volop herfst en lopen de gedachten al vooruit naar de wintermaanden. Weer een Sinterklaasfeest zonder kinderen, nog een Kerst zonder gezin...

Het is zo tweeslachtig, iedereen die ik spreek/mail over de adoptie vindt het zo sterk en moedig van ons dat we al zo lang bezig zijn en toch maar blijven wachten, terwijl alle adoptie-ouders die we spreken zeggen dat het het wachten meer dan waard is. En tussen die meningen dwarrelen je eigen gedachten over doorzetten, ermee kappen, nog langer wachten, afleiding zoeken, volhouden, etc.

Het is zo moeilijk onder woorden te brengen wat je drijfveer is. Ja, die kinderwens uiteraard. Maar zoals ik wel eens heb verteld in een eerdere blog, is die kinderwens op de achtergrond geraakt en ben je inmiddels heel hard bezig die procedure te doorlopen en af te ronden. Je wilt die eindstreep halen, die reis maken, dát is het streven. Maar wat is de prijs ook alweer?

Gelukkig heb ik nog precies voor ogen waar we het allemaal voor doen. De behoefte wordt alleen maar sterker als je weer een reportage ziet of leest over kansarme kinderen in weeshuizen over de hele wereld. Dat je straks de eer hebt er 1 of 2 te voorzien van een kansrijke toekomst is heel bijzonder. Dat je daarnaast je kinderwens ook vervult ziet, is natuurlijk alleen maar geweldig.

Wat bijzonder frusterend is, is het wachten in het luchtledige. In juli hebben we de BT verlengd, dus waren we er weer een beetje mee bezig. Maar normaal gesproken heb je nadat de documenten verstuurd zijn naar het adoptieland (in ons geval november 2009) helemaal geen idee hoe je in de procedure staat. Het dossier ligt op het buro van een kinderrechter ergens in Bolivia en er wordt geen informatie verstrekt hoe diep je in de stapel ligt. Misschien is die kinderrechter wel langdurig ziek en er is niemand die zijn/haar werk kan overnemen. Of staat je pasfoto ze niet aan zodat je steeds weer onderop de stapel komt te liggen.

Het enige houvast is die genoemde 1 tot 2,5 jaar dat het kan duren, vanaf het moment dat je dossier in Bolivia aankomt. Nou, dan moet het maar eens gauw gaan gebeuren, wat mij betreft! Als het maar niet weer een gemiddelde blijkt te zijn, waardoor het gerust ook 3 jaar of langer kan duren. Of dat er daar een politieke verschuiving plaatsvindt, waardoor internationale adoptie ineens van de baan is.

Je ziet, er spookt van alles door m'n hoofd. Die allesomvattende en overheersende onwetendheid is vreselijk. Ik zou zo graag als bij zo'n telefonische klantenservice willen horen: "Er zijn nog 2 wachtenden voor u." Je weet dan eigenlijk nog steeds niets, maar je hebt tenminste de illusie dat je bijna aan de beurt bent. Nu weten we helemaal niets. We moeten nog steeds wachten.

Inmiddels beginnen de bladeren weer van de bomen te vallen...

In de verlenging

2011-07-20T10:02:00.000+02:00

Om te mogen adopteren in Nederland, heb je een vergunning nodig, een zogenaamd Beginsel Toestemming (BT). Voordat je dat document in handen hebt, wordt je in een jaren durende procedure door de mangel gehaald, ondersteboven gekeerd, doorgelicht, uitgewrongen en wat al niet meer.

Op 17 juli 2008 is ons de BT verstrekt, een vergunning om één kind te mogen adopteren. Vanaf dat moment hebben we contact gezocht met de NAS (Nederlandse Adoptie Stichting, één van de adoptie-bemiddelaars in Nederland) en zijn we een hele hoop andere documenten gereed gaan maken voor verzending naar Bolivia. Sinds medio 2009 ligt ons dossier aldaar ter behandeling. De BT is drie jaar geldig, normaal een periode waarin je zou kunnen verwachten dat er wel het een en ander geregeld zou zijn. Maar nee.

Op het prikbord naast onze administratie thuis, hing een notitie met heel groot de verloopdatum van de BT, zodat we niet zouden vergeten de verlenging tijdig aan te vragen. Die notitie hing er al zo lang dat het een onderdeel van de decoratie werd, maar gelukkig zijn we ons altijd zeer bewust van die datum geweest: 17 juli 2011.

Het advies omtrend de verlenging is om 3 maanden voor de verloopdatum contact met het Ministerie van Justitie (belast met adoptiezaken) te zoeken om voor verlenging in aanmerking te komen. Dus dat advies hebben we ter harte genomen en in januari (6 maanden voor het verlopen!) een briefje gestuurd. Je kunt maar op tijd zijn... Bovendien gaven we aan dat de huidige BT geldt voor opname van één kind, terwijl onze voorkeur uit gaat naar twee. Het gezinsrapport, zeg maar het psychologisch verslag, geeft ook aan dat we daartoe geschikt zijn. Het zou immers jammer zijn dat vlak na de verlenging van de BT voor één kind, er een voorstel voor twee kinderen zou komen en de BT weer aangepast zou moeten worden.

Ons bereikte het bericht van het ministerie dat de Raad van de Kinderbescherming contact zou zoeken om een afspraak te maken voor een 'aanvullend gezinsonderzoek', zoals dat zo mooi heet. Dat onderzoek bestaat uit een gesprek waaruit zou moeten blijken dat we nog steeds geschikt zijn voor het opvoeden van kinderen. Een medische keuring en een psychologische doorlichting, ofwel: je kunt bukken en je bent niet gek.

Op 14 juni hadden we dan het gesprek bij de Raad van de Kinderbescherming in Rotterdam. Een vriendelijk gesprek, maar de dame gaf aan dat er geen sprake kan zijn van een BT voor twee kinderen. Dat is namelijk niet de procedure. Grrr.... Toevallig de zaterdag die volgde hadden we een reünie van (aspirant) adoptie-ouders met kinderen uit Bolivia. Ik sprak een van de mensen van de NAS en vroeg naar hun ervaringen hiermee. Hij zij met volle overtuiging dat het zeker wel mogelijk is om bij de verlenging van de BT gelijk de toestemming voor adoptie van twee kinderen te krijgen.

Inmiddels kruipen we richting de verloopdatum van de originele BT. Steeds maar geen bericht. Geen bericht is goed bericht, zou je zeggen, maar als de BT verloopt en je hebt geen verlenging, moet je de HELE procedure van begin af aan weer volgen... Niet iets waar we op zitten te wachten.

Op de dag dat ik contact wil zoeken, 13 juli (4 dagen voor de verloopdatum!) word ik gebeld door de Raad van de Kinderbescherming. De rapporteringswijze is veranderd en ze hebben meer tijd nodig voor het maken van het rapport. Prima, maar heeft het ook invloed op de verloopdatum van de 17e, vraag ik. Het is even stil aan de andere kant van de lijn. Dan zegt de met stress doorspekte stem dat ze me zo terugbelt. Tien minuten later belt ze terug, hoorbaar gekalmeerd, en wordt er een afspraak gemaakt voor de volgende ochtend om half 8, nog vóór het kantoor eigenlijk opent.

Die donderdagochtend lezen we het rapport (nog op de oude rapporteringswijze, maar wat kan ons dat schelen) en zien tot onze grote verassing dat er advies gegeven gaat worden om de BT te verlengen voor opname van één of twee kinderen! Wauw, dus het kan wél!

We vinden verder geen fouten in het rapport, dus we keren huiswaarts. Dat dachten we. Bij het verlaten van Rotterdam zien we, nog voor we de ring bereiken, dat de temperatuurmeter op het dashboard van de auto wel erg hoog staat. Dat wordt nog eens bevestigd door een geluidsignaal. Wegenwacht erbij. Blijkt er geen koelvloeistof in het systeem te zitten. Met een lapmiddel bereiken we ons werk en gaat de auto naar de garage waar die dag wordt geconcludeerd dat de radiator is gescheurd. Fijn.

Maar goed, een heel avontuur, maar nog steeds geen officieel document in handen. Dat wordt spannend. Zaterdag 16 juli, de dag voor het verlopen van de originele BT, kleppert de brievenbus. En ja hoor, daar is-tie dan. De nieuwe BT, geldig tot 16 juli 2015 (als we tegen die tijd maar niet weer hoeven te verlengen) met de fantastische slotbepaling: "... aan O. Grobben en C. Rodriguez Lozano verleende toestemming tot opneming ter adoptie van één of twee buitenlandse kinderen..."

Nu het de BT en het aanvullend gezinsrapport laten vertalen, dan weer legaliseren (weet je nog, al die stempeltjes) en snel op de post naar Bolivia. Dan kunnen we weer legaal verder wachten.

Reünie

2011-06-19T16:53:00.000+02:00

Op zaterdag 18 juni heeft de NAS een reünie georganiseerd voor de adoptie-ouders en -kinderen om Inés weer te ontmoeten. Inés is het contactpersoon in Bolivia dat de zaken aldaar regelt en coördineert. Ook de aspirant adoptie-ouders waren van harte welkom.

In een schoolgebouwtje in Oudewater werden we ontvangen. In één oogopslag was duidelijk wie Inés is: de kleinste vrouw met donker haar. Ze was druk doende om met verschillende kinderen te praten en ondanks de taalbarriére ook een conversatie te voeren met de ouders. Aspirant-adoptieouders kende ze voornamelijk van achternaam. De ouders die eenmaal in Bolivia zijn geweest wist ze bij voornaam te noemen. En uiteraard alle kinderen kende ze bij naam.

Toen Inés Cristi in het vizier kreeg, stapte ze op haar af en vroeg direct in het Spaans of zij 'die Spaanse' was. De dames raakte enthousiast aan de praat, dus ik ging nog maar een koffie halen. Ik zag van een afstandje dat Cristi werd ingezet om te tolken bij gesprekken met andere mensen. Haar spaanstaligheid zal ons straks daar in Bolivia zeker behoorlijk helpen.

Ook aanwezig op deze reünie was het Helmondse gezin dat we een maand geleden op Schiphol hebben verwelkomt. En het gaat ze goed. De meiden beginnen al langzaam een beetje Nederlands te praten en snuffelen voorzichtig aan school. Van de ouders begrijpen we dat ze hun nieuwe gezinssamenstelling al als 'normaal' ervaren. Ik kan me dat prima voorstellen. Als je weer in je eigen omgeving bent en je de draad van je leven weer weet op te pakken, is dat de nieuwe werkelijkheid. Als dat natuurlijk en vanzelfsprekend aanvoelt, is dat dus de nieuwe norm.

Ook hebben we met een ander Brabants stel gesproken dat qua dossier-geschiedenis redelijk parallel loopt met het onze. En we waren zeer gelijkgestemd over het lange wachten en de frustratie die dat oplevert. Wat mij opviel is dat er best wat stellen zijn waarvan het dossier in de tweede helft van 2009 naar Bolivia is verstuurd. En ze gaan allemaal voor twee kinderen. We hebben dus best wel wat concurrentie te dulden... Toen ik wat later met iemand van de NAS in gesprek raakte, begreep ik waarom. In 2009 verliep de accreditatie van Nederland voor adoptie in Bolivia. Sterker nog, alle landen die uit Bolivia adopteren moeten opnieuw geaccrediteerd worden. En dat proces is bureaucratisch en traag. Bijna net zo traag als gewoon adopteren...

Ook viel me de stevige vertegenwoordiging van 'zachte g-sprekend' Nederland op. Ik heb heel veel Brabants of Gelders gehoord. Misschien is het een toevalligheid dat ik net met die mensen in gesprek ben geraakt, maar het viel me gewoon op. Niets mis mee uiteraard!

Al met al een leuke middag waar we weer overladen zijn met verhalen, wachttijden, verwachtingen en wat al niet meer. Het gevoel dat je al bij die 'club' hoort is best leuk. Nu nog het echte werk!

Realisme

2011-06-19T16:23:00.000+02:00

Al enige tijd zijn we het wachten op 'het telefoontje' beu. We weten dat het bericht met een voorstel voor (een) kind(eren) ongetwijfeld zal komen, maar het wanneer blijft lastig inschatten. Toen onze documenten in juli 2009 naar Bolivia zijn verstuurd en in november 2009 aan het district van Santa Cruz zijn toegewezen, wisten we dat vanaf dat moment het 1 tot 2,5 jaar zou kunnen gaan duren. Theoretisch zou het dus letterlijk elk moment kunnen gebeuren. Maar dat zeggen we al jaren...

De allergrootste frustratie van een onvervulbare kinderwens, van Het Grote Wachten, is dat je leven helemaal stil staat. Het advies van de adoptiestichting is om in afwachting van de verdere procedure 'gewoon' verder te gaan met je leven. Maar dat doe je niet. Je gaat niet verhuizen, je maakt geen carriére-switch en je gaat ook geen studie volgen. Je begint kortom aan geen enkel groot project, omdat je 'elk moment' gebeld kan worden. Alle overwegingen en handelingen in je leven staan in het kader van de te komen kinderen. Dat bouwt een enorme druk op. En als je dan ook nog al je vakantiedagen opspaart omdat je dadelijk 8 tot 12 weken in Bolivia moet verblijven, kom je ook niet eens aan vakantie toe. En juist dat is waar je op een gegeven moment enorm naar smacht. Even een paar weken helemaal niets hoeven of moeten.

Omdat er steeds geen specifiek uitzicht is een volgende grote stap, blijf je dus achter jezelf aanrennen. Je energiereserves raken dan echt eens op. Die worst aan een hengel voor je neus kan je op een gegeven moment gestolen worden. Je komt op een punt dat je je afvraagt waar je nou weer de energie vandaan moet halen om toch door te zetten. In je achterhoofd ga je je stiekem afvragen of opgeven een optie is.

Als je het opgeeft, beslis je dus om je leven verder in te richten zonder kinderen. Cristi en ik hebben onszelf altijd voorgehouden dat dat op enig moment bespreekbaar moet zijn. Je kunt niet kosten wat het kost doorgaan met jezelf afmatten, jezelf draineren van alle energie en levensvreugde om maar dat ene te bereiken.

Tegelijkertijd weten we dat we zo enorm dichtbij zijn. En als je dan weer de verhalen hoort van andere adoptiestellen over hoe het allemaal dubbel en dwars waard is en je ook van vrienden hoort dat een kinderloze Cristi & Olaf absoluut ondenkbaar is, put je daar toch weer energie uit. Voldoende energie om ook te beseffen dat die jarenlange stilstand in ons leven maar eens afgelopen moet zijn. We willen zoveel, dus waarom doen we het niet gewoon?

Zoals ons huis bijvoorbeeld. Er zijn nog steeds dingetjes die eens aangepakt moeten worden. Maar er zijn ook grotere zaken, zoals een keuken of een dakkapel. Dan kom je toch met de overweging of verhuizen niet gunstiger is. Bovendien willen we het hoofdstuk 'Wachten' maar eens afsluiten, en hoe kun je dat beter doen dan de plek waar je zo lang hebt gewacht, lief en vooral leed hebt gedeeld, achter je te laten. Zo zagen we op een zaterdagochtend een huis hier in Nootdorp te koop staan waarvan we allebei dachten: Dat is het! Een zeer ruim hoekhuis in een autoluwe straat met veel groen en speelplaatsen in de buurt. Prachtig! Nog diezelfde middag hebben we het huis kunnen bezichtigen. En we waren er zo van ondersteboven dat we vrij snel de knoop hebben doorgehakt: dit wordt het. We doen een bod.

Als je na een paar dagen weer in contact komt met de werkelijkheid, blijken we iets te hard van stapel te zijn gelopen. De makelaar die we inschakelde voor de verkoop van ons huidige huis waarschuwde dat er momenteel sommige huizen wel twee jaar te koop staan. De huizenmarkt zit wat dat betreft flink op slot. En omdat er van ons huis 13 in een dozijn passen en we wat licht achterstallig onderhoud hebben, zal het knap lastig worden het huis kwijt te raken. Kun je je wel zo lang dubbele lasten permitteren? Dan de financiële man die op zijn beurt ook een flinke dosis realisme naar binnen gooide. Als zelfstandig ondernemer moet je aan de hypotheek verstrekkende instantie je resultaten van de afgelopen 3 jaar laten zien. Dat wordt moeilijk, want ik ben nog geen jaar bezig. Geen basis voor een bank om eens wat geld beschikbaar te stellen.

Dus de plannen moesten even wat bijgesteld worden. Eerst maar eens het huidige huis opknappen. Dan het huis in de verkoop zetten. En als we het hebben kunnen verkopen gaan we pas kijken of we iets anders kunnen kopen, althans, als we tegen die tijd de bank zo ver weten te krijgen of een financiering te verstrekken. Het grote nadeel van dit stappenplan is dat we na de verkoop van de huidige woning een keuze moeten maken uit de op dat moment beschikbare huizen.

Maar ondertussen heeft deze oefening ons wel aan de slag gekregen. We zijn enorm aan het opruimen: dingen weggooien of naar de kringloop. De kwast zal binnenkort ter hand genomen moeten worden en de (kleinschalige) klussen worden ook steeds duidelijker. En als we dan over een poosje nog steeds hier wonen, hebben we in elk geval al die kleine ergerpuntjes weggenomen.

Het mooiste is natuurlijk dat dit huis, of nog fraaier: een ander (groter) huis, helemaal spic en span is als de kinderen komen. Maar een gezonde dosis realisme zegt mij dat we voorlopig niet gaan verhuizen. Niet zolang de huizenmarkt op slot zit en zolang we het huis nog niet verkocht hebben. Bovendien zitten we midden in een adoptieprocedure, weet je nog? We kunnen nog steeds elk moment gebeld worden

Levensecht

2011-05-19T11:51:00.000+02:00

Gistermiddag zijn we naar Schiphol gegaan om mensen te verwelkomen. Mensen die we niet kennen, maar waarvan we in de afgelopen weken (maanden zelfs) bijna dagelijks met veel genoegen de belevenissen hebben mogen meelezen. Het Helmondse stel is de afgelopen periode in Bolivia geweest om hun twee (adoptie)dochters op te halen. We hebben de blog van deze mensen dan wel gelezen en ook af en toe een reactie achtergelaten, maar hoe goed ken je iemand dan? Helemaal niet eigenlijk.

Op Schiphol nestelde we ons in het cafe recht tegenover de schuifdeuren van Aankomsthal 3. Daar zouden ze dan op enig moment tevoorschijn moeten komen. Ik voelde me wel een beetje opgelaten, het leek wel of we mensen aan het stalken waren. De vele andere wachtende mensen probeerde we als tijdverdrijf te herkennen: "Dat zullen vast de ouders zijn.", "Kijk, die man lijkt wel op hem, zal het zijn broer zijn?" Deze fantasieën spatten uiteen als de beoogde familie-leden met hele andere mensen vanuit de schuifdeuren ervandoor gaan. Maar als er dan mensen met 'Welcome Home'-ballonnen aankomen, krijgt de fantasie weer de vrije loop. Ook als er een aantal overduidelijk geadopteerde kinderen met hun onmiskenbaar genetisch afwijkende ouders plaatsnemen.

Omdat de schuifdeuren, die door alle aanwezigen goed in de gaten gehouden worden, niet doorzichtig zijn, is het elke keer heel spannend als de deuren open gaan. Zullen ze daar dan eindelijk zijn? Dan krijgen een paar mensen in de gaten dat een stukje verder er wel zicht is op de bagageband en de arriverende reizigers. Als we na een tijdje die kant oplopen, zien we een groepje mensen dat ongetwijfeld familie moeten zijn. Wat de groep extra bijzonder maakt is de aanwezigheid van een camerateam met presentator Joris Linssen van het NCRV-programma 'Hello, Goodbye' die de verschillende mensen vraagt naar de reden van hun aanwezigheid op Schiphol en hoe hard ze uitkijken naar de hereniging met hun geliefden.

Het duurt lang, heel lang. Het toestel is al een uur geleden geland, maar nog geen spoor van het nieuwe gezin. Dan, na nog wat wachten, verschijnen ze. Ook al hebben wij slechts wat foto's bij de blog gezien, we herkennen ze meteen. Dat de hele familie uitzinnig op de ramen kloppen, helpt ook. De twee verse dochters kijken wat verdwaasd om hun heen, herkennen dan wat mensen (vast van foto's en Skype-gesprekken) en zwaaien dan breed glimlachend terug. Gelukkig liggen de koffers al een tijdje op de band, dus het duurt niet lang voor ze door de inmiddels beruchte schuifdeuren komen.

Van een afstandje bekijken we dit emotionele weerzien. De tv-camera zit er bovenop, maar ik krijg gelukkig het idee dat het niemand stoort. Als we dan 'aan de beurt zijn' stellen we ons voorzichtig voor. We worden enthousiast herkend aan de hand van onze namen (die we bij de reacties op de blog steeds hebben achtergelaten). Dat ze onze blog ook volgen, scheelt ook. We worden betrokken bij de familie als ze allemaal even een kop koffie gaan drinken. Leuk.

Wat wel bijzonder is, is dat er een gezinnetje bij is met een tweeling die twee jaar geleden uit Bolivia zijn gekomen. Hun blog werd toendertijd intensief gevolgd door de huidige reizigers, net zoals wij hun blog volg(d)en. Een soort van ketting-reactie dus.

Eenmaal weer op weg naar huis dendert deze bijzondere en emotionele middag als een trein door mijn hoofd. De vele indrukken en vooral de implicaties voor ons en onze familie zijn groots en heel tastbaar. Wat vooral blijft hangen is het antwoord dat de nieuwe vader gaf op de vraag van zijn vader, de nieuwe opa: "En hoe voel je je nou?" Antwoord: "Pappa!"

We vonden het een hele speciaal gebeurtenis en zijn blij dat we het hebben kunnen meemaken. Een zenuwslopende middag die voor die familie al 15 weken (!) heeft geduurd. De Grote Reis is voorbij, nu begint het leven voor die twee meiden pas goed. We hopen ze nog vaker te kunnen ontmoeten.

Nestje

2011-05-10T13:53:00.002+02:00

Hoewel het al flink aan het zomeren is, is het slechts voorjaar. Alle dieren zetten in deze tijd van het jaar alles op alles om voor nageslacht te zorgen. De aloude hollandsche uitdrukking 'In mei leggen alle vogels een ei' wordt in onze eigen achtertuin bevestigd.

Eerst trof ik twee kapotte eieren onderaan de schutting, maar dat waren geen kippeneieren voor het ontbijt. Nadere inspectie leert dat zo'n twee meter van de gevel, in de kruin van de rijkelijk begroeide schutting een nestje te vinden is. Eerst was er Moeder Merel te vinden die stug op d'r eieren bleef zitten totdat de dreiging van naderend onheil te groot werd. Met veel bombarie flapperde ze van haar nest weg. Dat opzichtige vertrek is schijnbaar bedoeld om de aandacht van het nest af te leiden.

Inmiddels zijn de eieren uitgekomen. Als ik voorzichtig probeer te kijken zonder te veel beroering te veroorzaken, tel ik 3 jonge vogeltjes. Snel laat ik de boel met rust, want ik zie aan de andere kant van de tuin Moeder Merel met een wormpje in d'r bek. Ze wacht tot 'de kust veilig' is, want ze gaat alleen naar het nest als ze het idee heeft dat er niemand kijkt. Zomaar de locatie van het nest prijsgeven is er uiteraard niet bij. Er kan zomaar een kat meekijken...

Ik zie afwisselend een bruine en een zwarte merel met voer in hun bek naar het nest vliegen, dat blijken beide ouders te zijn. Het komt in het dierenrijk niet veel voor dat bij diersoorten (zoals de mens) beide ouders voor het nageslacht zorgen.

Ik vind het een interessant schouwspel en met deze mooie voorjaarsdagen (we zitten vaak in de tuin) kunnen we de aanvoer van verse wormpjes regelmatig zien plaatsvinden. Het luide babymerelgetjilp dat volgt is een bewijs dat er gretig wordt gegeten. Ben benieuwd wanneer de jonkies uitvliegen...

UPDATE 11-5-2011: En het nestje is leeg. Ze zijn al uitgevlogen.

Afscheid

2011-04-25T06:38:00.003+02:00

Op 32.000 voet, zo'n 11 kilometer hoogte vliegen we belachelijk vroeg vanuit Istanbul terug van een kort bezoek aan mijn schoonzus en vooral haar kersverse zoon van 3 weken oud, Alex.
Het appartementje was goed vol want mijn schoonouders zijn daar al een tijdje terug neergestreken om bij te staan in de laatste weken van de zwangerschap en uiteraard om de bevalling van dichtbij mee te maken.

Alex blijkt een rustig ventje dat alleen een beetje huilt als hij honger heeft of zich ongemakkelijk voelt. Met zoveel mensen om hem heen die staan te trappelen om aandacht te geven en het hem zo comfortabel mogelijk te maken ontbreekt het hem aan niets.

Het is niet de eerste keer dat ik zo'n klein en jong mensje heb mogen ervaren, maar vooral tijdens de eerste paar keren dat ik de baby in mijn handen hield, heb ik wel wat moeten wegslikken. Juist nu we (hopelijk) in de eindfase zitten van het wachten op een verlossend telefoontje van de adoptiestichting, is zo'n broos maar prachtig jong leven in mijn handen een confrontatie met wat we zeker niet gaan hebben, maar eigenlijk wel zo graag wilden.

Van alle hoop op zo'n heel jong kindje voor onszelf (hoe onrealistisch ook) heb ik dit weekend definitief afscheid genomen. De realiteit zal naar verwachting kindjes van een jaar of 3, 4 of 5 jaar zijn.

Een ander afscheid hangt ook in de lucht. Het blog van het stel dat nu in Santa Cruz, Bolivia twee prachtige meiden heeft gekregen, loopt ten einde. Ze zitten in de laatste fase van de procedure aldaar en het lijkt erop dat ze binnen enkele weken terug vliegen naar Nederland. Voor dat gezinnetje begint dan hun leven pas echt. We hebben met veel enthousiasme hun ervaringen gevolgd. Hun schrijfsels hebben belangrijk bijgedragen aan onze beeldvorming van de situatie en procedures in Bolivia.

En dan is er nog Luna, de inmiddels 14-jarige mini Yorkshire Terrier van Eva, mijn schoonzus. Het kleine beestje van slechts 1,5 kilo is zichtbaar oud aan het worden: het loopt al wat mank en piept flink bij het ademen. Wellicht was dit de laatste keer dat we het hondje hebben gezien, want we verwachten niet op korte termijn weer naar Turkije te gaan.

Al met al een intensief weekend met vooral een fantastische kennismaking met ons nieuwe neefje. Jammer dat hij met zijn mama zo ver weg woont...

Videobellen

2011-04-05T12:38:00.000+02:00

Gisteren hebben we via Skype contact gehad met Eva en haar kersverse zoon Alexander. Die laatste paar woorden zijn heel vreemd, net als het beeld dat we zagen: mijn schoonzus met een eigen baby op haar arm!

De afgelopen maanden waren we ons zeer bewust van het feit dat Eva zwanger was. Maar ze woont in Istanbul en ons contact loopt voornamelijk via Skype. Dan zie je niet dat die buik geleidelijk opbolt. Haar zwangerschap bleef voor ons wat afstandelijk, als een concept. Je bent je ervan bewust, maar je 'leeft' het niet. Twee weken terug nog vroeg ik haar tijdens een Skype-sessie even op te staan en haar bolle, zwangere buik te tonen. Je ziet het dan wel, op een klein schermpje, met de beruchte haperingen die videobellen eigen is. Het is er wel, maar het lijkt niet écht. Haar zwangerschap hebben we zogezegd tweedimensionaal beleefd.

Des te vreemder was dat beeld van haar met een kleine op d'r arm. Mama Eva... en mijn schoonouders er breed glimlachend naast. Die zijn nu echt 'abuelo y abuela' (opa en oma). En wij zijn nu ook 'tío y tía'. (Oom en tante waren al, maar die titel is gereserveerd voor mijn twee nichtjes.)

Binnenkort gaan we naar Istanbul om kennis te maken met Alexander. In het écht. We kijken er halsreikend naar uit!

Hoera! Ze heeft een zoon!

2011-04-01T16:40:00.000+02:00

Mijn schoonzus Eva is zojuist bevallen van een zoon!
(vrijdag 1 april, om 17.00 uur plaatselijke tijd te Istanbul)

Mijn schoonouders zijn al een maand geleden uit Barcelona vertrokken om bij Eva te zijn. Ze zullen ongetwijfeld heeeeeeel gelukkig zijn! En wij uiteraard ook. Fantastisch, een jongentje!

Kleine wereld

2011-03-02T09:39:00.000+01:00

Wetenschappers hebben ooit eens uitgedokterd dat iedereen op deze wereld met elkaar verbonden is in maximaal 7 stappen. Zo zou in een hypothetisch bijvoorbeeld de vriend van een neef van mij een collega hebben wiens de zwager de buurman is van Barack Obama: zo ben ik in slechts 6 stappen verbonden met de president van de VS. Een fascinerende theorie.

In mijn vorige blog schreef ik over een stel dat momenteel in Santa Cruz, Bolivia hun dochters ophaalt. Twee willekeurige mensen die ik helemaal niet ken, maar door adoptie als gemeenschappelijke factor krijgen ze mijn volle aandacht. Een nicht van mij, Maritz, las mijn blog en vond het verhaal heel bekend in haar oren klinken. Navraag leert dat haar schoonouders bevriend zijn met de ouders van de verse moeder van de twee Bolviaanse meisjes!

Conclusie: ik ben slechts 4 stappen verwijderd van die twee Bolviaanse meiden waarover ik regelmatig met veel plezier lees: Olaf - Maritz - schoonouders - vrienden - kleinkinderen.

Ik vind dit geweldig! Eerst kende ik de mensen helemaal niet. Toen bleek dat ze heel dichtbij staan. Nu ken ik ze nog steeds niet! Wat kan de wereld toch klein zijn...

Het weer in Santa Cruz

2011-02-27T09:00:00.000+01:00

Momenteel volgen we bijna dagelijks een blog van een ander stel dat op dit moment al drie weken in Santa Cruz, Bolivia is om hun twee dochters op te halen. Ze hebben al twee audiencias gehad wat zoveel betekent dat ze de twee meiden al bij hun in het appartement hebben. En de verhalen en ervaringen zijn prachtig. De meisjes van 5 en 7 (dacht ik) zijn volgens de verslagen levendig, aanhankelijk en zeer geïnteresseerd in het leven in NL. Het lijkt een droomplaatje.

Voor ons zijn dat soort blogs een belangrijke bron van informatie over hoe dadelijk onze reis er uit gaat zien. We hebben natuurlijk de theorie wel eens gehoord, maar om het zo in de praktijk te kunnen volgen is waardevol. Daarnaast is het natuurlijk prachtig om te zien hoe zo'n gezinnetje 'ontstaat'. De ouders in kwestie kennen we niet persoonlijk, maar op de foto's is zo duidelijk te zien hoe het geluk van hun gezichten straalt.

Wel betrap ik mezelf soms op enig gevoel van jaloezie. Laatst borrelde een hele foute gedachte op: wat als er een fout in de documenten is gemaakt en die mooie meiden zouden eigenlijk voor ons bedoeld zijn...? De verklaring voor deze gedachte is echter heel simpel: de verhalen in de blogs en de bijbehorende foto's zijn zo tastbaar dat ik mezelf helemaal inleef en even vergeet dat het niet om ons gaat. Nee, ons verhaal komt nog. Hopelijk binnenkort...

Groot gezin?

2011-02-09T19:35:00.000+01:00

Het was weer eens tijd. Tijd voor een niet geheel verstandige keus. Zo eentje waarvan je flink gaat grijnzen, maar waarvan je weet dat er wijzere keuzes beschikbaar zijn...

Ik heb een andere auto gekocht. Zo'n ruimte-auto met 7 zitplaatsen en een veel te grote en krachtige motor. Toen de verkoper vroeg of ik een groot gezin had (waarschijnlijk om de keuze te rechtvaardigen) kon ik alleen maar 'Nog niet.' uitkramen. Het beeld van een volle auto met de twee kids en mijn (steeds minder mobiele) ouders achterin deed me nog breder grijnzen. Er was in die dagdroom nog een plekje over...

Ons adoptie-dossier spreekt van een voorkeur voor twee kinderen. Eén is uiteraard ook goed, drie is bespreekbaar. Drie. DRIE! De auto is er klaar voor, nu het huis en bovenal onszelf. In al onze scenario's gaan we uit van twee kids, met het besef dat het ook prima één kind kan zijn. Mocht er binnenkort een voorstel komen dat toch over drie kinderen gaat, zullen we in ieder geval nog veel te bespreken hebben....

Pinokkio

2011-01-19T19:47:00.000+01:00

Nu weet ik het zeker, Inca is onze Pinokkio (of eigenlijk Pinokkia). Ze wil dolgraag een echt meisje zijn. De wimpers heeft ze al...

Uiteraard zouden we dat ook willen, een echt meisje. Maar met behoud van Inca uiteraard! We zijn gek met haar. Vooralsnog is ze ons surrogaat-'kind' en rollen over de grond als we met haar spelen, verwennen haar met lekker eten en liggen knuffelend op de bank tv te kijken.

Alleen de toilet-training wil niet zo lukken. We moeten nog steeds naar buiten. Ook als het waait en regent...

Genieten

2011-01-14T16:01:00.000+01:00

Even de negatieve teneur van de laatste berichtjes ombuigen: Het weekend staat voor de deur! En ik heb er zin in. Lekker met een stel uitgelaten figuren in een hutje op de hei zitten, stevige wandelingen voor de boeg en een hoop lol maken. Gezellig hoor. (alleen moet het nu maar eens ophouden met regenen...)

Ook op het werk gaat het lekker, volle dagen aan de arbeid, interessante factuurtjes de deur uit, vol hoge verwachtingen voor 2011. Alles toppie.

Uiteraard zit je wel eens niet lekker in je vel, maar dat is (bij mij althans) vaak voor niet al te lange duur. Het hoort er nu eenmaal bij. Tegen eenieder: maak plezier en geniet van het leven!

De meeste dromen zijn bedrog...

2011-01-11T09:56:00.001+01:00

Werd vanochtend wakker met een droom nog vers in mijn geheugen. Macky van de adoptiestichting belde me met een voorstel: één meisje van 1,5 en 6 jaar (het blijft een droom he!). Ik werd echter wakker met een heel teleurgesteld gevoel. Ik kan niet zeggen of die teleurstelling komt door het feit dat het maar 1 kind betrof, of doordat dat het allemaal slechts een droom was.

We volgen een blog van een stel dat nu in Bolivia is om hun dochter op te halen. Daarnaast hebben we laatst een bericht gekregen van een ander stel dat een voorstel heeft gekregen voor twee meisjes en begin februari afreizen. Allemaal verschillende verhalen die ik in mijn droom schijnbaar heb gecombineerd.

Omdat onze verwachtingen hoog gespannen zijn, merken we dat we zelf ook gespannen zijn. En omdat absoluut nog niet duidelijk is wanneer een en ander plaats gaat vinden, hebben we wat druk van de ketel moeten halen. Een prominent in het zicht hangende To Do List met allemaal zaken die nog voor de grote reis geregeld zouden moeten worden hebben we even weggestopt. Ook de deur van de kinderkamer hebben we maar even dicht gedaan. Even proberen het hele thema 'adoptie' uit ons hoofd te zetten en te genieten van de dag. Carpe diem. Het zal niet meevallen, maar zo hopen we wat innerlijke rust terug te krijgen. Die telefoon gaat vroeg of laat toch wel rinkelen, ongeacht hoe hard we er aan denken...

AAAAAAAAARGH

2011-01-08T09:04:00.002+01:00

Niet altijd houden we onze schouders recht en zien we de toekomst glimlachend tegemoet. Nu zitten we eventjes in een dip. Dat mag ook best eens een keer. Want het jaren wachten en de onzekere vooruitzichten zijn soms een ware marteling.

In een eerdere blog heb ik uitgebreid en in detail onze voorgeschiedenis vertelt. Hier nog even een paar sleutel-momenten:

Maart 2003 - gestopt met anticonceptie
April 2004 -medische hulp ingeroepen
Mei 2005 - inschrijving voor adoptie
Maart 2007 - start ICSI behandeling
November 2007 - miskraam
November 2009 - adoptiedossier arriveert in Bolivia

Het rare is dat het soms lijkt alsof de kinderwens heeft plaatsgemaakt voor de drang om de procedure af te ronden. Dat voorstel krijgen, die reis maken, de bureaucratische en juridische handelingen daar doorstaan, dát is nu het doel. Dat we daarna met (hopelijk) twee kinderen zitten, lijkt een bijkomstigheid te worden. Sterker nog, het kost soms moeite een voorstelling te maken van hoe het zal zijn als de kids hier uiteindelijk zijn. Het voelt allemaal toch nog heel ver weg. Terwijl we weten dat het binnenkort toch allemaal gaat gebeuren. Maar hoe binnenkort....?

Het gebeurt in 2011! Toch?

2011-01-04T08:57:00.000+01:00

Een nieuw jaar, een lege agenda, alle tijd en ruimte in het verschiet. Tijd dat we maar eens gebeld moeten worden door de adoptiestichting met heel heugelijk nieuws... Het voelt alsof dit het jaar wordt, het jaar dat we naar Bolivia kunnen afreizen.

Maar uiteraard niet zonder hobbels en obstakels. Want onze 'beginseltoestemming' (zeg maar de vergunning dat we mogen adopteren) verloopt in mei. Die moeten we dus tegen die tijd verlengen. Die toestemming is overigens voor 1 kind. Dus als er een voorstel voor twee kinderen komt, wat onze voorkeur heeft, zal de Raad van de Kinderbescherming wel eerst een aanvullend gezinsonderzoek moeten doen om te kijken of we wel geschikt zijn voor opname van twee adoptiekinderen. En als dat onderzoekt positief uitvalt, hebben we dus weer een andere beginseltoestemming nodig, eentje die twee kids toestaat.

Gelukkig blijft ons straks in Bolivia ook geen bureaucratische ellende gespaard, daar draait de ambtelijke molen ook op volle toeren. Maar ja, dat weten we van te voren. Ook de notoire vertragingen bij afspraken, zo lezen we in de blog van een ander stel dat nu in Bolivia hun tweede kind aan het ophalen is. Spreek je bijvoorbeeld om 9.00 uur af, sta dan op z'n vroegst om 9.30 uur klaar. Op z'n vroegst! Het kan gerust 10.00 uur worden zonder dat er iemand met z'n ogen knippert. We zullen behoorlijk wat frustraties moeten wegbijten. Hopelijk kan ik dan het geduld opbrengen...

Zelfstandig

2010-11-15T18:04:00.000+01:00

De laatste tijd hoor ik van diverse kanten dat mijn blog wat achterblijft. Er is niet zoveel nieuws te lezen. Nu is er op het gebied van de adoptie ook niet zoveel te melden. Maar dat betekent niet dat er weinig gebeurd in ons leven. Er is juist heel veel gebeurd!

Om te beginnen zijn binnen anderhalf jaar tijd twee van mijn werkgevers failliet gegaan. Na het eerste faillisement (juli 2009) zijn de nog wel renderende onderdelen overgenomen door een grote speler in het grafische veld. Deze club heeft zich echter verslikt in de vele overnames, de economische crisis en de kwakkelende drukkerswereld, want na een stevige reorganisatie in februari bleek de spanning toch nog te groot. Met een faillisement voor de gehele groep (ca. 900 medewerkers) in oktober 2010 als gevolg.

Echt rouwig ben ik niet om dit laatste faillisement, want al die tijd heb ik mij geërgerd aan de logge organisatie, het gebrek aan flexibiliteit en een achtergebleven vakkennis. Een collega van mij bleek op dezelfde golflengte te zitten. Niet zo gek, want we delen al zo'n 12 jaar de zelfde werkmentaliteit met een gelijke werkgeversgeschiedenis. Naarmate de ergernissen groeide, groeide ook ons beider behoefte om daar los van te komen. En dat hebben we uiteindelijk kunnen verwezenlijken in de vorm van ons eigen bedrijf!

Nota bene 2 dagen voordat de boel failliet ging, hebben we onze ontslagbrief ingediend. Strakkere timing is je haast niet voor te stellen. En nu, sinds begin oktober, runnen we onze eigen tent! En we zijn trots als een pauw.

Voor de adoptie heeft het echter nogal wat consequenties. Niet zozeer voor de procedure, maar wel voor de verlofregelingen. Als werknemer heb je recht op een maand adoptieverlof en uiteraard bestaat ook het ouderschapsverlof nog. Maar als zelfstandige mag je het zelf oplossen. En eigenlijk is dat geen beperking, maar vooral een zee aan mogelijkheden. Nu kan ik helemaal zelf bepalen hoe lang we onze tijd aan de kinderen wijden en hoeveel ik straks per week ga werken... heerlijk.

Wauw...

2010-10-24T22:45:00.000+02:00

Een van de adopterende stellen die we op internet volgen, zijn een tijd geleden opnieuw een procedure gestart voor een brusje (broer of zusje) voor hun eveneens uit Bolivia geaopteerde zoontje. Vandaag lezen we dat ze twee weken terug een voorstel hebben gekregen voor een dochtertje van 3 jaar oud.

Fantastisch nieuws, niet alleen voor hun, maar ook voor ons en alle andere wachtende aspirant adoptie-ouders. Het lijkt erop dat er een langzame, maar constante ontwikkeling is. Toen ik een tijdje terug contact had met de NAS wisten ze te melden dat zaken 'volgens verwachting' liepen. Wat zoveel betekent als 'geen noemenswaardige vertraging'. Voor ons zou het kunnen betekenen dat het moment van de waarheid steeds dichterbij komt. Praktisch gezien zitten we al in de periode dat we dat fel begeerde telefoontje kunnen verwachten, maar met dit nieuws gaat ons hart alleen maar sneller kloppen...

Hopelijk binnenkort meer nieuws.

Prik!

2010-09-23T10:36:00.000+02:00

Vanochtend zijn we naar de huisarts gegaan om onze reisvaccinaties op peil te houden. De vaccinaties ten behoeve van Hepatitus A en DTP zijn nog jaren goed, maar de injecties tegen Hepatitus B en de buiktyfus ontbraken of waren bijna verlopen. Daarom dus een prik in de linkerbovenarm en eentje in de rechter. Over een maand en dan weer 5 maanden daarna moet de Hepatitus B-prik herhaald worden, zodat we voor het leven antistoffen hebben opgebouwd.

Dit doktersbezoekje doet me denken aan de kinderen. Bij aankomst in Nederland zullen ze medisch grondig nagekeken moeten worden. In Zuid-Amerika zijn nou eenmaal andere ziektes gangbaar dan hier in Europa. Darmparasieten bijvoorbeeld zijn niet ongebruikelijk. Bovendien is de kans klein dat ze de voor ons gebruikelijke kindervaccinaties gehad hebben. Maar geen nood, veelal zijn parasieten bij een goede behandeling in een paar maanden al verdwenen en de rode hond, mazzelen of de bof overleef je ook wel. Ook is de kans groot dat het gebit als gevolg van tekortschietende voeding een achterstand heeft. Maar ook dat weet zo'n kinderlijfje al snel in te halen.

Wat dat betreft is de komst van de kinderen naar West Europa in medische zin een enorme stap vooruit!

Bedreven wachters

2010-09-17T11:56:00.000+02:00

Een van de paspoorten is verlopen en er is dus een nieuwe aangevraagd bij het gemeentehuis. Een nieuw paspoort betekent ook een nieuw paspoortnummer en dus moet dat document ook weer gelegaliseerd worden en opgestuurd naar Bolivia. Zo blijft het dossier altijd up-to-date.

Voor de lezers die het weer even vergeten zijn, legaliseren betekent het verzamelen van stempeltjes en handtekeningen bij de rechtbank, het ministerie van justitie, het ministerie van buitenlandse zaken en tot slot de Boliviaanse ambassade.

In ieder geval, om hier achter te komen heb ik even contact gehad met de NAS (adoptie stichting) en zij konden melden dat de procedures volgens verwachting lopen. Eigenlijk is dat geen bijzonder verrassend of bemoedigend bericht. Het geeft alleen weer dat er geen politieke of andere factoren de procedures in Bolivia dwarsbomen.

Voor ons betekent het dat, geheel volgens verwachting, in de komende 10-12 maanden een bericht moet doorkomen.... het blijft superspannend.

Ondertussen blijven we geduldig wachten. En daar zijn we inmiddels heel bedreven in geworden!

Oefenen met een vol huis

2010-07-14T11:47:00.001+02:00

Deze zomer staat in het teken van logeerpartijtjes en dan met name van kinderen. Het laatste weekend van juni kwam Lucas logeren. Hij wilde dat zo graag dat hij er zelf om heeft gevraagd. Erg leuk natuurlijk!

Met een pap uit Maastricht en een mam uit Madrid, is het ventje tweetalig opgevoed (Oké, oké, 3-talig als je Limburgs meetelt). Dat gaf Cristi en mij de gelegenheid steeds in onze eigen taal tegen Lucas te praten. Voor onszelf soms verwarrend, voor hem geen enkel probleem. Hij schakelt moeiteloos van de ene taal naar de andere. Wij moeten daar dus nog duidelijk aan wennen, temeer omdat we gewend zijn Engels tegen elkaar te praten.

Het is een erg leuk weekend geworden. Hoewel ik zondag nog voor 8 uur 's ochtends al in de speeltuin bij ons achter stond...

Half juli kwamen Simon, Floris en Juul logeren. Dat hebben we zelf geregeld want we hebben de ouders (Daniël en Florien) als cadeau naar de sauna gestuurd zodat we op de kinderen konden passen. Waar we met Lucas een rustig weekend hadden en alle aandacht konden geven, kwamen we met de drie geitenbreiers van dit weekend handen, ogen en oren tekort. Met uiteenlopende karakters, varierend van meegaand tot stug eigenwijs, ben je soms meer politie-agent aan het spelen dan een speelmaatje. Alleen de 'electronische vertroetelaar' biedt soms wat rust. En inderdaad, zoals Florien al voorspelde, zitten de drie catatonisch naar de tv te staren. Misschien niet helemaal pedagogisch verantwoord, maar wel erg aangenaam, zeker na een druk bezoek aan de kinderboerderij, een moddertoren bouwen in de waterspeeltuin, een watergevecht in de achtertuin, meerdere keren naar het speeltuinte bij ons achter (met kabelbaan!).

Met rondslingerend speelgoed, een hoop herrie, een stapel schoenen vol zand achter de voordeur, chaotische slaapkamers, handdoeken in de tuin (want zwembadje), omvallende bekers limonade, 'Niet doen!' zeggen, lachen, plezier maken, alles mogelijk maken: al met al een heerlijk weekendje!

Binnenkort komen onze nichtjes, Jotte en Pip, logeren. En zo mogen we achtereenvolgend de ervaring van 1, 2 en 3 kinderen in huis proeven. Want de volle kamers en de aangename hectiek is toch echt wat het huis doet leven!

Lege kamers

2010-07-14T11:09:00.000+02:00

We wonen in een gangbare eengezinswoning met 4 slaapkamers. Onze slaapkamer was eerst op zolder, tijdens de zwangerschap was dat de kleine voorkamer, en uiteindelijk de 'master bedroom' aan de achterzijde van het huis. Zo hebben de diverse kamers verschillende functies gehad. Maar zo vast omlijnd als nu zijn de functies van de kamers nog nooit geweest.

Met in het achterhoofd de mogelijkheid (en wens) van twee kinderen, willen we 1 kamer als kinderslaapkamer bombarderen, zodat een andere (iets grotere) kamer als speelruimte kan dienen. Tegen de tijd dat de kids wat ouder worden en behoefte hebben aan een eigen kamer, heffen we de speelkamer op en zetten we er een bed in.

Al in april of zo hebben we de beoogde kinderslaapkamer behangen en aangekleed. Alleen de meubeltjes ontbreken nog, maar die willen we kopen zodra we meer weten over 1 of 2 jongens of meisjes.

Eigenlijk is de deur naar deze kamer altijd dicht. Gereserveerd voor de toekomst. Maar af en toe hebben we logees die niet in de logeerkamer kunnen. Zo is de primeur van dit slaapvertrek al vergeven, maar dat deert ons niet. Wat voor ons telt is dat deze kamer onmiskenbaar dé kinderkamer is.

Interessante link

2010-06-29T13:59:00.003+02:00

Even een link naar een andere blog waarin wordt ingegaan op adoptie. Ook de comments zijn interessant om te lezen.

http://crisp.tweakblogs.net/blog/3207/adoptie-is-het-echt-zo-erg.html

Mooi citaat

2010-06-28T21:00:00.001+02:00

De dochter van de actrice Ingrid Bergman, Isabella Rosselini, heeft een biologisch en een geadopteerd kind. Ze zegt daarover:

"Bij een biologisch kind heb je het romantische idee dat je je familielijn voortzet. Bij een geadopteerd kind heb je niet het gevoel dat je je familie niet voortzet, maar het fantastische idee dat je de mensheid voortzet."

Langs de lijn...?

2010-06-16T19:45:00.000+02:00

Badend in het zweet werd ik vanochtend wakker. Wat als de kids later lid willen worden van een voetbalvereniging? Moet ik ze dan langs de lijn gaan aanmoedigen? Ik stelde mezelf gerust met de gedachte dat dat eigenlijk wel een mooie taak voor Cristi zou kunnen zijn.

Voor degene die het niet weten: ik heb helemaal niets met voetbal. Sterker nog, de massahysterie er omheen, de oranjegekte, ik wordt er een beetje kriebelig van. Zeker met internationale kampioenschappen ontkom je er niet aan. In supermarkten, in restaurants, op straat, overal wordt je ermee geconfronteerd.

Als iets mij niet bevalt en je kunt er niets aan doen om het te veranderen, is normaal gesproken mijn motto: dan kijk je maar de andere kant op. Nu heeft dat geen enkele zin. Links, rechts, boven, onder en achter, het levert allemaal het zelfde plaatje op. En als je dan maar de ogen sluit, is er alsnog geen ontsnappen aan. Vuvuzela's (of hoe heten die dingen) en ander getoeter doen mijn trommelvliezen rammelen.

Het is raar. Geen Olympische Spelen, geen Eurovisie Songfestival of welk ander internationaal evenement dan ook levert zoveel oranjekoorts op. Bedrijven sluiten 'wegens landsbelang', straten zijn angstvallig leeg en restaurants serveren magnetron-maaltijden. Gaat het dan eigenlijk wel om het Nationale Gevoel, of toch gewoon om dat voetballen? Ik weet het niet, maar gek wordt ik er in ieder geval wel van.

Dus ik bijt nog even op mijn tong tot het afgelopen is. Op het gevaar af niet meer aangekeken te worden durf ik zelfs hardop te hopen dat het Nederlandse team in de komende wedstrijd genadeloos aan de kant wordt gezet. Dan zijn we er maar klaar mee. Kunnen we weer gewoon doen.

Zwemles

2010-06-12T11:39:00.001+02:00

Vanochtend zijn we gaan zwemmen. De helft van het diepe bad was in gebruik voor diploma-zwemmen. Hartstikke leuk om te zien hoe alle ouders aan de kant van het bad hun kind aanmoedigden bij het zwemmen met kleren aan.

Een kind viel op doordat ze bijna twee keer zo groot was als de andere kinderen. Samen met haar donkere huid deed me dat denken aan de mogelijkheid dat ze misschien wel op een latere leeftijd naar Nederland is gekomen en een inhaalrace heeft te maken met zwemmen, maar waarschijnlijk ook met bijvoorbeeld fietsen en in de winter wellicht ook met schaatsen.

Onze toekomstige kinderen hebben misschien nog nooit de kans gehad een zwembad van dichtbij te zien en zullen de vaardigheid van het drijven ongetwijfeld missen. We zullen eerst hun onvoorwaardelijke vertrouwen moeten winnen voor we ze kunnen leren fietsen of zwemmen. Want stel je het maar eens voor hoe het is als een 'onbekende' je vasthoud en je probeert uit te leggen wat je moet doen, terwijl je het gevoel hebt te verzuipen.

Maar kinderen zijn flexibel en hebben over het algemeen weinig idee van risico's, dus ik verwacht dat het maar eventjes duurt voor ze over hun voorzichtigheid heen zijn. Voor je het weet springen ze al lachend van de hoge duikplank...

Procedures, procedures

2010-06-11T23:15:00.003+02:00

Nou goed dan, omdat je erom vraagt. Hier een beknopt overzicht van wat vooraf ging.

MAART 2003

Ja hoor, het is zeker: we willen een gezinnetje. We wonen nu al 1,5 jaar in een eengezinswoning, we hebben de ruimte, de moed en vooral de behoefte ons te vermenigvuldigen. Dus de pil gaat de deur uit.

APRIL 2004

Het lijkt wel even te duren. Toch maar bij de dokter aankloppen. En dan begint het circus van temperaturen, kalenders bijhouden, zaadmonsters inleveren, gynecologie, andrologie, laboratoria, etc...

1 MEI 2005

Omdat onze kinderwens ook bestaat uit adopteren, schrijven we ons in bij het Ministerie van Justitie.

4 MEI 2005

We ontvangen het zgn. BKA-nummer. Het nummer van ons adoptie-dossier.

OKTOBER 2005

Temidden van de magische ruïnes van Machu Picchu in Peru kijken we elkaar diep in de ogen en besluiten onze relatie te bestendigen. We gaan trouwen.

10 MAART 2006

We krijgen bericht dat we zijn ingedeeld voor deelname aan de (verplichte) adoptie-voorlichting. We moeten echter 6 maanden uitstel vragen omdat je niet in de adoptieprocedure kan verkeren als je nog vruchtbaarheidsbehandelingen ondergaat of zwanger bent.

31 MAART 2006

Leve het bruidspaar!

26 NOVEMBER 2006

We zijn opnieuw ingedeeld, maar dan op ons verzoek in de Engelstalige adoptie-voorlichtingsbijeenkomsten. We houden nu ons mond maar wijselijk dicht over de vruchtbaarheidsbehandelingen.

JANUARI 2007

Olaf ondergaat een operatie waarbij gepoogd wordt verdwaalde zaadleiders aan elkaar te knopen. Twee weken met een blauwe en bijzonder pijnlijke zak. (Sorry voor deze botte bewoording, maar het is nu eenmaal zo).

FEBRUARI-APRIL 2007

De voorlichtingsbijeenkomsten. Verschillende thema's zoals de procedure, hechtingsproblemen, kinderen met special needs en veel meer worden besproken en middels video's getoont. Zeer leerzaam. Eigenlijk zou elke aspirant ouder (ook biologische) zo'n cursus moeten volgen.

APRIL 2007

Nadat Cristi enkele weken een hormoonbehandeling heeft ondergaan, wordt de eerste ICSI-poging gedaan met het zaad dat tijdens de operatie in januari is ingevroren. Er wordt 1 bevruchte eicel teruggeplaatst. (ICSI leg ik nog wel een keer uit, of kijk maar op wikipedia.nl). Helaas slaagt deze poging niet, zo blijkt al na een paar weken.

26 APRIL 2007

Raad van de Kinderbescherming: vragenlijsten, persoonsonderzoeken, psychologische testen.

MEI 2007

Tweede ICSI-poging. Nu laten we toch maar twee bevruchte eitjes terugplaatsen. Er zijn meer risico's, maar ook meer kansen. De poging lijkt te slagen.

JUNI 2007

Met een echo wordt het bevestigd. De poging is geslaagd! Er is een embryo in ontwikkeling. Wauw!

Pas bij een tweede echo, enkele weken later, blijken beide bevruchte eitjes zich te ontwikkelen. Het is een tweeling!

8 JULI 2007

We ontvangen een lijst van documenten die we voor de adoptie moeten verzamelen. Op basis van een veelheid aan informatie zal een beslissing worden genomen of we wel in aanmerking komen voor adoptie. Behalve je financiële, mentale en fysieke conditie, wordt ook je relatie tegen het licht gehouden. We moeten elk onze eigen geschiedenis schrijven, onze motivatie op papier zetten en enkele afspraken maken voor gesprekken. Ook een huisbezoek door de Raad van de Kinderbescherming moet gaan plaatsvinden.

EIND SEPTEMBER 2007

In de 19e week van een zware en pijnlijke zwangerschap, besluiten we als gevolg van lekkend vruchtwater toch naar de EHBO van het ziekenhuis te gaan. Teveel waterverlies is immers zeer gevaarlijk voor de foetussen. Cristi moet direct in het ziekenhuis blijven.

BEGIN NOVEMBER 2007

Na 6 weken plat liggen in het ziekenhuis, raken we (halverwege de 25e week van de zwangerschap) de tweeling kwijt.

28 DECEMBER 2007

We hebben het gesprek met de Raad van de Kinderbescherming. Ze oordelen de miskraam te recent om met de procedure door te gaan. Normaal wordt er een pauze van een jaar ingelast om te bekomen van het verlies. Door de in hun ogen bijzondere situatie wordt besloten tot een pauze van slechts 6 maanden.

MEI 2008

We hervatten de gesprekken met de Raad van de Kinderbescherming. Waar normaal 4 gesprekken nodig zijn, is het voor onze psychologe al na 3 gesprekken duidelijk.

17 JULI 2008

We hebben officieel toestemming om te adopteren!

Met deze toestemming in de hand, kunnen we verder. Maar er is een probleem. Bijna alle wachtlijsten voor de verschillende adoptielanden zijn gesloten. Tenminste, vooral in Zuid-Amerika, waar we omwille van het taalvoordeel sterk aan denken. We verdiepen ons hierdoor in het 'zelfdoen'. Een vriendin van ons die toendertijd in Mexico City woonde kende iemand in de Mexicaanse adoptiewereld. Dus een keuze was snel gemaakt. Als 'zelfdoener' moet je alles wel zelf organiseren: contacten ontwikkelen, juridische zaken regelen en het beoogde weeshuis voordragen aan een Nederlandse adoptie organisatie.

We legden contact met de Nederlandse Adoptie Stichting (NAS) en vroegen ze ons daar in te schrijven.

23 JULI 2008

Onze aanmelding wordt door de NAS geaccepteerd. Dit bericht komt tegelijkertijd met de mededeling dat hun wachlijst voor Bolivia weer opengaat. We kunnen ons daarvoor aanmelden terwijl we ondertussen ook kijken naar het zelfdoe-traject in Mexico.

4 FEBRUARI 2009

Intake gesprek bij de NAS. We worden gewaarschuwd voor alle mogelijke issues en moeizame procedures die bij het zelfdoen kunnen optreden. We raken ervan overtuigd toch de normale procedure te ondergaan. Vanaf dat moment prijkt onze naam op de wachtijst voor Bolivia.

APRIL 2009

We krijgen een lijst toegestuurd van documenten die we moeten verzamelen: geboorte-aktes, bewijzen van goed gedrag, huwelijksakte, werkgeversverklaringen, medische verklaringen, psychologisch rapport et cetera, et cetera.

JULI 2009

Hehe, de documenten zijn verzameld, vertaald en gelegaliseerd. Legalisatie is een proces waarbij de achtereenvolgens: de rechtbank moet zeggen dat de vertaler inderdaad officieel is; het Ministerie van Justitie moet zeggen dat de rechtbank officieel gehandeld heeft over het officieel verklaren van de vertaler; het Ministerie van Buitenlandse Zaken moet zeggen dat het Ministerie van Justitie officieel gehandeld heeft; en tot slot de ambassade van Bolivia in Nederland, die moet zeggen dat het Ministerie van Buitenlandse Zaken zegt de documenten juist en officieel zijn. Allemaal stempeltjes. Allemaal bureaucratie.

En dat precies het zelfde met de overeenkomstige Spaanse instanties voor dat ene document: Cristi d'r geboorte-akte. Een bureaucratische hel. De Wet van Murphy lijkt van toepassing, want alles wat mis kan gaan lijkt mis te gaan. Cristi d'r ouders (wonend te Barcelona) moeten tot twee keer toe naar Madrid (dikke 600 km), slapende ambtenaren, verkeerde stempels, etc. Grrrrrrrr........

De documenten worden eindelijk dan halverwege juli naar Bolivia gestuurd.

1 NOVEMBER 2009

Bericht van de NAS. Ons dossier is door de Centrale Autoriteit overgedragen aan de lokale adoptie-autoriteiten in het district van Santa Cruz, in het zuidoosten van Bolivia. Onze toekomstige kinderen komen dus daar vandaan... ze bestaan hoogstwaarschijnlijk al, ze hebben een naam en ze wonen ergens in een van de weeshuizen daar.

17 NOVEMBER 2009

Vanuit Bolivia komt het verzoek om aanvullende documenten te leveren. Een aanvullend psychologisch onderzoek en opnieuw de officiele Nederlandse toestemming tot adoptie. En weer: vertalen en jawel: legaliseren. Weer langs de rechtbank, Ministeries van Justitie en vervolgens Buitenlandse Zaken en weer naar de ambassade. Nog meer stempeltjes.

(We zijn overigens blij dat we vlak naast Den Haag wonen waar al die instanties zitten. Stel je voor dat je iedere keer vanuit Groningen of Maastricht moet komen).

7 APRIL 2010

Zucht. Het is gelukt: de aanvullende documenten worden per FedEx naar Bolivia verstuurd. Eindelijk.

Zijn ze dan echt eindelijk onderweg naar Bolivia? Nee, natuurijk niet. Eerst moet een of andere IJslandse vulkaan een week lang het Europese luchtruim dwarszitten...

HEDEN

Het grote lange wachten op een telefoontje.

Theoretisch kunnen we elk moment gebeld worden met een voorstel. Dan krijgen we geslacht, leeftijd en medisch profiel te horen. En als dat allemaal binnen onze eerder aangegeven 'wensen en grenzen' valt, kunnen we ze gaan halen!

Meer waarschijnlijk is het dat we vanaf nu over een half jaar tot anderhalf jaar op weg naar Bolivia kunnen. Voorlopig dus nog even wachten. Maar daar zijn we inmiddels heel erg bedreven in geraakt...

Cristi blogt ook

2010-06-11T21:44:00.001+02:00

Ook Cristi is aan het bloggen geslagen. Ook zij zet haar gedachtes op 'papier' en vertelt het een en ander over kinderloosheid, vruchtbaarheidsbehandelingen, adoptieprocedures en wat al niet meer. Dus heb je geen moeite met Spaans, ga dan naar:

http://bolitasbolivianas.web-log.nl/blog/

Spreek je geen Spaans, link haar site dan eens aan Google Translate, misschien snap je het dan wel.

Sweet dreams

2010-05-31T21:49:00.001+02:00

Vaak delen Cristi en ik in het kort wat we gedroomd hebben. Bijvoorbeeld: "Vannacht stond ik met een 3-jarig ventje en een 5-jarig meisje op de bus te wachten." Allebei weten we dat dit grote onzin is, want ik neem nooit de bus.

Niemand hoef ik uit te leggen wat voor fantastische waanbeelden men in een droom kan meemaken. Helaas lukt het zelden om dat nachtelijke beeld de volgende ochtend na te vertellen of in detail uit te leggen. Eén specifiek beeld dat in mijn dromen terug komt, kan ik tot in detail omschrijven, of sterker nog, ik kan het je tonen. Want het is een foto die ik gemaakt heb tijdens onze reis in Peru, nota bene het buurland van Bolivia.

Nakko

2010-05-26T18:38:00.000+02:00

En zo gaan er dagen voorbij zonder dat ik iets zinnig te melden heb. Lekker genieten van het leven.... want ook dat moet je zeker niet vergeten!

Hoe is het? Alles goed?

2010-05-19T22:12:00.000+02:00

Laatst was ik op een feestje en raakte ik in gesprek met iemand die al heel lang probeert een kinderwens te vervullen. Helaas zonder succes. Een belangrijk onderwerp was de verwerking van het gemis, de onvervulbaarheid van je behoefte. En hoe je daar dan weer mee omgaat, en vooral ook hoe je omgeving ermee omgaat.

Tot mijn grote verrassing bleek ze zich te hebben laten interviewen voor een artikel over ongewenste kinderloosheid in Vrouw, de bijlage van De Telegraaf. Ze liet me het artikel lezen en ik kan niet anders zeggen dat ik het erg dapper vond hoe ze die openheid heeft durven opzoeken. Niet lang daarna ben ik deze blog gestart.

Zo ontving ik vandaag een reactie van iemand die ook ongewenst kinderloos is en moeite heeft met het ogenschijnlijke taboe dat op het onderwerp rust. Ze noemde het er openlijk over spreken inspirerend.

Het is inderdaad zo dat veel mensen liever niet vragen naar emotioneel beladen zaken. De vriendelijke vraag "Hoe is het?' wordt bijna steevast door nagenoeg iedereen afgedaan met een overtuigend 'Goed!' Alleen tegen familie of goede vrienden durft men vaak wel te vertellen hoe het echt gaat. Het gevolg: hoe minder goed je iemand kent, hoe beter het met je gaat.

Maar waarom mijden we toch die gevoelige onderwerpen als de pest? Juist er over praten en je gevoelens delen lucht enorm op. Je draagt de last niet meer alleen. Je hebt de last letterlijk gedeeld. En via een blog als deze kun je je verhaal delen met miljoenen mensen! (Oke, oke... waarschijnlijk zijn er niet meer dan enkele tientallen lezers. Maar toch.)

Ik ben blij dat ik in de gelegenheid ben ons verhaal kenbaar te maken. Het is een leuke bezigheid, hoewel het met enige zekerheid vast staat dat het geen levenslange hobby gaat worden. Tegen de tijd dat er via deze blog niets meer zinnigs over de adoptieprocedure te melden valt kan ik met een gerust hart de 'Hoe is het?'-vraag beantwoorden met een volmondig en gemeend 'Goed!'

Leuke reacties

2010-05-10T19:34:00.000+02:00

We vinden het erg leuk om de diverse reacties te lezen! Niet alleen hier bij de blogs, maar ook via de mail blijkt maar weer eens de enorme betrokkenheid van familie, vrienden, collega's, bekenden en andere geïnteresseerden. We stellen dat enorm op prijs!

"Als het maar gezond is"

2010-05-10T19:32:00.000+02:00

In Nederland is de afgelopen 5-6 jaar is het aantal adopties van een buitenlands kind bijna gehalveerd. Belangrijkste reden daarvoor is de toegenomen welvaart in de van oudsher grootste 'leverancier' van adoptiekinderen, China. Samen met verbeterde adoptiewetgeving in dat land, komen steeds minder kinderen in aanmerking voor nieuwe ouders in een ander land. Ook in andere adoptielanden neemt de welvaart toe, wordt vaker nationaal geadopteerd en wordt het dus in landen als Nederland steeds lastiger om de kinderen die het zo hard nodig hebben een betere toekomst te bieden.

Veruit de meeste adoptie-ouders handelen vanuit een (onvervulbare) kinderwens. En natuurlijk is een veelgehoorde kreet: "als het maar gezond is". Maar met een geringer 'aanbod' en en groeiende 'vraag' wordt de kans op een gezond kind steeds kleiner. De gezonde kinderen komen eerst beschikbaar voor nationale adoptie en dan pas voor internationale adoptie. De rest, de kinderen met een zogenaamde 'special need', blijven over voor internationale adoptie.

Maar wat is nou zo'n 'special need'? Alles waar speciale aandacht moet worden gegeven. Dat kan zijn een hazenlip of een fysieke handicap, zoals een gebrekkig/ontbrekend ledemaat. Soms betreft het een operabele aangelegenheid, zoals de genoemde hazenlip, soms ligt een leven in een rolstoel in het verschiet. Vaak is er ook sprake van een niet-fysieke handicap, zoals sociale achterstand of verminderde verstandelijke vermogens. Allemaal hele indrukwekkende zaken.

Tijdens de procedure komt er een moment waarop je je 'wensen en grenzen' moet aangeven. Je wensen zijn vaak eenvoudig gedefinieerd: een jongetje of een meisje, 1 of meer kinderen, leeftijd. Een voor de hand liggende veelgehoorde wens is "zo jong en zo gezond mogelijk".
De grenzen zijn vaak lastiger te geven. Want tot welke handicap ben je bereid te gaan? Doof, blind, rolstoelgebonden, geestelijk gehandicapt of met een hiv-besmetting? Ben je bereid een kind op te nemen waarvan de moeder (zover bekend) tijdens de zwangerschap alcohol en/of drugs gebruikte? Genoeg pittige zaken om lange tijd grondig over na te denken...

Ons 'wensen en grenzen'-profiel klinkt als volgt:
We willen bij voorkeur twee kinderen. Een kind is uiteraard ook goed, drie is zelfs mogelijk bespreekbaar. Het geslacht is onbelangrijk, jongetje, meisje, maakt ons niet uit. Qua leeftijd zou zo jong mogelijk fijn zijn, maar we beseffen de realiteit van adoptiekinderen van een jaar of 4 a 5.

We zijn bereid kinderen op te nemen met een enkelvoudige (operabele) fysieke handicap, zoals bijvoorbeeld een hazenlip of andersoortige cosmetische chirurgie. Daarnaast is gedeeltelijk blind of doof geen punt. (Olaf leeft immers ook al zijn hele leven met slechts een werkend oor). Een missend vingertje ofzo vinden we geen bezwaar. Ook een beenprothese is geen punt. Wel hebben we problemen met rolstoelen, mentale handicaps, hiv-besmetting of alcohol/drugs-gebruik tijdens zwangerschap.

Voor ons staat voor op de mogelijkheden voor het kind om zich te kunnen ontwikkelen tot een zelfstandig, onafhankelijk persoon. Bovendien is het niet gezegd dat het kind/de kinderen alle handicaps die wij als grens hebben aangegeven zullen hebben, integendeel. Het zijn uitersten.

Ook moeten we niet vergeten dat sommige (mentale) handicaps zich pas op latere leeftijd zullen aandienen. Wat dat betreft is er geen verschil met biologische kinderen. Veelal kan daarbij vooraf iets worden gezegd over de gezondheid van de baby. Maar wat zich jaren daarna gaat afspelen is ook niet bekend.

Lees meer op:
http://www.nu.nl/binnenland/2243279/adoptiekind-altijd-met-handicap.html
http://www.nu.nl/binnenland/2223823/aantal-adopties-sterk-gedaald.html

Druk druk druk

2010-05-06T18:55:00.000+02:00

M'n boodschappen nog doen
En straks de vuile was
M'n haar dat wil ik groen
Maar dat kan morgen pas
De huur nog overmaken
En de tandarts zometeen
Naar Valkenburg of Aaken
Waar moet ik dit jaar nou weer heen...

De meesten hebben deze tekst wel herkend. Toontje Lager zong in de jaren '80 al over de overvolle agenda's die ons allen in de weg lijken te zitten. Afspraken met vrienden over een week of vijf pas, administratie bijhouden en allerlei dingen regelen... Even een heel weekend languit op de bank zonder enige verplichting is er niet meer bij.

Cristi en ik hebben een 'to do'-lijst gemaakt aangaande de adoptie. Orienteren op scholen, werkgevers voorbereiden op langdurig verlof en misschien een dag minder werken, familie en vrienden op de hoogte brengen van allerlei do's en don'ts bij terugkeer met de kinderen (jawel, bereid je maar vast voor op een waslijst, mensen!), en ga zo maar door. Genoeg te regelen nog. Zolang we ons nog wanen in zeeën van tijd, is er geen haast of stress. Maar de (ideale) realiteit is dat we elk moment gebeld kunnen worden. Al zou dat moment gerust nog maanden op zich kunnen laten wachten.

Een van de te regelen dingen wil ik wel even uitlichten, namelijk het zoeken naar een school. Of misschien kinderdagopvang (voor enkele dagen per week). Wat moeten we die mensen vertellen? "We willen graag een, of twee, plaatsen op je school. Wanneer weten we niet, voor welke klas weten we ook niet. Leeftijd, geslacht, naam, allemaal nog onbekend. Oh ja, ze spreken ook geen Nederlands. Maar we willen wel alvast een plek...."

Hoewel heel spannend, is die onzekerheid natuurlijk helemaal niet handig. Denk ook maar aan de aan te schaffen meubels of autostoeltjes. Wat gaat het in vredesnaam toch worden... We weten het antwoord op die vraag eigenlijk wel: Het gaat heel leuk worden!

Dubbele tong

2010-05-02T07:32:00.002+02:00

We zijn aan het babysitten dit weekend. Vrienden van ons hadden een etentje/feest zaterdagavond en hun dochtertje van 3 jaar kwam bij ons eten en slapen. Ze trekt sterk naar Cristi want elke keer als ik iets tegen haar zeg of iets doe, schuilt ze verlegen achter Cristi (hoewel dat zondagochtend met ontbijt wel meeviel, gelukkig). Ook Inca vindt ze nogal spannend.
Dus Cristi is de aangewezen persoon om uitgebreid met haar te communiceren. Een hele uitdaging voor haar want ze vindt dat met kinderen praten uit het hart komt en dat is lastig in een andere taal. Zeker als de kleine er op los kwebbelt! Van volzinnen is nog geen sprake, maar het zijn wel complete dialogen. Maar het moet gezegd, Cristi doet het geweldig en zo liggen de dames zondagochtend languit op de grond tussen het speelgoed uitgebreid te kletsen. Ook Inca komt snuffelen wat er allemaal gebeurd en de kleine spruit vindt dat inmiddels wel best.

Erg leuk allemaal, het is eigenlijk een soort vingeroefening voor later. Maar ook een voorbeeld voor mij. Omdat ik straks degene ben die in eerste instantie in een andere taal moet communiceren met de kids. En aan mij ook de schone taak om ze snel in contact te brengen met het Nederlands.
Ik droom wel eens over hoe dat gaat en dan zie ik mezelf met twee donkerharige knaapjes van een jaar of vier-vijf, eerst iets in het Spaans zeggen, gevolgd door de Nederlandse vertaling. Eigenlijk kom ik nooit verder in die droom en dat vind ik niet eens zo jammer. Want over niet al te lange tijd gaat die droom uitkomen...

Blogplaag van een blogblaag

2010-04-29T13:39:00.002+02:00

Normaal gesproken zit ik niet op allerlei semi-interessante verhalen te wachten van wildvreemde mensen. En al zeker niet als het om een of andere ongenuanceerde mening gaat. Ook heb ik het niet zo op mensen die o-zo nodig gehoord moeten worden. Toch schrijft de gemiddelde blogger, inclusief ondergetekende, niet louter voor zichzelf, integendeel. Met deze blog maak ik me dan ook schuldig aan gedrag dat ik in bovenstaande regels verafschuw.

Honderden miljoenen mensen van over de hele wereld hebben via internet toegang tot mijn gedachten en hersenspinsels die ik mijn 'dagboek' toevertrouw. Zelfs de taalbarriere speelt daarbij geen rol, dankzij allerlei on-line vertaalmogelijkheden. Gelukkig weet niet iedereen zomaar deze blog-pagina te vinden. In eerste instantie heb ik alleen vrienden en familie een link gestuurd, maar inmiddels begin ik het bloggen wel zo leuk te vinden, dat ik overweeg het adres van deze pagina ook te verkondigen op facebook.

Het risico dat ik daarmee loop is dat Jan en alleman mee kan lezen en ik dus bestempeld kan worden als een persoon wiens semi-interessante verhalen o-zo nodig gehoord moet worden...

Inca gesteriliseerd

2010-04-27T22:41:00.001+02:00

Een beetje off-topic, maar wel belangrijk voor ons. Vandaag is Inca gesteriliseerd. Lang hebben we het uitgesteld, maar toch wogen de voordelen op tegen de nadelen.

De nadelen zijn:
-Risico op incontinentie;
-Risico op dominanter gedrag;
-Minder glanzende vacht.

Voordelen:
-Veel minder kans op baarmoeder(hals)kanker;
-Minder kans op andere ziektes dus mogelijk langere levensverwachting;
-Geen loopsheid meer.

Ons belangrijkste twijfelpunt zat in onze eigen kinderloosheid. Van nature lukt het ons niet om kinderen te krijgen. Waarom zou je een ander levend wezen dan moedwillig de kans of zelfs recht ontnemen op nageslacht.

Deze oneerlijkheid heeft lang in ons hoofd rondgespookt. Maar een pragmatische afweging had de overhand. In geval van een nest puppies is toch een flinke tijd uitgebreide zorg vereist. Die zorg kunnen we in de komende tijd niet garanderen. Zeker niet als we een tijdje weg moeten naar Bolivia. We willen anderen niet met die zorgplicht opschepen. Net zoals we anderen niet willen opschepen met een loopse hond. En onszelf eigenlijk ook niet, want je bent dan toch drie weken heel onhandig de hond aan het uitlaten.

Dus Inca is vandaag geholpen, zoals dat dan heet. Een beetje ontdaan ligt ze erbij, licht grommend als je haar aait. Natuurlijk zit de narcose nog in d'r lijfje, dus zullen we de komende dagen pas echt goed zien hoe ze herstelt.

We gaan ervan uit dat ze weer snel die geweldige stuiterbal is die de afgelopen jaren ons zoveel heeft gegeven.

Lief dagboek

2010-04-26T22:10:00.000+02:00

Het bijhouden van een blog is een soort van dagboek. Behalve dan dat ik niet elke dag wat te melden heb. Toch voel ik die verplichting, naar mezelf, maar zeker naar de lezers.

Om te voorkomen dat ik elke scheet beschrijf, zal ik niet dagelijks een toevoeging doen, of misschien zelfs niet elke week. Wel wil ik alle relevante ontwikkelingen, gedachten en andere aangelegenheden met betrekking tot de adoptie hier kwijt.

Voorlopig zal er niet veel anders te melden zijn dan: 'We wachten nog', maar er komt een moment dat we het van de daken gaan schreeuwen. Juist dan wordt dit vervolgverhaal spannend. Tot die tijd kan ik alvast gewend raken aan het bloggen en alle bijkomende zaken.

En vrees niet, ik zal niet steeds weer met 'Lief Dagboek' beginnen...

Wat vooraf ging

2010-04-22T22:03:00.000+02:00

Dit is een lang verhaal, maar ik zal het kort houden.

We willen kinderen, een gezinnetje. Omdat Cristi d'r vader in een weeshuis is opgegroeid heeft zij altijd al adoptie voor ogen gehad, naast eigen (biologische) kinderen. In het begin van onze relatie heeft ze die wens al geopperd en ik ben snel aan dat idee gewend.

Toen duidelijk werd dat kinderen via biologische weg en later ook via medische weg niet ging lukken, is het adoptieverhaal in een stroomversnelling geraakt. Op enig moment werd de wachtlijst voor Bolivia geopend en daar hebben we ons direct op ingeschreven. Uitgangspunt van deze keuze is het taalvoordeel dat we kunnen hebben bij Spaanstalige kinderen.

Inmiddels hebben we alle documenten geregeld en zijn we wachtende. Wachtende op een voorstel van de NAS, het adoptiebureau in Nederland. Een voorstel waarin geslacht, leeftijd en medisch profiel van het kind/de kinderen naar voren wordt gebracht. Ja, je leest het goed, kinderen (meervoud). Onze voorkeur gaat namelijk uit naar twee kinderen!

NB. dit klinkt allemaal lekker beknopt en overzichtelijk, maar zoals je kon verwachten is er de nodige bureaucratie en vooral tijd en het bijbehorende geduld mee gemoeid. Misschien leg ik dat allemaal nog een keer in detail uit. Als ik zin heb.

De eerste lettertjes...

2010-04-22T12:17:00.001+02:00

Zo. Een blog.

Een blog over Het Grote Adoptie Avontuur.

En dat terwijl ik helemaal geen dagboek-schrijver ben. Toch wil ik de finish van onze lange weg naar adoptie graag met iedereen delen. Zodat iedereen die interesse heeft mee kan gluren met ons avontuur.